Нависандаи номаро хонд ва гуфт

نویسندهٔ نامه را خواند و گفت

Баровард хоҳам ниҳон аз наҳуфт

برآورد خواهم نهان از نهفت

Агар бргшоиии ту лабро зи банд

اگر برگشایی تو لب را ز بند

Забон оварад бар сарат бар газанд

زبان آورد بر سرت بر گزند

Яке нома фармуд наздики шоҳ

یکی نامه فرمود نزدیک شاه

Ба огоҳ кардани зи кори сипоҳ

به آگاه کردن ز کار سپاه

Ба хусрав намӯд он куҷои рафта буд

به خسرو نمود آن کجا رفته بود

Сухани ҳарчи перон бадв гуфта буд

سخن هرچ پیران بدو گفته بود

Фиристодани Геву пайванду меҳр

فرستادن گیو و پیوند و مهر

Намӯдани бадви кори гардони сипеҳр

نمودن بدو کار گردان سپهر

зи посух ки доданд мари Гев ро

ز پاسخ که دادند مر گیو را

Бузургону фарзонаи ню ро

بزرگان و فرزانهٔ نیو را

Вази он лашкарӣ каз пасаш чун паланг

وز آن لشکری کز پسش چون پلنگ

Биоварад сӯии кнобд ба ҷанг

بیاورد سوی کنابد به جنگ

Аз он пас куҷо рзмгаҳ сохтанд

از آن پس کجا رزمگه ساختند

Вази он разми дилро бипардохтанд

وز آن رزم دل را بپرداختند

зи ҳумону нстиҳни ҷангҷӯӣ

ز هومان و نستیهن جنگجوی

Саросари ҳама ёд кард андари ӯй

سراسر همه یاد کرد اندر اوی

зи кирдори бежан ки рӯзи набард

ز کردار بیژن که روز نبرد

Бидон грздорони турон чаҳ кард

بدان گرزداران توران چه کرد

Сухани сар ба сар чун ҳама гуфта буд

سخن سر به سر چون همه گفته بود

зи пайкору ҷанги он куҷои рафта буд

ز پیکار و جنگ آن کجا رفته بود

Бпрдхт зон пас ба афросйоб

بپردخت زان پس به افراسیاب

Ки бо лашкар омад ба наздики об

که با لشکر آمد به نزدیک آب

Гар ӯ аз лаб равад Ҷайҳуни сипоҳ

گر او از لب رود جیحون سپاه

Ба Эрон гузорад сипаҳро ба роҳ

به ایران گذارد سپه را به راه

Ту доне ки бо ӯ надорем пой

تو دانی که با او نداریم پای

Аё Фрхҷстаҳи ҷаҳони кадхудоӣ

ایا فرخجسته جهان کدخدای

Магар хусрав ояд ба пушти сипоҳ

مگر خسرو آید به پشت سپاه

Ба сар бар наад бандагонро кулоҳ

به سر بر نهد بندگان را کلاه

Вари аидўнк перон кунад дасти пеш

ور ایدونک پیران کند دست پیش

Бихоҳад сипаҳи ёвар аз шоҳи хеш

بخواهد سپه یاور از شاه خویش

Ба хусрав расад зон сипас огаҳӣ

به خسرو رسد زان سپس آگهی

к бо ӯ чаҳ созад ба бахтати раҳе

ک با او چه سازد به بختت رهی

Ва дигар ки аз рустами деви банд

و دیگر که از رستم دیو بند

зи лҳросби вази ашкаши ҳӯшманд

ز لهراسب وز اشکش هوشمند

зи кирдори эшон ба кеҳтари хабар

ز کردار ایشان به کهتر خبر

Расонади магари шоҳи пирӯзгар

رساند مگر شاه پیروزگر

Чу нома ба меҳр андар овараду банд

چو نامه به مهر اندر آورد و بند

Бифармуд то бар сутур наванд

بفرمود تا بر ستور نوند

Ншстнгаҳ хусравӣ сохтанд

نشستنگه خسروی ساختند

Фаровони тгоўр бурун тохтанд

فراوان تگاور برون تاختند

Бифармуд то рафт пешаши ҳҷир

بفرمود تا رفت پیشش هجیر

Ҷавонӣ ба кирдори ҳушёру пер

جوانی به کردار هشیار و پیر

Бигуфт он сухани сар ба сари паҳлавон

بگفت آن سخن سر به سر پهلوان

Ба пеши ҳшиўори пӯри ҷавон

به پیش هشیوار پور جوان

Бадв гуфт к-эии пӯри ҳшёрдл

بدو گفت کای پور هشیاردل

Яке тези гардони бад-ӣни кори дил

یکی تیز گردان بدین کار دل

Агар мари туро назд ман дастгоҳ

اگر مر تو را نزد من دستگاه

Ҳамеи ҷуст бояд кунунаст гоҳ

همی جست باید کنونست گاه

Чу бастонеи ин номаи ҳам дар замон

چو بستانی این نامه هم در زمان

Бирав ҳам ба кирдори боди дмон

برو هم به کردار باد دمان

Шабу рӯзи мосоӣу сар бар мхор

شب و روز ماسای و سر بر مخار

Бабри номаи ман бар шаҳриёр

ببر نامهٔ من بر شهریار

Ба падрӯд кардан гирифташ ба бар

به پدرود کردن گرفتش به بر

Бурун омад аз пеши фаррухи падар

برون آمد از پیش فرخ پدر

зи лашкари ду танро бар хеш хонд

ز لشکر دو تن را بر خویش خواند

Сабкашон ба асби тгоўри нишонд

سبکشان به اسب تگاور نشاند

Бурун шуд зи пардаи сарои падар

برون شد ز پرده‌سرای پدر

Ба ҳар манзилӣ бар ҳиўнӣ дигар

به هر منزلی بر هیونی دگر

Хуру хобу оромашон бар сутур

خور و خواب و آرامشان بر ستور

Чаҳ торикии шаб чаҳ тобандаи ҳўр

چه تاریکی شب چه تابنده هور

Бар он гӯнаи пӯён ба роҳ омаданд

بر آن گونه پویان به راه آمدند

Ба як ҳафтаи наздик шоҳ омаданд

به یک هفته نزدیک شاه آمدند

Чу аз роҳ Эрон биёмад савор

چو از راه ایران بیامد سوار

Кас омад бар хусрави номдор

کس آمد بر خسرو نامدار

Пазира фиристод шмох ро

پذیره فرستاد شماخ را

Чаҳ мояи далерони густох ро

چه مایه دلیران گستاخ را

Бипурсед чун дид рӯй ҳҷир

بپرسید چون دید روی هجیر

Ки эй паҳлавони зодаи шергир

که ای پهلوان‌زادهٔ شیرگیر

Дурудаст борӣ ки баси ногаҳон

درودست باری که بس ناگهان

Раседӣ ба наздики шоҳи ҷаҳон

رسیدی به نزدیک شاه جهان

Бифармуд то парда бардоштанд

بفرمود تا پرده برداشتند

Ба асбаши зи даргоҳи бгзоштнд

به اسبش ز درگاه بگذاشتند

Ҳҷир андар омад чу хусрави бадавӣ

هجیر اندر آمد چو خسرو بدوی

Нигаҳ кард пешаши бимолид рӯй

نگه کرد پیشش بمالید روی

Бипурсед бисёру бншондш

بپرسید بسیار و بنشاندش

Ҳазорон ҳҷир офарин хондаш

هزاران هجیر آفرین خواندش

зи гавҳари яке тоҷи пирӯзаи шоҳ

ز گوهر یکی تاج پیروزه شاه

Ба сар бар ниҳодаш чу рухшандаи моҳ

به سر بر نهادش چو رخشنده ماه

зи Гӯдарзи вази меҳтарони сипоҳ

ز گودرز وز مهتران سپاه

з ҳар як якояк бипурсед шоҳ

ز هر یک یکایک بپرسید شاه

Дуруди бузургон ба хусрав бидод

درود بزرگان به خسرو بداد

Ҳамаи кори лашкар бар ӯ кард ёд

همه کار لشکر بر او کرد یاد

Бадв дод пас номаи паҳлавон

بدو داد پس نامهٔ پهلوان

Ҷавони хирадманди равшани равон

جوان خردمند روشن‌روان

Нависандаро пеши бншонднд

نویسنده را پیش بنشاندند

Бифармуд то номаи брхўонднд

بفرمود تا نامه برخواندند

Чу бархонад нома ба хусрави дабир

چو برخواند نامه به خسرو دبیر

зи ёқӯти рахшони даҳони ҳҷир

ز یاقوت رخشان دهان هجیر

Бёгнди вази он пас ба ганҷур гуфт

بیاگند وز آن پس به گنجور گفت

Ки динор ва дебо биор аз наҳуфт

که دینار و دیبا بیار از نهفت

Биоварад бадара чу фармон шунид

بیاورد بدره چو فرمان شنید

Ҳамеи рехт то шуд сараши нопадид

همی ریخت تا شد سرش ناپدید

Биоварад пас ҷомаи зарнигор

بیاورد پس جامه زرنگار

Чунон чун буд аз дар шаҳриёр

چنان چون بود از در شهریار

Ҳмидўни ббрднди пеши ҳҷир

همیدون ببردند پیش هجیر

Абои зини заррини даҳ асби ҳажир

ابا زین زرین ده اسب هژیر

Ба ёронаш бар халъат афганд низ

به یارانش بر خلعت افگند نیز

Дирам доду динору ҳаргунаи чиз

درم داد و دینار و هرگونه چیز

Аз он пас чу аз ҷои бархестанд

از آن پس چو از جای برخاستند

Ншстнгаҳ ме биёростанд

نشستنگه می بیاراستند

Ҳҷиру бузургони хсрўпрст

هجیر و بزرگان خسروپرست

Гирифтанд яксар ҳама май ба даст

گرفتند یکسر همه می به دست

Нишастанд як рӯз ва як шаб ба ҳам

نشستند یک روز و یک شب به هم

Ҳаме рой зад хусрав аз беш ва кам

همی رای زد خسرو از بیش و کم

Ба шабгири хусрави сар ва тан бишуст

به شبگیر خسرو سر و تن بشست

Ба пеш ҷҳондоўр омад нахуст

به پیش جهانداور آمد نخست

Бапушед нави ҷомаи бандагӣ

بپوشید نو جامهٔ بندگی

Ду дида чу абрӣ ба борандагӣ

دو دیده چو ابری به بارندگی

Дутоӣ шудаи пушт ва биниҳод сар

دوتایی شده پشت و بنهاد سر

Ҳаме офарин хонд бар додгар

همی آفرین خواند بر دادگر

Аз ӯ хости пирӯзӣу Фрҳӣ

از او خواست پیروزی و فرهی

Бадв ҷуст дияему тахти маӣ

بدو جست دیهیم و تخت مهی

Ба яздон бинолед зи афросйоб

به یزدان بنالید ز افراسیاب

Ба дард аз ду дидаи фурӯи рехти об

به درد از دو دیده فرو ریخت آب

Ваз онҷо биёмад чу сарви сеӣ

وز آنجا بیامد چو سرو سهی

Нишаст аз бар гоҳи шоҳҳншҳӣ

نشست از بر گاه شاههنشهی