Илм ёбад зеб аз фақр , эй писар

علم یابد زیب از فقر، ای پسر

Неи зи боғу роғу асбу гову хар

نی ز باغ و راغ و اسب و گاو و خر

Мавлавиро , ҳаст доими ин гумон

مولوی را، هست دایم این گمان

Кон биёбад зеби зи асбоби ҷаҳон

کان بیابد زیب ز اسباب جهان

Нақс илмаст , эй ҷаноби мавлавӣ

نقص علم است، ای جناب مولوی

Ҳишмату молу маноли дунявӣ

حشمت و مال و منال دنیوی

Қоқм ва хаз чанд пӯшӣ чун шаҳон ?

قاقم و خز چند پوشی چون شهان؟

Мурғу моҳӣ , чандсозӣ зеб хон ?

مرغ و ماهی، چند سازی زیب خوان؟

Худ бидиҳ инсоф , эй соҳиби камол

خود بده انصاف، ای صاحب کمال

Кӣ шавад инҳо муяссар аз ҳалол ?

کی شود اینها میسر از حلال؟

эй илми афрошта , дар роҳи дайн

ای علم افراشته، در راه دین

Аз чаҳ шуд мأкўлу млбўсти чунин ?

از چه شد مأکول و ملبوست چنین؟

Чанд моли шубҳаи ноки оре ба каф ?

چند مال شبهه ناک آری به کف؟

То ки бошӣ нарми пӯшу хуши алаф

تا که باشی نرم پوش و خوش علف

Оқибат созад туро , аз дайни барӣ

عاقبت سازد تو را، از دین بری

Ин худороӣ ва ин тани парварӣ

این خودآرایی و این تن پروری

Луқма кед аз тариқи муштабаҳ

لقمه کآید از طریق مشتبه

Хоки хури хок ва бар он дандон манеҳ

خاک خور خاک و بر آن دندان منه

Кони туро дар роҳи дайн мағбун кунад

کان تو را در راه دین مغبون کند

Нури ирфон аз дилат берун кунад

نور عرفان از دلت بیرون کند

Луқмаи ноне ки бошад шубҳаи нок

لقمهٔ نانی که باشد شبهه ناک

Дар ҳарими каъба , иброҳӣми пок

در حریم کعبه، ابراهیم پاک

Гар , ба даст худ фишондӣ тухми он

گر، به دست خود فشاندی تخم آن

Вар ба гов чарх кардӣ шухми он

ور به گاو چرخ کردی شخم آن

Вар , маи нав дар ҳсодш дос кард

ور، مه نو در حصادش داس کرد

Вар ба санги каъбааш , даст ос кард

ور به سنگ کعبه‌اش، دست آس کرد

Вар ба об замзамаш кардӣ аҷин

ور به آب زمزمش کردی عجین

Марями ойини пайкарӣ аз ҳури айн

مریم آیین پیکری از حور عین

Вари бхўондӣ бар хамираш бе адад

ور بخواندی بر خمیرش بی‌عدد

Фотиҳа , бо қул ҳўоллаҳи аҳад

فاتحه، با قل هوالله احد

Вар буд аз шохи тӯбои оташаш

ور بود از شاخ طوبی آتشش

Вар шудӣ рӯҳи аломини ҳизуми кашиш

ور شدی روح‌الامین هیزم کشش

Вар ту бархонӣ ҳазорон бсмлаҳ

ور تو برخوانی هزاران بسمله

Бар сари он луқмаи пари валвала

بر سر آن لقمهٔ پر ولوله

Оқибат , хосияташ зоҳир шавад

عاقبت، خاصیتش ظاهر شود

Нафас аз он луқмаи туро қоҳир шавад

نفس از آن لقمه تو را قاهر شود

Дар раҳи тоъат , туро беҷон кунад

در ره طاعت، تو را بی‌جان کند

Хонаи дайни туро вайрон кунад

خانهٔ دین تو را ویران کند

Дарди дайнатгар буд , эй марди роҳ !

درد دینت گر بود، ای مرد راه!

Чора худ кун , ки дайнат шуд табоҳ

چارهٔ خود کن، که دینت شد تباه

Аз ҳавас бигузар ! раҳо кун кашу Фш

از هوس بگذر! رها کن کش و فش

Пои зи домони қаноат , дар макаш

پا ز دامان قناعت، در مکش

Гар набошад ҷомаи атласи ту ро

گر نباشد جامهٔ اطلس تو را

Куҳнаи далқӣ , сотар тан , баси ту ро

کهنه دلقی، ساتر تن، بس تو را

Вар мзъФр набӯдат бо қанду машк

ور مزعفر نبودت با قند و مشک

Хуш буд дуғу пиёзу нони хушк

خوش بود دوغ و پیاز و نان خشک

Вар набошад машраба аз зари ноб

ور نباشد مشربه از زر ناب

Бо кафи худ метуоне хӯрд об

با کف خود می‌توانی خورد آب

Вар набошад мураккаби заррини лагом

ور نباشد مرکب زرین لگام

наметуоне зад ба пои хеши гом

می‌توانی زد به پای خویش گام

Вар набошад давр бош аз пеш ва пас

ور نباشد دور باش از پیش و پس

Давр бош нафрати халқ , аз ту бас

دور باش نفرت خلق، از تو بس

Вар набошад хонаҳои зарнигор

ور نباشد خانه‌های زرنگار

наме тавон бурдан ба сар дар кунҷи ғор

می‌توان بردن به سر در کنج غار

Вар набошад фарши абрешими тароз

ور نباشد فرش ابریشم طراز

Бо ҳасири куҳна масҷид бисоз

با حصیر کهنهٔ مسجد بساز

Вар набошад шонае аз баҳри риш

ور نباشد شانه‌ای از بهر ریش

Шона битавон кард бо ангушти хеш

شانه بتوان کرد با انگشت خویش

Ҳарчӣ бинӣ дар ҷаҳон дорад иваз

هرچه بینی در جهان دارد عوض

Дар иваз гардад туро ҳосил , ғараз

در عوض گردد تو را حاصل، غرض

Беиваз , доне чаҳ бошад дар ҷаҳон ?

بی‌عوض، دانی چه باشد در جهان؟

Умр бошад , умр , қадар он бидон

عمر باشد، عمر، قدر آن بدان