Ваз анҷо биёмад ба пардаи сарой

وز انجا بیامد به پرده‌سرای

зи бегона пурдухт карданд ҷой

ز بیگانه پردخت کردند جای

Пшўтн бишуд назд Исфандиёр

پشوتن بشد نزد اسفندیار

Сухан рафт ҳаргуна аз корзор

سخن رفت هرگونه از کارزار

Бадв гуфт ҷангии чунин диж ба ҷанг

بدو گفت جنگی چنین دژ به جنگ

Ба сол фаровон наёяд ба чанг

به سال فراوان نیاید به چنگ

Магари хори гирами тани хеш ро

مگر خوار گیرم تن خویش را

Яке чораи созами бидонадяш ро

یکی چاره سازم بداندیش را

Тўоидри шабу рӯз бедор бош

توایدر شب و روز بیدار باش

Сипаҳро зи душман нигаҳдор бош

سپه را ز دشمن نگهدار باش

Тан онгаҳ шавад бе гумони арҷманд

تن آنگه شود بی‌گمان ارجمند

Сазовори шоҳӣу тахти баланд

سزاوار شاهی و تخت بلند

Каз анбӯҳ душман натарсад ба ҷанг

کز انبوه دشمن نترسد به جنگ

Ба кӯҳ аз паланг ва ба об аз наҳанг

به کوه از پلنگ و به آب از نهنگ

Ба ҷое фиреб ва ба ҷое наҳиф

به جایی فریب و به جایی نهیب

Гуҳии фару зебу гуҳӣ дар нишеб

گهی فر و زیب و گهی در نشیب

Чу бозоргонии бад-ӣн диж шавам

چو بازارگانی بدین دژ شوم

Нагӯям ки шери ҷаҳони паҳлуам

نگویم که شیر جهان پهلوم

Фароз оварам чора аз ҳар дарӣ

فراز آورم چاره از هر دری

Бихонам з ҳар донишии дафтарӣ

بخوانم ز هر دانشی دفتری

Ту бе дидаи бон ва тилоия мабош

تو بی‌دیده‌بان و طلایه مباش

з ҳар донишии суст моя мабош

ز هر دانشی سست مایه مباش

Агар дидаи бон дӯд бинад ба рӯз

اگر دیده‌بان دود بیند به روز

Шаби оташ чу хуршед гетӣ фурӯз

شب آتش چو خورشید گیتی فروز

Чунин дон ки он кор кард манаст

چنین دان که آن کار کرد منست

На аз чораи ҳам набард манаст

نه از چارهٔ هم نبرد منست

Сипаҳро бёроӣу з эдар барон

سپه را بیارای و ز ایدر بران

Зираи дор бо худу гурзи гарон

زره‌دار با خود و گرز گران

Дирафши ман аз давр бар пой кун

درفش من از دور بر پای کن

Сипаҳро ба қалби андарун ҷой кун

سپه را به قلب اندرون جای کن

Барон тез бо гурзаи гоўсор

بران تیز با گُرزهٔ گاوسار

Чунон кун ки хўонндти Исфандиёр

چنان کن که خوانندت اسفندیار

Вазони ҷойгаҳи сорибонро бихонад

وزان جایگه ساربان را بخواند

Ба пеши пшўтн ба зонуи нишонд

به پیش پشوتن به زانو نشاند

Бадв гуфт сад боркаши сурхи мӯӣ

بدو گفت صد بارکش سرخ‌موی

Биовар сарафроз бо рангу буи

بیاور سرافراز با رنگ و بوی

Азуи даҳ шутури бор динор кун

ازو ده شتر بار دینار کن

Дигар панҷ дебои чини борукн

دگر پنج دیبای چین بارکن

Дигар панҷ ҳаргунае гавҳарон

دگر پنج هرگونه‌ای گوهران

Яке тахти заррину тоҷи сарон

یکی تخت زرین و تاج سران

Биоварад сандӯқи ҳаштод ҷуфт

بیاورد صندوق هشتاد جفت

Ҳамаи банди сандӯқҳо дар наҳуфт

همه بند صندوقها در نهفت

Саду шасти мард аз ялони баргузед

صد و شست مرد از یلان برگزید

Казишон наонаш наёяд падед

کزیشان نهانش نیاید پدید

Тании бист аз номдорони хеш

تنی بیست از نامداران خویش

Сарафрозу хнҷргзорони хеш

سرافراز و خنجرگزاران خویش

Бифармуд то бар сари корвон

بفرمود تا بر سر کاروان

Буванд он гиронмоягони сорўон

بوند آن گرانمایگان ساروان

Ба пои андаруни кафш ва дар тани гилӣм

به پای اندرون کفش و در تن گلیم

Ба бори андаруни гавҳару зару сим

به بار اندرون گوهر و زر و سیم

Сипаҳбад ба диж рӯй биниҳод тафт

سپهبد به دژ روی بنهاد تفت

Ба кирдор бозоргонон бирафт

به کردار بازارگانان برفت

Ҳаме ронад бо номвари корвон

همی راند با نامور کاروان

Ялони сарафроз чун сорўон

یلان سرافراز چون ساروان

Чу наздик диж шуд бирафт ӯ зи пеш

چو نزدیک دژ شد برفت او ز پیش

Бидид он дилу рои ҳушёри хеш

بدید آن دل و رای هشیار خویش

Чу бонг дароӣ омад аз корвон

چو بانگ درای آمد از کاروان

Ҳаме рафт пеши андаруни сорўон

همی رفت پیش اندرون ساروان

Ба дижи номдорн хабар ёфтанд

به دژ نامدارن خبر یافتند

Фаровон бигуфтанд ва бишитофтанд

فراوان بگفتند و بشتافتند

Ки омад яке марди бозоргон

که آمد یکی مرد بازارگان

Дрмгон фурӯ шуд ба диноргон

درمگان فرو شد به دینارگان

Бузургони дижи пеш боз омаданд

بزرگان دژ پیش باز آمدند

Харидору гардан фароз омаданд

خریدار و گردن‌فراز آمدند

Бипурсед ҳаряки зи солори бор

بپرسید هریک ز سالار بار

Казин борҳо чист коед ба кор

کزین بارها چیست کاید به کار

Чунин дод посух ки бории нахуст

چنین داد پاسخ که باری نخست

Ба тани шоҳ бояд ки байнами дуруст

به تن شاه باید که بینم درست

Тавонои хеш пайдо кунам

توانایی خویش پیدا کنم

Чу фармон диҳад дида дарё кунам

چو فرمان دهد دیده دریا کنم

Штрбор биниҳод ва худ рафт пеш

شتربار بنهاد و خود رفت پیش

Ки то чун кунад тези бозори хеш

که تا چون کند تیز بازار خویش

Яке тоси пари гавҳари шоҳвор

یکی طاس پر گوهر شاهوار

зи динор чанде зи баҳри нисор

ز دینار چندی ز بهر نثار

Ки бар тофташ соиду остин

که بر تافتش ساعد و آستین

Яке асп ва ду ҷомаи дебои чин

یکی اسپ و دو جامه دیبای چین

Барон тоси пӯшидаи тои ҳарир

بران طاس پوشیده‌تایی حریر

Ҳарир аз бару зери машку абир

حریر از بر و زیر مشک و عبیر

Ба наздик арҷосп шуд чораи ҷӯй

به نزدیک ارجاسپ شد چاره‌جوی

Ба дебо биёроста рангу буи

به دیبا بیاراسته رنگ و بوی

Чу дидаш фурӯи рехти динор ва гуфт

چو دیدش فرو ریخت دینار و گفت

Ки бо шаҳриёрони хиради боди ҷуфт

که با شهریاران خرد باد جفت

Яке мардум эй шоҳи бозоргон

یکی مردم ای شاه بازارگان

Падари тарку модари зи озодагон

پدر ترک و مادر ز آزادگان

зи турон ба хуррам ба Эрон барам

ز توران به خرم به ایران برم

Вагар сӯии дашти далерон барам

وگر سوی دشت دلیران برم

Яке корвонии шутур бо манаст

یکی کاروانی شتر با منست

зи пӯшидании ҷома ҳои нишаст

ز پوشیدنی جامه‌های نشست

Ҳам аз гавҳару афсару рангу буи

هم از گوهر و افسر و رنگ و بوی

Фурӯшандаам ҳам харидори ҷӯй

فروشنده‌ام هم خریدار جوی

Ба беруни дижи колаи бгзоштм

به بیرون دژ کاله بگذاشتم

Ҷаҳон дар паноҳи ту пиндоштам

جهان در پناه تو پنداشتم

Агар шоҳ бинад ки ин корвон

اگر شاه بیند که این کاروان

Ба дарвоза диж кашад сорўон

به دروازهٔ دژ کشد ساروان

Ба бахти ту аз ҳар бад эмин шавам

به بخت تو از هر بد ایمن شوم

Бад-ӣни сояи меҳри ту бғнўм

بدین سایهٔ مهر تو بغنوم

Чунин дод посух ки дили шоддор

چنین داد پاسخ که دل شاددار

з ҳар бади тани хеши озоди дор

ز هر بد تن خویش آزاد دار

Нёзордти кас ба турони замин

نیازاردت کس به توران زمین

Ҳамонгаргароӣ ба Мочӣну чин

همان گر گرایی به ماچین و چین

Бифармуд пас то сарои фарох

بفرمود پس تا سرای فراخ

Ба диж бар яке кулба дар пеши кох

به دژ بر یکی کلبه در پیش کاخ

Ба рӯйин джондри мар ӯро диҳанд

به رویین دژاندر مر او را دهند

Ҳамаи бориш аз дашт бар сар ниҳанд

همه بارش از دشت بر سر نهند

Бисозад барон кулбаи бозоргоҳ

بسازد بران کلبه بازارگاه

Ҳаме дорадаш эмини андари паноҳ

همی داردش ایمن اندر پناه

Бирафтанд ва сандӯқҳоро ба пушт

برفتند و صندوقها را به پشت

Кашиданду моҳори уштур ба мушт

کشیدند و ماهار اشتر به مشت

Яке мард бихарад бипурсед ва гуфт

یکی مرد بخرد بپرسید و گفت

Ки сандӯқро чист андар наҳуфт

که صندوق را چیست اندر نهفت

Кушанда бадв гуфт мо ҳуши хеш

کشنده بدو گفت ما هوش خویش

Ниҳодем ночор бар дӯши хеш

نهادیم ناچار بر دوش خویش

Яке кулба барсохт Исфандиёр

یکی کلبه برساخت اسفندیار

Биёрост ҳамчун гули андари баҳор

بیاراست همچون گل اندر بهار

з ҳар сӯи фаровон харидор хост

ز هر سو فراوان خریدار خاست

Барон кулба бар тез бозор хост

بران کلبه بر تیز بازار خاست

Ббўди он шабу бомдоди пагоҳ

ببود آن شب و بامداد پگاه

зи айвон давон шуд ба наздики шоҳ

ز ایوان دوان شد به نزدیک شاه

зи динори вази машку дебои се тахт

ز دینار وز مشک و دیبا سه تخت

Ҳамеи баради пеши андаруни некбахт

همی برد پیش اندرون نیکبخت

Биёмад бабўсед рӯй замин

بیامد ببوسید روی زمین

Бар арҷосп чанде бикради офарин

بر ارجاسپ چندی بکرد آفرین

Чунин гуфт кин мояи вари корвон

چنین گفت کاین مایه‌ور کاروان

Ҳаме ронадам тез бо сорўон

همی راندم تیز با ساروان

Бадви андаруни ёра ва афсараст

بدو اندرون یاره و افسرست

Ки шоҳи сарафрозро дар хураст

که شاه سرافراز را در خورست

Бигӯед ба ганҷур то хоста

بگوید به گنجور تا خواسته

Бибинад ҳамаи кулбаи ороста

ببیند همه کلبه آراسته

Агар ҳеҷ шоиста бинад ба ганҷ

اگر هیچ شایسته بیند به گنج

Биорад ҳамоно надорад ба ранҷ

بیارد همانا ندارد به رنج

Пазируфтан аз шаҳриёри замин

پذیرفتن از شهریار زمین

зи бозоргони пӯзишу офарин

ز بازارگان پوزش و آفرین

Бихандед арҷоспу бнўохтш

بخندید ارجاسپ و بنواختش

Гиронмоятар поигаҳи сохташ

گرانمایه‌تر پایگه ساختش

Чаҳ номӣ бадв гуфт хроди ном

چه نامی بدو گفت خراد نام

Ҷаҳонҷӯй бо родӣу шодком

جهانجوی با رادی و شادکام

Ба хрод гуфт эй ради зоди мард

به خراد گفت ای رد زاد مرد

Ба ранҷии ҳамеи гирди пӯзиши магарад

به رنجی همی گرد پوزش مگرد

з дарбон набояд турои бори хост

ز دربان نباید ترا بار خواست

Ба назд ман ой онгаҳе кат ҳавост

به نزد من آی آنگهی کت هواست

Азон пас бпрсидш аз ранҷи роҳ

ازان پس بپرسیدش از رنج راه

зи Эрону турону кори сипоҳ

ز ایران و توران و کار سپاه

Чунин дод посух ки ман моҳи панҷ

چنین داد پاسخ که من ماه پنج

Кашидам ба роҳи андаруни дарду ранҷ

کشیدم به راه اندرون درد و رنج

Бадв гуфт аз кори Исфандиёр

بدو گفت از کار اسفندیار

Ба Эрони хабар буд вази гргсор

به ایران خبر بود وز گرگسار

Чунин дод посух ки эй неки хуй

چنین داد پاسخ که ای نیک‌خوی

Сухан ронад зин ҳар касе борзўӣ

سخن راند زین هر کسی بارزوی

Яке гуфт косФндёр аз падар

یکی گفت کاسفندیار از پدر

Пурозори гашт ва бипечед сар

پرآزار گشت و بپیچید سر

Дигар гуфт кӯ аз дижи гунбадон

دگر گفت کو از دژ گنبدان

Сипаҳи барад ва шуд бар раҳи ҳФтхўон

سپه برد و شد بر ره هفتخوان

Ки разми озмоид ба турони замин

که رزم آزماید به توران زمین

Бихоҳад ба мардии зи арҷоспи кин

بخواهد به مردی ز ارجاسپ کین

Бихандед арҷосп гуфт ин сухан

بخندید ارجاسپ گفت این سخن

Нагӯяд ҷаҳондидаи марди куҳан

نگوید جهاندیده مرد کهن

Агар кргс ояд сӯии ҳФтхўон

اگر کرگس آید سوی هفتخوان

Маро аҳриман хон ва мардум махон

مرا اهرمن خوان و مردم مخوان

Чу бишунид ҷангии замин бӯса дод

چو بشنید جنگی زمین بوسه داد

Биёмад зи айвони арҷоспи шод

بیامد ز ایوان ارجاسپ شاد

Дар кулбаро номвар боз кард

در کلبه را نامور باز کرد

зи бозоргони диж пуровоз кард

ز بازارگان دژ پرآواز کرد

Ҳаме буд чанде харид ва фурухт

همی بود چندی خرید و فروخت

Ҳамеи ҳаркасии чашми худро бадухт

همی هرکسی چشم خود را بدوخت

зи диноргони як дирами бстдӣ

ز دینارگان یک درم بستدی

Ҳаме ин барон он барин барзадӣ

همی این بران آن برین برزدی