Аз оғоз бояд ки донеи дуруст
از آغاز باید که دانی دُرُست
Сари мояи гавҳарон аз нахуст
سِرِ مایه یی گوهَران از نُخُست
Ки яздони зи ночизи чизи офарид
که یَزدان زِ ناچیز چیز آفرید
Бидон то тавонои оради падед
بِدان تا توانایی آرَد پَدید
Сари мояи гавҳарони ин чаҳор
سِرِ مایه یی گوهران این چهار
Бар оварда беранҷ ва бе рӯзгор
بَرآوَرده بیرَنج و بیروزگار
Яке оташӣ бар шудаи тобнок
یکی آتشی بَر شُده تابناک
Миёни обу бод аз бар тираи хок
میانْ آب و باد از بَرِ تیره خاک
Нахустин ки оташ ба ҷунбиш дамид
نخُستین که آتش به جُنبش دَمید
зи гармяши пас хушкӣ омад падед
زِ گرمیش پَس، خُشکی آمد پَدید
Ва зон пас зи ором сардӣ намӯд
و زان پَس زِ آرام سَردی نُمود
зи сардии ҳамон боз тарӣ фузуд
زِ سَردی هَمان باز، تَری فُزود
Чу ин чори гавҳар ба ҷой омаданд
چو این چار گوهَر، به جای آمدند
зи баҳри сипанҷӣ сарой омаданд
زِ بَهرِ سِپَنجی سَرای، آمدند
Гуҳарҳо як андар дигар сохта
گُهرها، یِک اَندر دِگَر ساخته
з ҳар гӯнаи гардани броФрохтаҳ
زِ هَر گونه، گَردن بَراَفراخته
Падед омад ин гунбади тези рӯ
پَدید آمد این گُنبدِ تیز رَو
Шигифтии намояндаи нав ба нав
شگفتی نماینده یی نَو به نَو
Абри даҳ ва ду ҳафт шуд кадхудоӣ
اَبَر دَه و دو هَفت شُد کَدخُدای
Гирифтанд ҳар як сазовори ҷой
گرفتند هَر یِک، سزاوار، جای
Дар бахшиш ва додан омад падед
دَرِ بَخشش و دادن، آمد پَدید
Бубахшед донои чунон чун сзид
ببخشید دانا چُنان، چون سَزید
Фалакҳо як андар дигар баста шуд
فلکها، یِک اَندر دِگَر ، بَسته شُد
Биҷунбед чун кор пайваста шуд
بِجُنبید چون کار پیوسته شُد
Чу дарё ва чун кӯҳ ва чун дашту роғ
چو دریا و، چون کوه و، چون دَشت و راغ
Замин шуд ба кирдори равшани чароғ
زَمین شُد به کِردارِ روشَن چراغ
Биболед кӯҳи обҳо бар дамид
بِبالید کوه ، آبها بَر دَمید
Сари растании сӯй боло кашид
سَرِ رُستَنی، سویی بالا کشید
Заминро баландӣ набад ҷойгоҳ
زمین را بُلندی نَبُد جایگاه
Яке марказии тира буду сиёҳ
یکی مَرکزی تیره بود و سیاه
Ситора бар ӯ бар шигифтӣ намӯд
ستاره بَر او، بَرشِگِفتی نُمود
Ба хоки андарун равшаноӣ фузуд
به خاک اَندرون، روشنایی فُزود
Ҳаме бар шуд оташ фурӯд омад об
هَمی بَر شُد آتش، فُرود آمد آب
Ҳамеи гашти гирди замини офтоб
هَمی گَشت گِردِ زمین، آفتاب
Гё раст бо чанд гӯнаи дарахт
گیاه رُست با چَند گونه درخت
Ба зер андар омад саронишони зи бахт
به زیر اَندر آمد، سَرانشان زِ بَخت
Биболад надорад ҷузи ин неруе
بِبالَد نَدارد جُز این، نیرویی
Напуед чу пиўндгон ҳар сӯе
نپویَد چو پویَندگان، ، هَر سویی
Ва зон пас чу ҷанбнда омад падед
و زان پَس چو جُنبَنده، آمد پَدید
Ҳамаи растании зер хеш оваред
همه رُستَنی، زیرِ خویش آورید
Хуру хоб ва ором ҷӯяд ҳаме
خور و خواب و آرام، جوید هَمی
Ва зон зиндагӣ ком ҷӯяд ҳаме
و زان زندگی کام جوید هَمی
На гуё забон ва на ҷӯёи хирад
نه گویا زَبان وُ نه جویا خِرَد
зи хоку зи хошоки тани пурвирд
زِ خاک و زِ خاشاک تَن پَروَرَد
Надонад баду неки фарҷоми кор
نَداند بَد و نیکِ فرجامِ کار
Нахоҳад аз ӯ бандагии кирдигор
نخواهد از او بَندگی کِردگار
Чу донои тавонои баду додгар
چو دانا تَوانا بُد و دادگَر
Аз аиро накард инчи пинҳони ҳунар
از ایرا نکرد ایچ پنهان هنر
Чунинаст фарҷоми кори ҷаҳон
چُنین است فَرجامِ کارِ جَهان
Надонад касе ошкору ниҳон
نَداند کسی آشکار و نهان