Ало эй харидори мағзи сухан

الا ای خریدار مغز سخن

Дилати бргсли зини сарои куҳан

دلت برگسل زین سرای کهن

Куҷо чун ман ва чун ту бисёр дид

کجا چون من و چون تو بسیار دید

Нахоҳад ҳаме бо касе орамид

نخواهد همی با کسی آرمید

Агар шаҳриёрӣ вагар пешкор

اگر شهریاری و گر پیشکار

Ту нопойдорӣ ва ӯ пойдор

تو ناپایداری و او پایدار

Чаҳ бо ранҷ бошӣ чаҳ бо тоҷу тахт

چه با رنج باشی چه با تاج و تخت

Бибоядат бастан ба фарҷоми рахт

ببایدت بستن به فرجام رخت

Агар зи оҳании чархи бгдоздт

اگر ز آهنی چرخ بگدازدت

Чу гаштии куҳан низ ннўоздт

چو گشتی کهن نیز ننوازدت

Чу сарв длороӣ гардад ба хам

چو سرو دلارای گردد به خم

Хурушон шавад наргисони дижам

خروشان شود نرگسان دژم

Ҳамон чеҳраи арғавони заъфарон

همان چهرهٔ ارغوان زعفران

Сабки мардум шод гардад гарон

سبک مردم شاد گردد گران

Агар шаҳриёрӣ вагар зердаст

اگر شهریاری و گر زیردست

Биҷузи хок тира наёбӣ нишаст

بجز خاک تیره نیابی نشست

Куҷои он бузургон бо тоҷу тахт

کجا آن بزرگان با تاج و تخت

Куҷои он саворони пирўзбхт

کجا آن سواران پیروزبخت

Куҷои он хирадманди кндоўрон

کجا آن خردمند کندآوران

Куҷои он сарафрозу ҷангии сарон

کجا آن سرافراز و جنگی سران

Куҷои он гузидаи ниёкони мо

کجا آن گزیده نیاکان ما

Куҷои он далерону покони мо

کجا آن دلیران و پاکان ما

Ҳама хок доранд болину хишт

همه خاک دارند بالین و خشت

Хунаки онки ҷузи тухм некӣ накишт

خنک آنک جز تخم نیکی نکشت

Нишони бас буд шаҳриёри Ардашер

نشان بس بود شهریار اردشیر

Чу аз ман сухан бишинавӣ ёдгир

چو از من سخن بشنوی یادگیر