Ҷаҳонҷӯии пеши ҷаҳони офарин

جهانجوی پیش جهان‌آفرین

Бимолид чанде рухи андари замин

بمالید چندی رخ اندر زمین

Бар он бешаи андар саропарда зад

بر آن بیشه اندر سراپرده زد

Ниҳоданд хуонеи чунон чун сазад

نهادند خوانی چنان چون سزد

Ба дижхим фармуд пас шаҳриёр

به دژخیم فرمود پس شهریار

Ки оранди бадбахтро бастаи хор

که آرند بدبخت را بسته خوار

Ббрднди пеши яли Исфандиёр

ببردند پیش یل اسفندیار

Чу дидор ӯ дид пас шаҳриёр

چو دیدار او دید پس شهریار

Се ҷом мехсрўониш дод

سه جام می خسروانیش داد

Ббди гргсор аз май лаъли шод

ببد گرگسار از می لعل شاد

Бадв гуфт к-эии тарки баргаштаи бахт

بدو گفت کای ترک برگشته بخت

Сари пер ҷодӯ бибин аз дарахт

سر پیر جادو ببین از درخت

Ки гуфтӣ ки лашкар ба дарёи барад

که گفتی که لشکر به دریا برد

Сари хешро бар сурайёи барад

سر خویش را بر ثریا برد

Дигар манзил акнӯн чаҳ байнами шигифт

دگر منزل اکنون چه بینم شگفت

Каз ин ҷодӯи андоза бояд гирифт

کز این جادو اندازه باید گرفت

Чунин дод посухи варои гргсор

چنین داد پاسخ ورا گرگسار

Ки эй пели ҷангии гуҳи корзор

که ای پیل جنگی گه کارزار

Бад-ӣни манзалати кори душвортар

بدین منزلت کار دشوارتر

Гроиндаҳ тар бош ва бедортар

گراینده‌تر باش و بیدارتر

Яке кӯҳи бинии сари андари ҳаво

یکی کوه بینی سر اندر هوا

Бар ӯ бар яке мурғи фармонраво

بر او بر یکی مرغ فرمانروا

Ки симурғ гуяд варои корҷўӣ

که سیمرغ گوید ورا کارجوی

Чу паранда кӯҳӣаст пайкорҷӯӣ

چو پرنده کوهیست پیکارجوی

Агар пел бинад برارد ба абр

اگر پیل بیند برآرد به ابر

зи дарёи наҳанг ва ба хушкии ҳужабр

ز دریا نهنگ و به خشکی هژبر

Набинад з бардоштан ҳеҷ ранҷ

نبیند ز برداشتن هیچ رنج

Ту ӯро чу гург ва чу ҷодӯи мснҷ

تو او را چو گرگ و چو جادو مسنج

Ду бачааст бо ӯ ба болой ӯ

دو بچه است با او به بالای او

Ҳамон рои пайваста бо рой ӯ

همان رای پیوسته با رای او

Чу ӯ бар ҳаво рафт ва густард пар

چو او بر هوا رفت و گسترد پر

Надорад замини ҳушу хуршеди фар

ندارد زمین هوش و خورشید فر

Агар бозгардӣ буд сӯдманд

اگر بازگردی بود سودمند

Ниёзӣ ба симурғу кӯҳи баланд

نیازی به سیمرغ و کوه بلند

Аз ӯ дар бихандед ва гуфт эй шигифт

از او در بخندید و گفت ای شگفت

Ба пайкон бидӯзам ман ӯро ду китф

به پیکان بدوزم من او را دو کفت

Бабрам ба шамшери ҳиндии буриш

ببرم به شمشیر هندی برش

Ба хоки андари орми зи болои сараш

به خاک اندر آرم ز بالا سرش

Чу хуршед тобанда бинмуд пушт

چو خورشید تابنده بنمود پشت

Дили ховар аз пушт ӯ шуд дурушт

دل خاور از پشت او شد درشت

Сари ҷангҷуён сипаҳ барграфт

سر جنگجویان سپه برگرفت

Суханҳои симурғ дар сар гирифт

سخنهای سیمرغ در سر گرفت

Ҳамаи шаб ҳаме ронад бо худ гуруҳ

همه شب همی راند با خود گروه

Чу хуршеди тобони баромади зи кӯҳ

چو خورشید تابان برآمد ز کوه

Чароғи замону замин тоза кард

چراغ زمان و زمین تازه کرد

Дару дашт бар дигар андоза кард

در و دشت بر دیگر اندازه کرد

Ҳамон аспу гардуну сандӯқи барад

همان اسپ و گردون و صندوق برد

Сипаҳро ба солори лашкари супурд

سپه را به سالار لشکر سپرد

Ҳаме рафт чун боди фармонраво

همی رفت چون باد فرمانروا

Яке кӯҳ дидаш сари андари ҳаво

یکی کوه دیدش سر اندر هوا

Бар он соя бар аспу гардуни бдошт

بر آن سایه بر اسپ و گردون بداشت

Равонро ба андеша андар гумошт

روان را به اندیشه اندر گماشت

Ҳаме офарин хонд бар як худоӣ

همی آفرین خواند بر یک خدای

Ки гетӣ ба фармон ӯ шуд ба пой

که گیتی به فرمان او شد به پای

Чу симурғ аз давр сандӯқ дид

چو سیمرغ از دور صندوق دید

Пасаш лашкару нола буқ дид

پسش لشکر و نالهٔ بوق دید

зи кӯҳ андар омад чу абрии сиёҳ

ز کوه اندر آمد چو ابری سیاه

На хуршеди бад низ равшан на моҳ

نه خورشید بد نیز روشن نه ماه

Бидон бад ки гардун бигирад ба чанг

بدان بد که گردون بگیرد به چنگ

Бар он сон ки нахчир гирад паланг

بر آن سان که نخچیر گیرد پلنگ

Бар он теғҳо зад ду по ва ду пар

بر آن تیغها زد دو پا و دو پر

Намонад инчи симурғро зебу фар

نماند ایچ سیمرغ را زیب و فر

Ба чанг ва ба минқор чанде тапид

به چنگ و به منقار چندی تپید

Чу танг андар омад фурӯ орамид

چو تنگ اندر آمد فرو آرمید

Чу диданди симурғро бачагон

چو دیدند سیمرغ را بچگان

Хурушону хӯн аз ду дидаи чикон

خروشان و خون از دو دیده چکان

Чунон бардамиданад аз он ҷойгоҳ

چنان بردمیدند از آن جایگاه

Ки аз саҳмашони дида гум кард роҳ

که از سهمشان دیده گم کرد راه

Чу симурғ зон теғҳо гашти суст

چو سیمرغ زان تیغها گشت سست

Ба хуноби сандӯқ ва гардун бишуст

به خوناب صندوق و گردون بشست

зи сандӯқ берун шуд Исфандиёр

ز صندوق بیرون شد اسفندیار

Буғурред бо олати корзор

بغرید با آلت کارزار

Зира дар бару теғи ҳиндӣ ба чанг

زره در بر و تیغ هندی به چنگ

Чаҳ зӯр оварад мурғи пеши наҳанг

چه زور آورد مرغ پیش نهنگ

Ҳаме зад бар ӯ теғ то пораи гашт

همی زد بر او تیغ تا پاره گشت

Чунон чорагар мурғи бечораи гашт

چنان چاره گر مرغ بیچاره گشت

Биёмад ба пеши худованди моҳ

بیامد به پیش خداوند ماه

Ки ӯ дод бар ҳар дадии дастгоҳ

که او داد بر هر ددی دستگاه

Чунин гуфт к-эии довари додгар

چنین گفت کای داور دادگر

Худованди покӣу зӯру ҳунар

خداوند پاکی و زور و هنر

Ту барадии паии ҷодӯонро зи ҷой

تو بردی پی جادوان را ز جای

Ту будӣ бад-ӣн некем раҳнамоӣ

تو بودی بدین نیکیم رهنمای

Ҳам онгаҳ хурӯш омад аз курноӣ

هم‌آنگه خروش آمد از کرنای

Пшўтн биоварад пардаи сарой

پشوتن بیاورد پرده‌سرای

Силеҳи бародари сипоҳу писар

سلیح برادر سپاه و پسر

Бузургони Эрону тоҷу камар

بزرگان ایران و تاج و کمر

Аз он куштаи кас рӯй ҳомӯн надид

از آن کشته کس روی هامون ندید

Ҷузи андоми ҷанговар ва хӯн надид

جز اندام جنگاور و خون ندید

Замини кӯҳ то кӯҳи пари пар буд

زمین کوه تا کوه پر پر بود

зи париши ҳамаи дашти пари фар буд

ز پرش همه دشت پر فر بود

Бидиданд пари хӯни тани шоҳ ро

بدیدند پر خون تن شاه را

Куҷо хира кардӣ ба рухи моҳ ро

کجا خیره کردی به رخ ماه را

Ҳамеи офарини хондандаши сарон

همی آفرین خواندندش سران

Саворони ҷангӣу кндоўрон

سواران جنگی و کنداوران

Шунид он сухан дар замони гргсор

شنید آن سخن در زمان گرگسار

Ки пирӯз шуд номвари шаҳриёр

که پیروز شد نامور شهریار

Таниши гашти ларзону рухсораи зард

تنش گشت لرزان و رخساره زرد

Ҳаме рафт пӯёну дили пари зи дард

همی رفت پویان و دل پر ز درد

Саропарда зад шаҳриёри ҷавон

سراپرده زد شهریار جوان

Ба гардиши далерони равшани равон

به گردش دلیران روشن‌روان

Заминро ба дебо биёростанд

زمین را به دیبا بیاراستند

Нишастанд бар хон ва ме хостанд

نشستند بر خوان و می خواستند