Дили равшани ман чу баргашт аз ӯй

دلِ روشنِ من چو برگشت از اوی

Сӯии тахти шоҳ ҷаҳон кард рӯй

سوی تختِ شاهِ جهان کَرد روی

Ки ин номаро даст пеш оварам

که این نامه را دَستِ پیش آوَرَم

зи дафтар ба гуфтор хеш оварам

زِ دفتر به گفتارِ خویش آوَرَم

Бпрсидм аз ҳар касе бе шумор

بِپُرسیدَم از هر کسی بی‌شُمار

Бтрсидм аз гардиши рӯзгор

بتَرسیدَم از گردشِ روزگار

Магари худ дирангам набошад басӣ

مَگر خود دِرَنگم نباشَد بَسی

Бибояд супурдан ба дигар касе

ببایَد سِپُردَن به دیگر کَسی

Ва дигар ки ганҷам вафодор нест

و دیگر که گَنجَم وَفادار نیست

Ҳамин ранҷро кас харидор нест

همین رَنج را کَس خریدار نیست

Бар ин гӯнаи як чанд бгзоштм

بر این گونه یِک چَند بُگذاشتَم

Суханро наҳуфтаи ҳамеи доштам

سخن را نَهُفته هَمی داشتَم

Саросари замонаи пар аз ҷанг буд

سَراسَر زَمانه پُر از جَنگ بود

Ба ҷуиндагон бар ҷаҳони танг буд

به جویندگان بَر جَهان تَنگ بود

зи некӯи сухан ба чаҳ андари ҷаҳон

زِ نیکو سُخن بِهْ چه اَندر جَهان

Ба назд сухани санҷи фаррухи маон

به نَزدِ سُخن سَنجِ فَرُّخ مَهان

Агар номадии ин сухан аз худоӣ

اگر نامَدی این سخن از خُدای

Набӣ кӣ бадӣ назд мо раҳнамоӣ

نَبی کِی بُدی نَزدِ ما رَهنُمای

Ба шаҳрами яке меҳрбони дӯст буд

به شَهرَم یکی مِهربان دوست بود

Ту гуфтӣ ки бо ман ба як пӯст буд

تو گفتی که با مَن به یِک پوست بود

Маро гуфт хуб омад ин рои ту

مَرا گُفت خوب آمَد این رای تو

Ба некӣ гароед ҳамеи пои ту

به نیکی گِراید هَمی پای تو

набиштаи ман ин номаи паҳлавӣ

نِبِشته من این نامهٔ پَهلَوی

Ба пеши ту орми магари нғнўӣ

به پیشِ تو آرَم مَگَر نَغنَوی

Кушодаи забон ва ҷавонят ҳаст

گشاده زَبان و جوانیت هَست

Сухани гуфтан паҳлавонят ҳаст

سخن گفتنِ پَهلوانیت هَست

Шӯи ин номаи хусравони бози гӯй

شو این نامهٔ خسروان باز گوی

Бад-ӣни ҷӯй назд маони обрӯӣ

بدین جوی نَزدِ مَهان آبروی

Чу оварад ин номаи наздики ман

چو آوَرد این نامه نَزدیکِ مَن

Бар афрӯхт ин ҷони торики ман

بَر اَفروخت این جانِ تاریکِ مَن