Дабири ҷаҳондидаро пеш хонд
دبیر جهاندیده را پیش خواند
Азон чорау чанг чанде баранд
ازان چاره و چنگ چندی براند
Бар тахт бинишаст фаррухи дабир
بر تخت بنشست فرخ دبیر
Қалами хосту қртосу машку абир
قلم خواست و قرطاس و مشک و عبیر
Нахустин ки нӯк қалам шуд сиёҳ
نخستین که نوک قلم شد سیاه
Гирифт офарин бар худованди моҳ
گرفت آفرین بر خداوند ماه
Худованди кайвону ноҳиду ҳўр
خداوند کیوان و ناهید و هور
Худованди пелу худованди мӯр
خداوند پیل و خداوند مور
Худованди пирӯзӣу Фрҳӣ
خداوند پیروزی و فرهی
Худованд дияему шоҳаншаҳӣ
خداوند دیهیم و شاهنشهی
Худованди ҷону худованди рой
خداوند جان و خداوند رای
Худованди некии даҳу раҳнамоӣ
خداوند نیکیده و رهنمای
Азуи ҷовдони коми Гуштоспи шод
ازو جاودان کام گشتاسپ شاد
Ба минӯи ҳамаи ёди лҳроспи бод
به مینو همه یاد لهراسپ باد
Расидам ба роҳӣ ба турони замин
رسیدم به راهی به توران زمین
Ки ҳаргиз нахонам бирав офарин
که هرگز نخوانم برو آفرین
Агар бргшоими саросари сухан
اگر برگشایم سراسر سخن
Сари мард нав гардад аз ғами куҳан
سر مرد نو گردد از غم کهن
Чаҳ дастур бошад марои шаҳриёр
چه دستور باشد مرا شهریار
Бихонам бирав номаи корзор
بخوانم برو نامهٔ کارزار
Ба дидор ӯ шод ва хуррам шавам
به دیدار او شاد و خرم شوم
Азин ранҷи дерина беғам шавам
ازین رنج دیرینه بیغم شوم
Вазони чораҳоӣ ки ман сохтам
وزان چارههایی که من ساختم
Ки то дили з кӣна бипардохтам
که تا دل ز کینه بپرداختم
Ба рӯйин дижи арҷосп ва каҳарам намонад
به رویین دژ ارجاسپ و کهرم نماند
Ҷуз аз мӯяу дард ва мотам намонад
جز از مویه و درد و ماتم نماند
Касеро надодам ба ҷон зинҳор
کسی را ندادم به جان زینهار
Гё дар биёбони сроўрди бор
گیا در بیابان سرآورد بار
Ҳамеи мағз мардум хӯрд шеру гург
همی مغز مردم خورد شیر و گرگ
Ҷуз аз дил наҷуед паланги сутург
جز از دل نجوید پلنگ سترگ
Фалаки равшан аз тоҷи Гуштоспи бод
فلک روشن از تاج گشتاسپ باد
Замини гулшани шоҳи лҳроспи бод
زمین گلشن شاه لهراسپ باد
Чу бар нома бар меҳри Исфандиёр
چو بر نامه بر مهر اسفندیار
Ниҳоданду ҷустанд чанде савор
نهادند و جستند چندی سوار
Ҳиўнони кФки аФгну тезрав
هیونان کفکافگن و تیزرو
Ба Эрон фиристод солори нав
به ایران فرستاد سالار نو
Бимонад аз паии посухи нома ро
بماند از پی پاسخ نامه را
Бикушт оташи марди бдкомаҳ ро
بکشت آتش مرد بدکامه را
Басӣ барнаёмад ки посух расед
بسی برنیامد که پاسخ رسید
Яке номаи бади банди бадро калид
یکی نامه بد بند بد را کلید
Сари посухи нома буд аз нахуст
سر پاسخ نامه بود از نخست
Ки пояндаи бодонк некӣ биҷуст
که پاینده بادآنک نیکی بجست
Хирад ёфта марди яздони шинос
خرد یافته مرد یزدان شناس
Ба некии зи яздони шиносади сипос
به نیکی ز یزدان شناسد سپاس
Дигар гуфт каз додгари як худоӣ
دگر گفت کز دادگر یک خدای
Бихоҳйми кӯи бошиддати раҳнамоӣ
بخواهیم کو باشدت رهنمای
Дарахтӣ бикуштам ба боғи биҳишт
درختی بکشتم به باغ بهشت
Казон борвартар Фаридун накишт
کزان بارورتر فریدون نکشت
Буриши сурхи ёқӯт ва зар омадаст
برش سرخ یاقوت و زر آمدست
Ҳамаи барг ӯ зеб ва фар омадаст
همه برگ او زیب و فر آمدست
Бмонод то ҷовдони ин дарахт
بماناد تا جاودان این درخت
Турои боди шодони дилу неки бахт
ترا باد شادان دل و نیکبخت
Яке онк гуфтӣ ки кини ниё
یکی آنک گفتی که کین نیا
Биҷустам пар аз чорау кимиё
بجستم پر از چاره و کیمیا
Дигар онк гуфтӣ зи хӯни рехтан
دگر آنک گفتی ز خون ریختن
Ба танҳо ба разми андар овихтан
به تنها به رزم اندر آویختن
Тани шаҳриёрони гиромӣ буд
تن شهریاران گرامی بود
Ки аз кӯшиши сахти номӣ буд
که از کوشش سخت نامی بود
Нигаҳдор тан бош ва он хирад
نگهدار تن باش و آن خرد
Ки ҷонро ба дониши хиради пурвирд
که جان را به دانش خرد پرورد
Се дигар ки гуфтӣ ба ҷон зинҳор
سه دیگر که گفتی به جان زینهار
Надодам касеро зи чандон савор
ندادم کسی را ز چندان سوار
Ҳамеша дилати меҳрбони боду гарм
همیشه دلت مهربان باد و گرم
Пар аз шарми ҷони лаби пари овои нарм
پر از شرم جان لب پر آوای نرم
Мабодои турои пешаи хӯни рехтан
مبادا ترا پیشه خون ریختن
На бекӣна бо меҳтар овихтан
نه بیکینه با مهتر آویختن
Ба кини бародарат бе сӣ ва ҳашт
به کین برادرت بی سی و هشت
Аз андозаи хӯн рехтан даргузашт
از اندازه خون ریختن درگذشت
Ва дигар казон пер гашта ниё
و دیگر کزان پیر گشته نیا
зи дил давр карда баду кимиё
ز دل دور کرده بد و کیمیا
Чу хӯни рихтндши ту хӯни рехтӣ
چو خون ریختندش تو خون ریختی
Чу шерони ҷангии броўихтӣ
چو شیران جنگی برآویختی
Ҳамеша бадии шод ва ба рӯзгор
همیشه بدی شاد و به روزگار
Равонро хиради бодати омӯзгор
روان را خرد بادت آموزگار
Ниёзаст моро ба дидори ту
نیازست ما را به دیدار تو
Бидон пари хиради ҷони бедори ту
بدان پر خرد جان بیدار تو
Чаҳ нома бихонӣ буна бар нишон
چه نامه بخوانی بنه بر نشان
Бад-ӣни боргоҳи ой бо саракашон
بدین بارگاه آی با سرکشان
Ҳиўни тгоўри з дар бозгашт
هیون تگاور ز در بازگشت
Ҳамаи шаҳри Эрони пуровози гашт
همه شهر ایران پرآواز گشت
Савори ҳиўнон чу боз омаданд
سوار هیونان چو باز آمدند
Ба назд Таҳамтан фароз омаданд
به نزد تهمتن فراز آمدند