Сухани гӯии деҳқон чу биниҳод хон

سخن گوی دهقان چو بنهاد خوان

Яке достон ронад аз ҳФтхўон

یکی داستان راند از هفتخوان

зи рӯйин дижу кори Исфандиёр

ز رویین دژ و کار اسفندیار

зи роҳу зи омӯзиши гргсор

ز راه و ز آموزش گرگسار

Чунин гуфт кӯ чун биёмад ба Балх

چنین گفت کو چون بیامد به بلخ

Забону равони пари зи гуфтори талх

زبان و روان پر ز گفتار تلخ

Ҳаме ронад то пешаш омад ду роҳ

همی راند تا پیشش آمد دو راه

Саропарда ва хайма зад бо сипоҳ

سراپرده و خیمه زد با سپاه

Бифармуд то хон биёростанд

بفرمود تا خوان بیاراستند

намева равад ва ромишгарон хостанд

می و رود و رامشگران خواستند

Бирафтанд гардони лашкари ҳама

برفتند گردان لشکر همه

Нишастанд бар хон шоҳи рама

نشستند بر خوان شاه رمه

Яке ҷоми заррин ба каф барграфт

یکی جام زرین به کف برگرفت

зи Гуштосп онгаҳ сухан барграфт

ز گشتاسپ آنگه سخن برگرفت

Вази он пас бифармуд то гргсор

وز آن پس بفرمود تا گرگسار

Шавад доғи дили пеши Исфандиёр

شود داغ دل پیش اسفندیار

Бифармуд то ҷоми заррини чаҳор

بفرمود تا جام زرین چهار

Дамодам бибастанд бар гргсор

دمادم ببستند بر گرگسار

Аз он пас бадв гуфт к-эии тираи бахт

از آن پس بدو گفت کای تیره‌بخت

Расонами турои ман ба тоҷ ва ба тахт

رسانم ترا من به تاج و به تخت

Гар айдун ки ҳарчат бипурсем рост

گر ایدون که هرچت بپرسیم راست

Бигӯе ҳамаи шаҳр таркон турост

بگویی همه شهر ترکان تراست

Чу пирӯз гирдам сипорам туро

چو پیروز گردم سپارم ترا

Ба хуршед тобон барорам туро

به خورشید تابان برآرم ترا

Ниёзорам онро ки пайванди тест

نیازارم آن را که پیوند تست

Ҳам онро ки пайванди фарзанди тест

هم آن را که پیوند فرزند تست

Вагар ҳеҷ гардӣ ба гирди дурӯғ

وگر هیچ گردی به گرد دروغ

Нагирад бар ман дурӯғати фурӯғ

نگیرد بر من دروغت فروغ

Миёнат ба ханҷар кунам ба ду ним

میانت به خنجر کنم به دو نیم

Дил анҷуман гардад аз ту ба бим

دل انجمن گردد از تو به بیم

Чунин дод посухи варои гргсор

چنین داد پاسخ ورا گرگسار

Ки эй номвари фаррухи Исфандиёр

که ای نامور فرخ اسفندیار

з ман нашунӯд шоҳ ҷуз гуфт рост

ز من نشنود شاه جز گفت راست

Ту он кун ки аз подшоҳӣ сазост

تو آن کن که از پادشاهی سزاست

Бадв гуфт рӯйин диж акнӯн куҷост

بدو گفت رویین دژ اکنون کجاست

Ки он марз аз ин бум Эрон ҷудост

که آن مرز از این بوم ایران جداست

Бадв чанд роҳасту фарсанг чанд

بدو چند راهست و فرسنگ چند

Кадоми онк азу ҳаст биму газанд

کدام آنک ازو هست بیم و گزند

Сипаҳ чанд бошад ҳамеша дар ӯй

سپه چند باشد همیشه در اوی

зи болои диж ҳарчӣ доне бигӯӣ

ز بالای دژ هرچه دانی بگوی

Чунин дод посухи варои гргсор

چنین داد پاسخ ورا گرگسار

Ки эй ширдили хусрави шаҳриёр

که ای شیردل خسرو شهریار

Се роҳаст з эдар бидон шористон

سه راهست ز ایدر بدان شارستان

Ки арҷосп хондаш пикорстон

که ارجاسپ خواندش پیکارستان

Яке дар се моҳ ва яке дар ду моҳ

یکی در سه ماه و یکی در دو ماه

Гар айдун хӯриш танг бошад ба роҳ

گر ایدون خورش تنگ باشد به راه

Гё ҳасту обишхури чорпоӣ

گیا هست و آبشخور چارپای

Фурӯд омаданро наёбӣ ту ҷой

فرود آمدن را نیابی تو جای

Се дигар ба наздики як ҳафтаи роҳ

سه دیگر به نزدیک یک هفته راه

Ба ҳаштум ба рӯйин диж ояд сипоҳ

به هشتم به رویین دژ آید سپاه

Пар аз шер ва гургасту пари аждаҳо

پر از شیر و گرگست و پر اژدها

Ки аз чангашони каси наёбади раҳо

که از چنگشان کس نیابد رها

Фиреби зани ҷодӯу гургу шер

فریب زن جادو و گرگ و شیر

Фузунаст аз аждаҳои далер

فزونست از اژدهای دلیر

Якеро зи дарёи برارد ба моҳ

یکی را ز دریا برآرد به ماه

Якеро нигуни андари орад ба чоҳ

یکی را نگون اندر آرد به چاه

Биёбону симурғу сармои сахт

بیابان و سیمرغ و سرمای سخت

Ки чун боди хезад ба дарди дарахт

که چون باد خیزد به درد درخت

Аз он пас чу рӯйин диж ояд падед

از آن پس چو رویین دژ آید پدید

На диж дид аз он сон касе на шунид

نه دژ دید از آن سان کسی نه شنید

Сари бораи бартари зи абри сиёҳ

سر باره برتر ز ابر سیاه

Бадв дар фаровони силеҳу сипоҳ

بدو در فراوان سلیح و سپاه

Ба гирд андараш раваду оби равон

به گرد اندرش رود و آب روان

Ки аз диданаш хира гардад равон

که از دیدنش خیره گردد روان

Ба киштӣ бар ӯ бугзарад шаҳриёр

به کشتی بر او بگذرد شهریار

Чу ояд ба ҳомӯни зи баҳри шикор

چو آید به هامون ز بهر شکار

Ба сад сол гар монад андари ҳисор

به صد سال گر ماند اندر حصار

з ҳомӯн наёядаш чизе ба кор

ز هامون نیایدش چیزی به کار

Ҳам андари дижаши киштманду гё

هم‌اندر دژش کشتمند و گیا

Дарахти барӯманд ва ҳам Асия

درخت برومند و هم آسیا

Чу Исфандиёри он суханҳо шунид

چو اسفندیار آن سخنها شنید

Замонӣ бипечеду дами дркшид

زمانی بپیچید و دم درکشید

Бадв гуфт моро ҷузи ин роҳ нест

بدو گفت ما را جز این راه نیست

Ба гетӣ ба аз роҳ кӯтоҳ нест

به گیتی به از راه کوتاه نیست

Чунин гуфт бо номвари гргсор

چنین گفت با نامور گرگسار

Ки ин ҳФтхўони ҳаргиз эй шаҳриёр

که این هفتخوان هرگز ای شهریار

Ба зӯр ва ба овоз нагузашт кас

به زور و به آواز نگذشت کس

Магар каз тан хеш кардаст бас

مگر کز تن خویش کردست بس

Бадв номвар гуфтгар бо манӣ

بدو نامور گفت گر با منی

Бибинӣ дилу зӯри оҳрмнӣ

ببینی دل و زور آهرمنی

Ба пешам чаҳ гӯйӣ чаҳ ояд нахуст

به پیشم چه گویی چه آید نخست

Ки бояд зи пайкор ӯ роҳи ҷуст

که باید ز پیکار او راه جست

Чунин дод посухи варои гргсор

چنین داد پاسخ ورا گرگسار

Ки эй номвари марди нобоки дор

که ای نامور مرد ناباک دار

Нахустин ба пеш ту ояд ду гург

نخستین به پیش تو آید دو گرگ

Нару модаи ҳаряк чу пелии сутург

نر و ماده هریک چو پیلی سترگ

Ду дандон ба кирдори пели жён

دو دندان به کردار پیل ژیان

Бару китфи фарбеҳу лоғари миён

بر و کتف فربه و لاغر میان

Ба сони гавазнон ба сар бар сарвӣ

به سان گوزنان به سر بر سروی

Ҳамеи разм шерон кунад орзӯӣ

همی رزم شیران کند آرزوی

Бифармуд то ҳамчунонаш ба банд

بفرمود تا همچنانش به بند

Ба харгоҳи бурданди носӯдманд

به خرگاه بردند ناسودمند

Биёрост хуррами яке базмгоҳ

بیاراست خرم یکی بزمگاه

Ба сар бар назора бар он ҷашнгоҳ

به سر بر نظاره بر آن جشنگاه

Чу хуршед бинмуд тоҷ аз фароз

چو خورشید بنمود تاج از فراز

Ҳаво бо замин низ бикшод роз

هوا با زمین نیز بگشاد راز

з даргоҳ бархест овои кӯс

ز درگاه برخاست آوای کوس

Замин оҳанӣн шуд сипеҳри обнӯс

زمین آهنین شد سپهر آبنوس

Сӯии ҳФтхўони рух ба турони ниҳод

سوی هفتخوان رخ به توران نهاد

Ҳаме рафт бо лашкари ободу шод

همی رفت با لشکر آباد و شاد

Чу аз роҳи наздик манзил расед

چو از راه نزدیک منزل رسید

зи лашкари яке номвари баргузед

ز لشکر یکی نامور برگزید

Пшўтни яке марди бедор буд

پشوتن یکی مرد بیدار بود

Сипаҳро зи душмани нигаҳдор буд

سپه را ز دشمن نگهدار بود

Бадв гуфт лашкар ба ойин бидор

بدو گفت لشکر به آیین بدار

Ҳамеи печам аз гуфта гргсор

همی پیچم از گفتهٔ گرگسار

Манам пеши рӯгар ба ман бад расад

منم پیش رو گر به من بد رسد

Бад-ӣни кеҳтарон бад наёяд сазад

بدین کهتران بد نیاید سزد

Биёмад бапушед хуфтон ҷанг

بیامد بپوشید خفتان جنگ

Бибаст аз бар пушти шбрнги танг

ببست از بر پشت شبرنگ تنگ

Сипаҳбад чу омад ба наздики гург

سپهبد چو آمد به نزدیک گرگ

Чаҳ гурги он сарафрози пели сутург

چه گرگ آن سرافراز پیل سترگ

Бидиданд гиреҳгон бару ёли ӯй

بدیدند گرگان بر و یال اوی

Миёни ялии чангу гўполи ӯй

میان یلی چنگ و گوپال اوی

зи ҳомӯни сӯй ӯ ниҳоданд рӯй

ز هامون سوی او نهادند روی

Ду пели сарафроз ва ду ҷангҷӯӣ

دو پیل سرافراز و دو جنگجوی

Камонро ба зиҳ кард марди далер

کمان را به زه کرد مرد دلیر

Буғурред бар сони ғуррандаи шер

بغرید بر سان غرنده شیر

Бар оҳрмнон тирборон гирифт

بر آهرمنان تیرباران گرفت

Ба тундии камон саворон гирифт

به تندی کمان سواران گرفت

зи пайкони пӯлоди гаштанди суст

ز پیکان پولاد گشتند سست

Наомад яке пеш ӯ тани дуруст

نیامد یکی پیش او تن درست

Нигаҳ кард равшани дили Исфандиёр

نگه کرد روشن‌دل اسفندیار

Бидид он ки дади сусти баргашти кор

بدید آن که دد سست برگشت کار

Яке теғ зҳробгўн баркашид

یکی تیغ زهرآبگون برکشید

Аннанро гарон карду сари дркшид

عنان را گران کرد و سر درکشید

Саросар ба шамшерашон кард чок

سراسر به شمشیرشان کرد چاک

Гул ангехт аз хӯни эшон зи хок

گل انگیخت از خون ایشان ز خاک

Фурӯд омад аз номвари борагӣ

فرود آمد از نامور بارگی

Ба яздон намӯд ӯ зи бечорагӣ

به یزدان نمود او ز بیچارگی

Силеҳу тан аз хӯн эшон бишуст

سلیح و تن از خون ایشان بشست

Бар он хорстони пок ҷое биҷуст

بر آن خارستان پاک جایی بجست

Пари ожанги рухи сӯй хуршед кард

پر آژنگ رخ سوی خورشید کرد

Дилии пари зи дарду сиррии пари зи гирд

دلی پر ز درد و سری پر ز گرد

Ҳаме гуфт к-эии довари додгар

همی گفت کای داور دادگر

Ту додӣ марои ҳушу зӯру ҳунар

تو دادی مرا هوش و زور و هنر

Ту кардӣ тани гургро хоки ҷой

تو کردی تن گرگ را خاک جای

Ту бошӣ ба ҳар неку бади раҳнамоӣ

تو باشی به هر نیک و بد رهنمای

Чу омад сипоҳу пшўтни фароз

چو آمد سپاه و پشوتن فراز

Бидиданд ялро ба ҷои намоз

بدیدند یل را به جای نماز

Бимонаданд зон кори гардони шигифт

بماندند زان کار گردان شگفت

Сипаҳ яксар андеша андар гирифт

سپه یکسر اندیشه اندر گرفت

Ки ин гург хонемгар пели маст

که این گرگ خوانیم گر پیل مست

Ки ҷовиди боди ин дилу теғу даст

که جاوید باد این دل و تیغ و دست

Ки бе фараи авранг шоҳӣ мабод

که بی فره اورنگ شاهی مباد

Бузургӣу расм сипоҳӣ мабод

بزرگی و رسم سپاهی مباد

Бирафтанд гардони фархундаи рой

برفتند گردان فرخنده رای

Баробар кашиданд пардаи сарой

برابر کشیدند پرده‌سرای