Ба дил гуфт мӯбад ки бади рӯзгор
به دل گفت موبد که بد روزگار
Ки фармон чунин омад аз шаҳриёр
که فرمان چنین آمد از شهریار
Ҳама марг ройем бурноу пер
همه مرگ راییم برنا و پیر
Надорад писари шаҳриёри Ардашер
ندارد پسر شهریار اردشیر
Гар ӯ беадад солиён башмурд
گر او بیعدد سالیان بشمرد
Ба душман расад тахт чун бугзарад
به دشمن رسد تخت چون بگذرد
Ҳамон ба казин кори носӯдманд
همان به کزین کار ناسودمند
Ба мардии яке кори созами баланд
به مردی یکی کار سازم بلند
з куштан Раҳонам мари ин моҳ ро
ز کشتن رهانم مر این ماه را
Магари зин пушаймон кунам шоҳ ро
مگر زین پشیمان کنم شاه را
Ҳронгаҳ казу бача гардад ҷудо
هرانگه کزو بچه گردد جدا
Ба ҷои орм ин гуфта подшо
به جای آرم این گفتهٔ پادشا
На корӣаст каз дил ҳаме бугзарад
نه کاریست کز دل همی بگذرد
Хирадманд бошам ба аз бе хирад
خردمند باشم به از بیخرد
Биёрост ҷое ба айвони хеш
بیاراست جایی به ایوان خویش
Ки дорад варо чун тану ҷони хеш
که دارد ورا چون تن و جان خویش
Ба зан гуфт агар ҳеҷ боди ҳаво
به زن گفت اگر هیچ باد هوا
Бибинад варо ман надорам раво
ببیند ورا من ندارم روا
Пас андеша кард онк душман басӣаст
پس اندیشه کرد آنک دشمن بسیست
Гумони баду нек бо ҳаркасӣаст
گمان بد و نیک با هرکسیست
Яке чораи созам ки бдгўии ман
یکی چاره سازم که بدگوی من
Наронад ба зишти об дар ҷӯии ман
نراند به زشت آب در جوی من
Ба хона шуд ва хоя бибаред паст
به خانه شد و خایه ببرید پست
Бирав доғу доруи ниҳод ва бибаст
برو داغ و دارو نهاد و ببست
Ба хояи намак бар прагаанд зуд
به خایه نمک بر پراگند زود
Ба ҳуққа дар огнд бар сони дӯд
به حقه در آگند بر سان دود
Ҳам андари замони ҳуққаро меҳр кард
هماندر زمان حقه را مهر کرد
Биёмад хурушону рухсораи зард
بیامد خروشان و رخساره زرد
Чу омад ба наздики тахти баланд
چو آمد به نزدیک تخت بلند
Ҳамон ҳуққа биниҳод бо меҳру банд
همان حقه بنهاد با مهر و بند
Чунин гуфт бо шоҳи кин зинҳор
چنین گفت با شاه کین زینهار
Сипорад ба ганҷури худ шаҳриёр
سپارد به گنجور خود شهریار
Навишта бар он ҳуққаи таърихи он
نوشته بر آن حقه تاریخ آن
Падедор карда бену бехи он
پدیدار کرده بن و بیخ آن