Бдонгаҳ ки шоҳи Ардавонро бикушт
بدانگه که شاه اردوان را بکشت
зи хӯн вай оварад гетӣ ба мушт
ز خون وی آورد گیتی به مشت
Бидон фару аўрнди шоҳи Ардашер
بدان فر و اورند شاه اردشیر
Шудаи шодмони марди бурноу пер
شده شادمان مرد برنا و پیر
Ки бинвишт бедодии Ардавон
که بنوشت بیدادی اردوان
з дод вай ободтар шуд ҷаҳон
ز داد وی آبادتر شد جهان
Чуну кушта шуд духтарашро бхўост
چنو کشته شد دخترش را بخواست
Бидон то бигӯед ки ганҷаш куҷост
بدان تا بگوید که گنجش کجاست
Ду фарзанд ӯ шуд ба Ҳиндӯстон
دو فرزند او شد به هندوستان
Ба ҳар нек ва бад гашта ҳамдостон
به هر نیک و بد گشته همداستان
Ду эдар ба зиндони шоҳи андарун
دو ایدر به زندان شاه اندرون
Ду дидаи пар аз обу дили пари зи хӯн
دو دیده پر از آب و دل پر ز خون
Ба Ҳиндӯстон буд меҳтари писар
به هندوستان بود مهتر پسر
Ки баҳмани бадии номи он номвар
که بهمن بدی نام آن نامور
Фиристодае ҷуст бо ройу ҳуш
فرستادهای جست با رای و هوش
Ҷавонӣ ки дорад ба гуфтори гӯш
جوانی که دارد به گفتار گوش
Чу аз подшоҳӣ надид инчи баҳр
چو از پادشاهی ندید ایچ بهر
Бадв дод ногуҳи яке пораи заҳр
بدو داد ناگه یکی پاره زهر
Бадв гуфт рӯи пеш хоҳар бигӯӣ
بدو گفت رو پیش خواهر بگوی
Ки аз душмани ин меҳрбонии мҷўӣ
که از دشمن این مهربانی مجوی
Бародари ду дорӣ ба Ҳиндӯстон
برادر دو داری به هندوستان
Ба ранҷ ва бало гашта ҳамдостон
به رنج و بلا گشته همداستان
Ду дар банду зиндони шоҳи Ардашер
دو در بند و زندان شاه اردشیر
Падари куштау зиндаи хаста ба тир
پدر کشته و زنده خسته به تیر
Ту аз мо гусастаи бад-ӣни гӯнаи меҳр
تو از ما گسسته بدین گونه مهر
Писандади чунин кирдигори сипеҳр ?
پسندد چنین کردگار سپهر؟
Чу хоҳӣ ки бонӯии Эрони шӯй
چو خواهی که بانوی ایران شوی
Ба гетии писанди далерони шӯй
به گیتی پسند دلیران شوی
Ҳалоҳили чунин заҳр ҳиндӣ бигир
هلاهل چنین زهر هندی بگیر
Ба кори ори икпор бар Ардашер
به کار آر یکبار بر اردشیر
Фиристода омад бҳнгоми шом
فرستاده آمد بهنگام شام
Ба духт гиромӣ бидод он паём
به دخت گرامی بداد آن پیام
Варои ҷону дил бар бародар бсухт
ورا جان و دل بر برادر بسوخت
Ба кирдори оташ Рахш барфурӯхт
به کردار آتش رخش برفروخت
зи андӯҳи бастади гиронмояи заҳр
ز اندوه بستد گرانمایه زهر
Бидон бад ки бардорад аз коми баҳр
بدان بد که بردارد از کام بهر
Чунон бад ки як рӯзи шоҳи Ардашер
چنان بد که یک روز شاه اردشیر
Ба нахчир бар гӯр бикшод тир
به نخچیر بر گور بگشاد تیر
Чу бигузашт нимӣ зи рӯзи дароз
چو بگذشت نیمی ز روز دراز
Сипаҳбади зи нхчиргаҳи гашти боз
سپهبد ز نخچیرگه گشت باز
Сӯии духтар Ардавон шуд зи роҳ
سوی دختر اردوان شد ز راه
Давони моҳ чеҳра бишуд назд шоҳ
دوان ماه چهره بشد نزد شاه
Биоварад ҷомии зи ёқӯти зард
بیاورد جامی ز یاقوت زرد
Пар аз шукру паст бо оби сард
پر از شکر و پست با آب سرد
Бёмихт бо шукру пасти заҳр
بیامیخت با شکر و پست زهر
Ки баҳман магар ёбад аз коми баҳр
که بهمن مگر یابد از کام بهر
Чу бигирифт шоҳи Ардашери он ба даст
چو بگرفت شاه اردشیر آن به دست
зи дасташи биФтод ва бишикаст паст
ز دستش بیفتاد و بشکست پست
Шуд он подшои бачаи ларзони зи бим
شد آن پادشا بچه لرزان ز بیم
Ҳам андар замон шуд дилаш ба ду ним
هماندر زمان شد دلش به دو نیم
Ҷаҳондор зон ларза шуд бадгумон
جهاندار زان لرزه شد بدگمان
Пурандеша аз гардиши осмон
پراندیشه از گردش آسمان
Бифармуд то хонагии мурғи чор
بفرمود تا خانگی مرغ چار
Парастандаи орад бар шаҳриёр
پرستنده آرد بر شهریار
Чу он мурғ бар пасти бгзоштнд
چو آن مرغ بر پست بگذاشتند
Гумонеи ҳаме хира пиндоштанд
گمانی همی خیره پنداشتند
Ҳам ангоҳи мурғ он бихӯрад ва бамурд
همانگاه مرغ آن بخورد و بمرد
Гумони бурдан аз роҳи некии бабрад
گمان بردن از راه نیکی ببرد
Бифармуд то мӯбаду кадхудоӣ
بفرمود تا موبد و کدخدای
Биёмад бар хусрави поки рой
بیامد بر خسرو پاکرای
зи дастур Эрон бипурсед шоҳ
ز دستور ایران بپرسید شاه
Ки бадхоҳро брншонӣ ба гоҳ
که بدخواه را برنشانی به گاه
Шавад дар навозиш барон гӯнаи маст
شود در نوازش برانگونه مست
Ки беҳудаи ёзд ба ҷони ту даст
که بیهوده یازد به جان تو دست
Чаҳ бодоФраҳи сети ин бароварда ро
چه بادافرهست این برآورده را
Чаҳ созем дармони худкарда ро
چه سازیم درمان خودکرده را
Чунин дод посух ки мҳтрпрст
چنین داد پاسخ که مهترپرست
Чу ёзди бҷони ҷаҳондори даст
چو یازد بجان جهاندار دست
Сараш бар гунаҳ бар бибояд бурид
سرش بر گنه بر بباید برید
Касе панд гуяд набояд шунид
کسی پند گوید نباید شنید
Бифармуд каз духтари Ардавон
بفرمود کز دختر اردوان
Чунон кун ки ҳаргиз набинад равон
چنان کن که هرگز نبیند روان
Бишуд мӯбади впиш ӯ духти шоҳ
بشد موبد وپیش او دخت شاه
Ҳаме рафт ларзону дили пургуноҳ
همی رفت لرزان و دل پرگناه
Ба мӯбад чунин гуфт к-эии пурхирад
به موبد چنین گفت کای پرخرد
Мароу турои рӯз ҳам бугзарад
مرا و ترا روز هم بگذرد
Агар кишти хоҳии марои ногузир
اگر کشت خواهی مرا ناگزیر
Яке кӯдакӣ дорам аз Ардашер
یکی کودکی دارم از اردشیر
Агар ман сазоем ба хӯни рехтан
اگر من سزایم به خون ریختن
зи дори баланди андар овихтан
ز دار بلند اندر آویختن
Чу ин гардад аз поки модари ҷудо
چو این گردد از پاک مادر جدا
Бикун ҳарч фармон диҳад подшо
بکن هرچ فرمان دهد پادشا
зи раҳ боз шуд мӯбади тизўир
ز ره باز شد موبد تیزویر
Бигуфт онч бишунид бо Ардашер
بگفت آنچ بشنید با اردشیر
Бадв гуфт зу низ машну сухан
بدو گفت زو نیز مشنو سخن
Каманди ору бодоФраҳ ӯ бикун
کمند آر و بادافره او بکن