Абзлўои арўоҳкм ё ошиқин

ابذلوا ارواحکم یا عاشقین

Ани ткўнўои фии ҳўонои содиқин

ان تکونوا فی هوانا صادقین

Донад инро ҳаркии зини раҳ огаҳ аст

داند این را هرکه زین ره آگه است

Кин вуҷӯд ва ҳастяш , санг раҳ аст

کاین وجود و هستیش، سنگ ره است

Гӯии давлати он саодатманди барад

گوی دولت آن سعادتمند برد

Кӯ , ба пои дилбари худ , ҷони супурд

کو، به پای دلبر خود، جان سپرد

Ҷон ба бӯсӣ май хиради он шаҳриёр

جان به بوسی می‌خرد آن شهریار

Муждае ушшоқ , косони гашти кор

مژده‌ای عشاق، کآسان گشت کار

Гар ҳамеи хоҳии ҳаёту айши хуш

گر همی خواهی حیات و عیش خوش

Гови нафаси хешро аввал бикаш

گاو نفس خویش را اول بکُش

Дар ҷавонӣ кун нисори дӯсти ҷон

در جوانی کن نثار دوست جان

Рӯ « ъўони байни золк »ро бихон

رو «عوان بین ذالک» را بخوان

Пер чун гаштӣ , гарон ҷонӣ макун

پیر چون گشتی، گران جانی مکن

Гӯсфанди пер қурбонӣ макун

گوسفند پیر قربانی مکن

Шуд ҳамаи барбод , айёми шабоб

شد همه برباد، ایام شباب

Баҳри дайн , як зарра нанамудӣ шитоб

بهر دین، یک ذره ننمودی شتاب

Умрат аз панҷаи гузашт ва як суҷуд

عمرت از پنجه گذشت و یک سجود

Кат ба кор ояд , накардӣ эй ҷуҳуд !

کت به کار آید، نکردی ای جهود!

Ҳолиё , эй андалеби куҳнаи сол

حالیا، ای عندلیب کهنه سال

Соз кун афғон ва як чанде бинол

ساز کن افغان و یک چندی بنال

Чун накардӣ нола дар фасли баҳор

چون نکردی ناله در فصل بهار

Дар хазон , борӣ қазо кун зинҳор !

در خزان، باری قضا کن زینهار!

То ки донистӣ зиёнатро зи суд

تا که دانستی زیانت را ز سود

Тавбаи ?ути нася , гуноҳати нақд буд

توبه‌ات نسیه، گناهت نقد بود

Ғарқи дарёии гуноҳӣ то ба кӣ ?

غرق دریای گناهی تا به کی؟

Вази маосии рӯсиёҳӣ то ба кӣ ? ,

وز معاصی روسیاهی تا به کی؟،

Ҷади ту одам , биҳишташи ҷой буд

جد تو آدم، بهشتش جای بود

Қудсён карданд пеш ӯ суҷуд

قدسیان کردند پیش او سجود

Як гунаҳ чун кард , гуфтандаш : тамом

یک گنه چون کرد، گفتندش: تمام

Мзнбӣ , мзнб , бирав беруни хиром !

مذنبی، مذنب، برو بیرون خرام!

Ту тамаъи дорӣ ки бо чандини гуноҳ

تو طمع داری که با چندین گناه

Дохили ҷинати шӯй , эй рӯсиёҳ !

داخل جنت شوی، ای روسیاه!