Аз он пас бифармуд то гргсор
از آن پس بفرمود تا گرگسار
Биёмад бар номвари шаҳриёр
بیامد بر نامور شهریار
Бидодаш се ҷом дамодам набед
بدادش سه جام دمادم نبید
Май сурху ҷом аз гули шнблид
می سرخ و جام از گل شنبلید
Бадв гуфт к-эии бади тани баданаон
بدو گفت کای بد تن بدنهان
Нигаҳ кун бад-ӣни кирдигори ҷаҳон
نگه کن بدین کردگار جهان
На симурғи пайдо на шер ва на гург
نه سیمرغ پیدا نه شیر و نه گرگ
На он тези чанги аждаҳои бузург
نه آن تیز چنگ اژدهای بزرگ
Ба манзил ки ангезади ин бори шӯр
به منزل که انگیزد این بار شور
Буд обу ҷои гёии сутур
بود آب و جای گیای ستور
Ба овоз гуфт он замони гргсор
به آواز گفت آن زمان گرگسار
Ки эй номвари фаррухи Исфандиёр
که ای نامور فرخ اسفندیار
Агар боз гардӣ набошад шигифт
اگر باز گردی نباشد شگفت
зи бахти ту андоза бояд гирифт
ز بخت تو اندازه باید گرفت
Турои ёр буд эзад эй некбахт
ترا یار بود ایزد ای نیکبخت
Ба бор омад он хусравонеи дарахт
به بار آمد آن خسروانی درخت
Яке кор пешаст фардо ки мард
یکی کار پیش است فردا که مرد
Наяндешад аз рӯзгори набард
نیندیشد از روزگار نبرد
На гурзу камон ёдат ояд на теғ
نه گرز و کمان یادت آید نه تیغ
На бинад раҳи ҷангу роҳи гриғ
نه بیند ره جنگ و راه گریغ
Ба болои як найза барф оядат
به بالای یک نیزه برف آیدت
Бадви рӯзи шодӣ шигарф оядат
بدو روز شادی شگرف آیدت
Бамонеи ту бо лашкари номдор
بمانی تو با لشکر نامدار
Ба барфи андар эй фаррухи Исфандиёр
به برف اندر ای فرخ اسفندیار
Агар бозгардӣ набошад шигифт
اگر بازگردی نباشد شگفت
зи гуфтори ман кин набояд гирифт
ز گفتار من کین نباید گرفت
Ҳамеи вижа дар хӯни лашкари шӯй
همی ویژه در خون لشکر شوی
Ба тундӣу бдроиӣу бдхўӣ
به تندی و بدرایی و بدخوی
Маро ин дурустаст каз боди сахт
مرا این درستست کز باد سخت
Бирезад бар он марзи бори дарахт
بریزد بر آن مرز بار درخت
Аз он пас ки андари биёбони рисӣ
از آن پس که اندر بیابان رسی
Яке манзил ояд ба фарсанги сӣ
یکی منزل آید به فرسنگ سی
Ҳамаи рег тафтаастгар хоку шх
همه ریگ تفته است گر خاک و شخ
Бар ӯ нагзарад мурғу мӯру малах
بر او نگذرد مرغ و مور و ملخ
Набинӣ ба ҷое яке қатраи об
نبینی به جایی یکی قطره آب
Заминаш ҳаме ҷӯшад аз офтоб
زمینش همی جوشد از آفتاب
На бар хок ӯ шер ёбад гузар
نه بر خاک او شیر یابد گذر
На андари ҳавои кргси тизпр
نه اندر هوا کرگس تیزپر
На бар шх ва регаш бирӯяд гё
نه بر شخ و ریگش بروید گیا
Заминаши равони рег чун тўтё
زمینش روان ریگ چون توتیا
Бароне бар ин гӯнаи фарсанги чл
برانی بر این گونه فرسنگ چل
На бо аспи тов ва на бо марди дил
نه با اسپ تاو و نه با مرد دل
Вази онҷо ба рӯйин диж ояд сипоҳ
وز آنجا به روییندژ آید سپاه
Бибинӣ як мояи вари ҷойгоҳ
ببینی یکی مایهور جایگاه
Заминаш ба коми ниёз андар аст
زمینش به کام نیاز اندر است
Вагар бора бо ма ба роз андар аст
وگر باره با مه به راز اندر است
Бишуд бомаш аз абри боранда тар
بشد بامش از ابر بارندهتر
Ки бади номаш аз абри баранда тар
که بد نامش از ابر برندهتر
зи беруни наёбади хӯриши чорпоӣ
ز بیرون نیابد خورش چارپای
з лашкар намонад саворӣ ба ҷой
ز لشکر نماند سواری به جای
Аз Эрону турон агар садҳазор
از ایران و توران اگر صدهزار
Биёянди гардони хнҷргзор
بیایند گردان خنجرگزار
Нишинанд сад соли гирди андараш
نشینند صد سال گرد اندرش
Ҳаме тирборон кунанд аз буриш
همی تیرباران کنند از برش
Фаровон ҳамонасту камтари ҳамон
فراوان همانست و کمتر همان
Чу ҳалқаи сет бар дар бади бадгумон
چو حلقهست بر در بد بدگمان
Чу эрониёни ин бад аз гргсор
چو ایرانیان این بد از گرگسار
Шуниданду гаштанд бо дарди ёр
شنیدند و گشتند با درد یار
Бигуфтанд к-эии шоҳи озодамард
بگفتند کای شاه آزادمرد
Ба гирди бало то туоне магарад
به گرد بلا تا توانی مگرد
Агар гргсори ин суханҳо ки гуфт
اگر گرگسار این سخنها که گفت
Чунинаст ин худ намонад наҳуфт
چنین است این خود نماند نهفت
Бад-ӣни ҷойгаҳи маргро омадем
بدین جایگه مرگ را آمدیم
На фарсудани тргро омадем
نه فرسودن ترگ را آمدیم
Чунин роҳи душвори бгзоштӣ
چنین راه دشوار بگذاشتی
Балои даду доми бардоштӣ
بلای دد و دام برداشتی
Кас аз номдорону шоҳони гирд
کس از نامداران و شاهان گرد
Чунин ранҷҳо брнёрди шимурд
چنین رنجها برنیارد شمرد
Ки пеш ту омад бад-ӣни ҳФтхўон
که پیش تو آمد بدین هفتخوان
Бар ин бар ҷаҳони офаринро бихон
بر این بر جهان آفرین را بخوان
Чу пирӯзгар бозгардӣ ба роҳ
چو پیروزگر بازگردی به راه
Ба дили шоду хуррами шӯй назд шоҳ
به دل شاد و خرم شوی نزد شاه
Ба роҳӣ дигаргар шӯии кӣнаи соз
به راهی دگر گر شوی کینهساز
Ҳамаи шаҳр турон барандат намоз
همه شهر توران برندت نماز
Бад-ӣни сон ки гуяд ҳамеи гргсор
بدین سان که گوید همی گرگسار
Тани хешро хўормоиаҳи мадор
تن خویش را خوارمایه مدار
Аз он пас ки пирӯз гаштему шод
از آن پس که پیروز گشتیم و شاد
Набояд сари хеш додан ба бод
نباید سر خویش دادن به باد
Чу бишунид ин гӯнаи зи эшон сухан
چو بشنید اینگونه ز ایشان سخن
Шуд он тозаи рӯйиши зи гардони куҳан
شد آن تازه رویش ز گردان کهن
Шумо гуфт аз Эрон ба панд омадед
شما گفت از ایران به پند آمدید
На аз баҳри ном баланд омадед
نه از بهر نام بلند آمدید
Куҷои он ҳамаи халъату панди шоҳ
کجا آن همه خلعت و پند شاه
Камарҳои заррину тахту кулоҳ
کمرهای زرین و تخت و کلاه
Куҷои он ҳамаи аҳду савганду банд
کجا آن همه عهد و سوگند و بند
Ба яздон ва он ахтари сӯдманд
به یزدان و آن اختر سودمند
Ки акнӯн чунин суст шуд поятон
که اکنون چنین سست شد پایتان
Ба раҳ бар пароганда шуд роятон
به ره بر پراگنده شد رایتان
Шумо бозгардед пирӯзу шод
شما بازگردید پیروز و شاد
Марои коми ҷузи разм ҷустан мабод
مرا کام جز رزم جستن مباد
Ба гуфтори ин деви носозгор
به گفتار این دیو ناسازگار
Чунин саркашедед аз корзор
چنین سرکشیدید از کارزار
Аз Эрон нахоҳам бар ин разми кас
از ایران نخواهم بر این رزم کس
Писар бо бародари марои ёри бас
پسر با برادر مرا یار بس
Ҷаҳондори пирӯз ёр манаст
جهاندار پیروز یار منست
Сари ахтари андар канор манаст
سر اختر اندر کنار منست
Ба мардӣ набояд касе ҳмрҳм
به مردی نباید کسی همرهم
Агар ҷони ситонам вагар ҷони даҳум
اگر جان ستانم وگر جان دهم
Ба душмани намоями ҳунар ҳарчӣ ҳаст
به دشمن نمایم هنر هرچه هست
зи мардӣу пирӯзӣу зӯри даст
ز مردی و پیروزی و زور دست
Биёбед ҳам бе гумони огаҳӣ
بیابید هم بیگمان آگهی
Аз ин номвари фари шоҳаншаҳӣ
از این نامور فر شاهنشهی
Ки бо диж чаҳ кардам ба дастону зӯр
که با دژ چه کردم به دستان و زور
Ба номи худованди кайвону ҳўр
به نام خداوند کیوان و هور
Чу эрониён баргушоданд чашм
چو ایرانیان برگشادند چشم
Бидиданд чеҳри варои пари зи хашм
بدیدند چهر ورا پر ز خشم
Бирафтанд пӯзиши кунон назд шоҳ
برفتند پوزشکنان نزد شاه
Кигар шоҳ бинад бубахшад гуноҳ
که گر شاه بیند ببخشد گناه
Фидои ту бодои тану ҷони мо
فدای تو بادا تن و جان ما
Бар ин буд то буд паймони мо
بر این بود تا بود پیمان ما
зи баҳри тани шоҳ ғмхўораҳ ем
ز بهر تن شاه غمخوارهایم
На аз кӯшишу ҷанг бечора ем
نه از کوشش و جنگ بیچارهایم
зи мо то буд зиндаи як номдор
ز ما تا بود زنده یک نامدار
Напечем як тани сар аз корзор
نپیچیم یک تن سر از کارزار
Сипаҳбад чу бишунид зи эшон сухан
سپهبد چو بشنید ز ایشان سخن
Бипечед зон гуфтаҳои куҳан
بپیچید زان گفته های کهن
Ба эрониён офарин кард ва гуфт
به ایرانیان آفرین کرد و گفت
Ки ҳаргиз намонад ҳунар дар наҳуфт
که هرگز نماند هنر در نهفت
Гар айдун ки гирдем пирӯзгар
گر ایدون که گردیم پیروزگر
зи ранҷ гузашта биёбем бар
ز رنج گذشته بیابیم بر
Нагардад Фромш ба дили ранҷатон
نگردد فرامش به دل رنجتان
Намонад тиҳӣ бе гумони ганҷатон
نماند تهی بیگمان گنجتان
Ҳаме рой зад то ҷаҳон шуд хунак
همی رای زد تا جهان شد خنک
Бирафт аз бар кӯҳи боди сабк
برفت از بر کوه باد سبک
Баромади зи даргоҳи шипўр ва ноӣ
برآمد ز درگاه شیپور و نای
Сипаҳ барграфтанд яксар зи ҷой
سپه برگرفتند یکسر ز جای
Ба кирдори оташи ҳамеи ронданд
به کردار آتش همی راندند
Ҷаҳони офаринро басии хонданд
جهانآفرین را بسی خواندند
Сипеда чу аз кӯҳ сар баркашид
سپیده چو از کوه سر برکشید
Шаби он чодари шеър дар саркашед
شب آن چادر شعر در سرکشید
Чу хуршеди тобон ниҳон кард рӯй
چو خورشید تابان نهان کرد روی
Ҳаме рафт хӯн дар пас пушти ӯй
همی رفت خون در پس پشت اوی
Ба манзил расед он сипоҳи гарон
به منزل رسید آن سپاه گران
Ҳамаи грздорону найзаи варон
همه گرزداران و نیزهوران
Баҳории яке хуши маниши рӯз буд
بهاری یکی خوشمنش روز بود
Дили афрӯз ё гетии афрӯз буд
دلافروز یا گیتیافروز بود
Саропарда ва хайма фармуд кӣ
سراپرده و خیمه فرمود کی
Биёрост хон ва биоварад май
بیاراست خوان و بیاورد می
Ҳам андари замони тундбодии зи кӯҳ
هماندر زمان تندبادی ز کوه
Баромад ки шуд номвар зон сутӯҳ
برآمد که شد نامور زان ستوه
Ҷаҳони србсри гашт чун пари зоғ
جهان سربسر گشت چون پر زاغ
Надонист каси бози ҳомӯни зи зоғ
ندانست کس باز هامون ز زاغ
Биёред аз абри торики барф
ببارید از ابر تاریک برف
Заминии пар аз барфу бодии шигарф
زمینی پر از برف و بادی شگرف
Се рӯз ва се шаб ҳам бидон сон ба дашт
سه روز و سه شب هم بدان سان به دشت
Дами боди зи андозаи андари гузашт
دم باد ز اندازه اندر گذشت
Ҳавои пуди гашти абр чун тор шуд
هوا پود گشت ابر چون تار شد
Сипаҳбад аз он кор бичор шуд
سپهبد از آن کار بیچار شد
Ба овози пеш пшўтн бигуфт
به آواز پیش پشوتن بگفت
Ки ин кори мо гашт бо дарди ҷуфт
که این کار ما گشت با درد جفت
Ба мардӣ шудам дар дами аждаҳо
به مردی شدم در دم اژدها
Кунун зӯр кардан наёрад баҳо
کنون زور کردن نیارد بها
Ҳамаи пеши яздон ниёйиш кунед
همه پیش یزدان نیایش کنید
Бихонед ва ӯро ситоиш кунед
بخوانید و او را ستایش کنید
Магар кин балоҳо з мо бугзарад
مگر کاین بلاها ز ما بگذرد
Каз ин пас касе мон ба кас нашимурд
کز این پس کسی مان به کس نشمرد
Пшўтн биёмад ба пеши худоӣ
پشوتن بیامد به پیش خدای
Ки ӯ буд бар некуии раҳнамоӣ
که او بود بر نیکویی رهنمای
Ниёйиши зи андозаи бгзоштнд
نیایش ز اندازه بگذاشتند
Ҳама дар замон даст бардоштанд
همه در زمان دست برداشتند
Ҳмонгаҳ биёмад яке боди хуш
همانگه بیامد یکی باد خوش
Бабради абр ва рӯй ҳавои гашти каш
ببرد ابر و روی هوا گشت گَش
Чу эрониёнро дил омад ба ҷой
چو ایرانیان را دل آمد به جای
Ббўднд бар пеши яздон ба пой
ببودند بر پیش یزدان به پای
Саропардау хайма ҳо гашта тар
سراپرده و خیمهها گشته تر
зи сармо касеро набад пойу пар
ز سرما کسی را نبد پای و پر
Ҳамонҷои ббўднди гардони се рӯз
همانجا ببودند گردان سه روز
Чаҳорум чу бФрўхт гетӣ фурӯз
چهارم چو بفروخت گیتی فروز
Сипаҳбади гиронмоягонро бихонад
سپهبد گرانمایگان را بخواند
Басии достонҳои некӯ баранд
بسی داستانهای نیکو براند
Чунин гуфт коидр бимонед бор
چنین گفت کایدر بمانید بار
Мадоред ҷузи олати корзор
مدارید جز آلت کارزار
Ҳронкс ки ҳастанд сарҳанги Фш
هرانکس که هستند سرهنگفش
Ки бошад варои бораи сад оби каш
که باشد ورا باره صد آب کش
Ба панҷоҳ обу хӯриши брнҳид
به پنجاه آب و خورش برنهید
Дигар олати густариш бар наед
دگر آلت گسترش بر نهید
Фузӯнии ҳам эдар бимонед бор
فزونی هم ایدر بمانید بار
Магари ончӣ бояд бидон корзор
مگر آنچه باید بدان کارزار
Ба неруӣ яздон биёбем даст
به نیروی یزدان بیابیم دست
Бидон бдкнши мардуми бути параст
بدان بدکنش مردم بتپرست
Чу навмед гардад зи яздон касе
چو نومید گردد ز یزدان کسی
Аз ӯ нек бахтӣ наёяд басӣ
از او نیکبختی نیاید بسی
Аз он дижи якояк тавонгар шавед
از آن دژ یکایک توانگر شوید
Ҳамаи пок бо ганҷ ва афсар шавед
همه پاک با گنج و افسر شوید
Чу хури чодари зард бар саркашед
چو خور چادر زرد بر سرکشید
Ббди бохтар чун гули шнблид
ببد باختر چون گل شنبلید
Буна барниҳоданд гардони ҳама
بنه برنهادند گردان همه
Бирафтанд бо шаҳриёри рама
برفتند با شهریار رمه
Чу бигузашт аз тираи шаби як замон
چو بگذشت از تیره شب یک زمان
Хурӯш куланг омад аз осмон
خروش کلنگ آمد از آسمان
Барошуфт зи овозаши Исфандиёр
برآشفت ز آوازش اسفندیار
Паёмӣ фиристод зии гргсор
پیامی فرستاد زی گرگسار
Ки гуфтӣ бад-ӣни манзалат об нест
که گفتی بدین منزلت آب نیست
Ҳамон ҷои оромиш ва хоб нест
همان جای آرامش و خواب نیست
Кунун з осмон хост бонги куланг
کنون ز آسمان خاست بانگ کلنگ
Дили мо чаро кардӣ аз оби танг
دل ما چرا کردی از آب تنگ
Чунин дод посух каз эдар сутур
چنین داد پاسخ کز ایدر ستور
Наёбади магари чашмаи оби шӯр
نیابد مگر چشمهٔ آب شور
Дигар чашмаи оби ёбӣ чу заҳр
دگر چشمهٔ آبیابی چو زهر
Казон оби мурғу дадони рости баҳр
کزان آب مرغ و ددان راست بهر
Чунин гуфт солор каз гргсор
چنین گفت سالار کز گرگسار
Яке роҳбари сохтам кӣнаи дор
یکی راهبر ساختم کینهدار
зи гуфтор ӯ тез лашкар баранд
ز گفتار او تیز لشکر براند
Ҷаҳондори некии диҳишро бихонад
جهاندار نیکی دهش را بخواند