Аиҳоолмأсўри фии қайди алзнўб
ایّها المأسور فی قید الذنوب
Аиҳо алмҳрўми ман сари алғиўб
ایّها المحروم من سِرّ الغیوب
Лои тқми фии асри лаззоти алҷсд
لا تقم فی أسر لذّات الجسد
Анҳо фӣ ҷед ҳабли ман мисад
انّها فی الجید حبلٌ من مسد
Қуми тавваҷуҳи штри иқлӣми алнъим
قم توجه شطر اقلیم النعیم
Ва азкри алоўтони волъҳди алқдим
و اذکر الاوطان والعهد القدیم
Ганҷи илм « мо зуҳри маъаи мо батн »
گنج علم «ما ظهر مع ما بطن»
Гуфт : аз имон буд ҳуби алўтн
گفت: از ایمان بود حب الوطن
Ин ватан , Мисру Ироқ ва шом нест
این وطن، مصر و عراق و شام نیست
Ин ватан , шаҳрии сети конро ном нест
این وطن، شهری‌ست کان را نام نیست
Зонка аз дунёст , ин аўтони тамом
زانکه از دنیاست، این اوطان تمام
Мадҳи дунё кӣ кунад « хайри алоном »
مدح دنیا کی کند «خیر الانام»
Ҳуб дунё ҳаст раъс ҳар хато
حب دنیا هست رأس هر خطا
Аз хато кӣ мешавад имони ато
از خطا کی می‌شود ایمان عطا
эй хуш онкў ёбад аз тавфиқи баҳр
ای خوش آنکو یابد از توفیق بهر
Коваради рӯи сӯии он бе номи шаҳр
کاورد رو سوی آن بی‌نام شهر
Ту дар ин аўтон , ғарибӣ эй писар !
تو در این اوطان، غریبی ای پسر!
Ху ба ғурбат кардае , хокат ба сар !
خو به غربت کرده‌ای، خاکت به سر!
Он қадр дар шаҳр тан монадӣ асир
آنقدر در شهر تن ماندی اسیر
Кони ватан , якбора рафтат аз замир
کان وطن، یکباره رفتت از ضمیر
Рӯ битоб аз ҷисм ва , ҷонро шод кун
رو بتاب از جسم و، جان را شاد کن
Мӯтини аслии худро ёд кун
موطن اصلی خود را یاد کن
Зини ҷаҳон то он ҷаҳон бисёр нест
زین جهان تا آن جهان بسیار نیست
Дар миён , ҷузи як нафас дар кор нест
در میان، جز یک نفس در کار نیست
То ба чанд эй шоҳбози пари футуҳ
تا به چند ای شاهباز پر فتوح
Бози Монии давр , аз иқлӣми рӯҳ ?
باز مانی دور، از اقلیم روح؟
Ҳайф бошад аз ту , эй соҳиби ҳунар !
حیف باشد از تو، ای صاحب هنر!
Кандарин вайронаи резии болу пар
کاندرین ویرانه ریزی بال و پر
То ба кӣ эй ҳудҳуди шаҳри сабо
تا به کی ای هدهد شهر سبا
Дар ғарибӣ монда бошӣ , бастаи по ?
در غریبی مانده باشی، بسته پا؟
Ҷаҳд кун ! ин банд аз по боз кун
جهد کن! این بند از پا باز کن
Бар фарози ломакон парвоз кун
بر فراز لامکان پرواز کن
То ба кӣ дар чоҳи табъии сарнигӯн ?
تا به کی در چاه طبعی سرنگون؟
Юсуфӣ , Юсуф , биё аз чаҳ бурун
یوسفی، یوسف، بیا از چه برون
То азизи Мисри раббонии шӯй
تا عزیز مصر ربانی شوی
Вои раҳе аз ҷисму рӯҳонии шӯй
وا رهی از جسم و روحانی شوی