Аз асбони гилаи ҳарчи шоиста буд

از اسبان گله هرچ شایسته بود

з ҳар сӯ ба лшкргаҳ оварад зуд

ز هر سو به لشکرگه آورد زود

Пиёда ҳама кард яксар савор

پیاده همه کرد یکسر سوار

Ду асбаи савор аз пас корзор

دو اسبه سوار از پس کارزار

Сари ганҷҳои куҳан баргушод

سر گنجهای کهن برگشاد

Ба динор додани дили андари ниҳод

به دینار دادن دل اندر نهاد

Чу ин карда шуд назд афросйоб

چو این کرده شد نزد افراسیاب

Нўндии броФгнди ҳангоми хоб

نوندی برافگند هنگام خواب

Фиристодае бо ҳашу рои пер

فرستاده‌ای با هش و رای پیر

Сухани гӯйу гирду савору дабир

سخن‌گوی و گرد و سوار و دبیر

Ки рӯи шоҳи турони сипаҳро бигӯӣ

که رو شاه توران سپه را بگوی

Ки эй додгари хусрави номҷўӣ

که ای دادگر خسرو نامجوی

Каз онгаҳ ки чархи сипеҳри баланд

کز آنگه که چرخ سپهر بلند

Бгшт аз бар тираи хоки нижанд

بگشت از بر تیره خاک نژند

Чу ту шоҳ бар гоҳ нанишаст низ

چو تو شاه بر گاه ننشست نیز

Ба каси ном шоҳӣ напайваст низ

به کس نام شاهی نپیوست نیز

На зебо буд ҷузи ту мари тахт ро

نه زیبا بود جز تو مر تخت را

Кулоҳу камар бастану бахт ро

کلاه و کمر بستن و بخت را

Аз он каси براردи ҷаҳондори гирд

از آن کس برآرد جهاندار گرد

Ки пеш ту ояд ба рӯзи набард

که پیش تو آید به روز نبرد

Яке бандаам ман гунаҳкори ту

یکی بنده‌ام من گنهکار تو

Кашида сар аз ҷони бедори ту

کشیده سر از جان بیدار تو

зи Кайхусрав аз ман бёзрди шоҳ

ز کیخسرو از من بیازرد شاه

Ҷузи ин хештанро надонам гуноҳ

جز این خویشتن را ندانم گناه

Ки ин эзадӣ буд буд онч буд

که این ایزدی بود بود آنچ بود

Надорад зи гуфтор бисёр суд

ندارد ز گفتار بسیار سود

Агар низ бинад марои зи ин гуноҳ

اگر نیز بیند مرا ز این گناه

Кунад гардани озод ва ояд ба роҳ

کند گردن آزاد و آید به راه

Расонами ман акнӯн ба шоҳи огаҳӣ

رسانم من اکنون به شاه آگهی

Ки гардун чаҳ оварад пеши раҳе

که گردون چه آورد پیش رهی

Кашидам ба кӯҳи кнобди сипоҳ

کشیدم به کوه کنابد سپاه

Ба эрониён бар бибастем роҳ

به ایرانیان بر ببستیم راه

Вази он сӯ биёмад сипоҳии гарон

وز آن سو بیامد سپاهی گران

Сипаҳдори Гӯдарз ва бо ӯ сарон

سپهدار گودرز و با او سران

Каз Эрони зи гоҳи манӯчеҳри шоҳ

کز ایران ز گاه منوچهر شاه

Фузун зон наомад ба турони сипоҳ

فزون زان نیامد به توران سپاه

Ба зебади яке ҷойгаҳ сохтанд

به زیبد یکی جایگه ساختند

Сипаҳро дар он кӯҳи бншохтнд

سپه را در آن کوه بنشاختند

Сипаҳро се рӯз ва се шаб чун паланг

سپه را سه روز و سه شب چون پلنگ

Ба рӯй андар оварда бад рӯй танг

به روی اندر آورده بد روی تنگ

Нҷстими разми андари он кӣнаи гоҳ

نجستیم رزم اندر آن کینه‌گاه

Ки ояд магари сӯии ҳомӯни сипоҳ

که آید مگر سوی هامون سپاه

Наомад сипоҳаш аз он ки бурун

نیامد سپاهش از آن که برون

Сари паҳлавонон мо шуд нигун

سر پهلوانان ما شد نگون

Сипаҳдор Эрон наомад сутӯҳ

سپهدار ایران نیامد ستوه

Ба ҳомӯн наёвард лашкари зи кӯҳ

به هامون نیاورد لشکر ز کوه

Бародари ҷаҳондори ҳумони ман

برادر جهاندار هومان من

Ба кӣна Биҷӯшед аз ин анҷуман

به کینه بجوشید از این انجمن

Ба Эрон сипаҳ шуд ки ҷӯяд набард

به ایران سپه شد که جوید نبرد

Надонам чаҳ омад бар он шермард

ندانم چه آمد بر آن شیرمرد

Биёмад ба кин ҷустанаши пӯри Гев

بیامد به کین جستنش پور گیو

Бигардед бо гирди ҳумони ню

بگردید با گرد هومان نیو

Абри даст чун бежанӣ кушта шуд

ابر دست چون بیژنی کشته شد

Сари ман зи тимор ӯ гашта шуд

سر من ز تیمار او گشته شد

Ки донист ҳаргиз ки сарви баланд

که دانست هرگز که سرو بلند

Ба боғ аз гё ёфт хоҳад газанд

به باغ از گیا یافت خواهد گزند

Дили номдорони ҳама бар шикаст

دل نامداران همه بر شکست

Ҳама шодмонӣ шуд аз дарди паст

همه شادمانی شد از درد پست

Ва дигар чу нстиҳни номдор

و دیگر چو نستیهن نامدار

Абои даҳ ҳазор озмудаи савор

ابا ده هزار آزموده سوار

Бирафт аз бар ман сипедаи дмон

برفت از بر من سپیده دمان

Ҳамон бежанаш кунад сар дар замон

همان بیژنش کند سر در زمان

Ман аз дард дил баркашидам сипоҳ

من از درد دل برکشیدم سپاه

Ғаривон бирафтам ба овардгоҳ

غریوان برفتم به آوردگاه

Яке разм то шаби баромади зи кӯҳ

یکی رزم تا شب برآمد ز کوه

Бкрдими як бо дигар ҳамгуруҳ

بکردیم یک با دگر همگروه

Чу нуҳсад тан аз номдорони шоҳ

چو نهصد تن از نامداران شاه

Сар аз тан ҷудо шуд бар ин размгоҳ

سر از تن جدا شد بر این رزمگاه

Ду баҳраи зи гардони ин анҷуман

دو بهره ز گردان این انجمن

Дил аз дарди хаста ба шамшери тан

دل از درد خسته به شمشیر تن

Ба мо бар шудаи чираи эрониён

به ما بر شده چیره ایرانیان

Ба кӣнаи ҳамаи поки бастаи миён

به کینه همه پاک بسته میان

Битарсам ҳаме зонк гардони сипеҳр

بترسم همی زانک گردان سپهر

Бихоҳад баридани зи мо поки меҳр

بخواهد بریدن ز ما پاک مهر

Вази он пас шунидам яке бдхбр

وز آن پس شنیدم یکی بدخبر

Каз он низ баргаштами осемаи сар

کز آن نیز برگشتم آسیمه سر

Ки Кайхусрав ояд ҳаме бо сипоҳ

که کیخسرو آید همی با سپاه

Ба пушти сипаҳбади бад-ӣни размгоҳ

به پشت سپهبد بدین رزمگاه

Гар аидўнк гардад дурусти ин хабар

گر ایدونک گردد درست این خبر

Ки хусрав кунад сӯии мо бар гузар

که خسرو کند سوی ما بر گذر

Ҷаҳондор донад ки ман бо сипоҳ

جهاندار داند که من با سپاه

Наёрам шудани пеш ӯ кӣнаи хоҳ

نیارم شدن پیش او کینه‌خواه

Магари шоҳ бо лашкари кӣнаи ҷӯй

مگر شاه با لشکر کینه‌جوی

Наад сӯии Эрони бад-ӣни кӣна рӯй

نهد سوی ایران بدین کینه روی

Бигардонад ин бади зи туронён

بگرداند این بد ز تورانیان

Бибандад ба кӣнаи камар бар миён

ببندد به کینه کمر بر میان

Кигар ҷони моро зи Эрони сипоҳ

که گر جان ما را ز ایران سپاه

Бад ояд набошад касе кӣнаи хоҳ

بد آید نباشد کسی کینه‌خواه

Фиристода чун гуфт перон шунид

فرستاده چون گفت پیران شنید

Ба кирдори боди дмони ?бардамӣад

به کردار باد دمان بردمید

Нишаст аз бар бодпои саманд

نشست از بر بادپای سمند

Ба кирдори оташи ҳиўнии баланд

به کردار آتش هیونی بلند

Бишуд то ба наздики афросйоб

بشد تا به نزدیک افراسیاب

На дам зад ба раҳ бар на орому хоб

نه دم زد به ره بر نه آرام و خواب

Ба наздики шоҳ андар омад чу бод

به نزدیک شاه اندر آمد چو باد

Бабўсед тахт ва паёмаш бидод

ببوسید تخت و پیامش بداد

Чу бишунид гуфтори перон ба дард

چو بشنید گفتار پیران به درد

Дилаши гашти пурхӯну рухсораи зард

دلش گشت پرخون و رخساره زرد

Шуд аз кори он куштагони хастаи дил

شد از کار آن کشتگان خسته‌دل

Бидон дард биниҳод пайвастаи дил

بدان درد بنهاد پیوسته دل

Вази он низ каз душманони лашкараш

وز آن نیز کز دشمنان لشکرش

Гурезону вайрон шудаи кишвараш

گریزان و ویران شده کشورش

з ҳар сӯи паланг андар оварда чанг

ز هر سو پلنگ اندر آورده چنگ

Бар ӯ бар ҷаҳон гашта торику танг

بر او بر جهان گشته تاریک و تنگ

Чу гуфтори перон аз он сон шунид

چو گفتار پیران از آن سان شنید

Сипаҳро ҳамаи пой барҷоӣ дид

سپه را همه پای برجای دید