Чу ҳангома зодан омад фароз

چو هنگامه زادن آمد فراز

Азон кор бар бод накушод роз

ازان کار بر باد نگشاد راز

Писари зоди пас духтари Ардавон

پسر زاد پس دختر اردوان

Яке хсрўоиину равшани равон

یکی خسروآیین و روشن‌روان

Аз айвони хеши анҷуман давр кард

از ایوان خویش انجمن دور کرد

Варои номи дастур шопӯр кард

ورا نام دستور شاپور کرد

Наонаш ҳаме дошт то ҳафт сол

نهانش همی داشت تا هفت سال

Яке шоҳи нави гашт бо фару ёл

یکی شاه نو گشت با فر و یال

Чунон бад ки рӯзӣ биёмад вазир

چنان بد که روزی بیامد وزیر

Бидид об дар чеҳраи Ардашер

بدید آب در چهرهٔ اردشیر

Бадв гуфт шоҳои анӯшаи бадӣ

بدو گفت شاها انوشه بدی

Равонро ба андешаи тӯшаи бадӣ

روان را به اندیشه توشه بدی

зи гетии ҳамаи ком дил ёфтӣ

ز گیتی همه کام دل یافتی

Сари душман аз тахт бартофтӣ

سر دشمن از تخت برتافتی

Кунун гоҳи шодӣ ва ме хӯрданаст

کنون گاه شادی و می خوردنست

На ҳангоми андеша ҳо карданаст

نه هنگام اندیشه‌ها کردنست

Замини ҳафт кишвар саросар турост

زمین هفت کشور سراسر تراست

Ҷаҳон яксар аз дод ту гашти рост

جهان یکسر از داد تو گشت راست

Чунин дод посухи варои шаҳриёр

چنین داد پاسخ ورا شهریار

Ки эй поки дили мӯбади роздор

که ای پاک‌دل موبد رازدار

Замона ба шамшери мо рости гашт

زمانه به شمشیر ما راست گشت

Ғаму ранҷу нохӯбии андари гузашт

غم و رنج و ناخوبی اندر گذشت

Марои сол бар панҷа ва як расед

مرا سال بر پنجه و یک رسید

з кофур шуд машку гули нопадид

ز کافور شد مشک و گل ناپدید

Писар боядӣ пешам акнӯн ба пой

پسر بایدی پیشم اکنون به پای

Длороӣу нирўдаҳу раҳнамоӣ

دلارای و نیروده و رهنمای

Падар беписар чун писар бе падар

پدر بی‌پسر چون پسر بی‌پدر

Ки бегона ӯро нагирад ба бар

که بیگانه او را نگیرد به بر

Пас аз ман бдшмн расад тоҷу ганҷ

پس از من بدشمن رسد تاج و گنج

Марои хок суд ояду дарду ранҷ

مرا خاک سود آید و درد و رنج

Ба дил гуфт бедори марди куҳан

به دل گفت بیدار مرد کهن

Ки омад кунун рӯзгори сухан

که آمد کنون روزگار سخن

Бадв гуфт к-эии шоҳи кеҳтари навоз

بدو گفت کای شاه کهتر نواز

Ҷавонмарди равшани дилу сарфароз

جوانمرد روشن‌دل و سرفراز

Гар аидўнк ёбам ба ҷон зинҳор

گر ایدونک یابم به جان زینهار

Ман ин ранҷ бурдорам аз шаҳриёр

من این رنج بردارم از شهریار

Бадв гуфт шоҳ эй хирадманди мард

بدو گفت شاه ای خردمند مرد

Чаро бими ҷони туро ранҷа кард

چرا بیم جان ترا رنجه کرد

Бигӯӣ ончи донеу бФзоӣ низ

بگوی آنچ دانی و بفزای نیز

з гуфт хирадманди бартар чаҳ чиз

ز گفت خردمند برتر چه چیز

Чунин дод посухи бадви кадхудоӣ

چنین داد پاسخ بدو کدخدای

Ки эй шоҳи равшани дилу поки рой

که ای شاه روشن‌دل و پاک‌رای

Яке ҳуққаи бад назд ганҷури шоҳ

یکی حقه بد نزد گنجور شاه

Сазад гар бихоҳад кунун пеши гоҳ

سزد گر بخواهد کنون پیش گاه

Ба ганҷур гуфт онк ӯ зинҳор

به گنجور گفت آنک او زینهار

Туро дод омад кунун хостор

ترا داد آمد کنون خواستار

Бадви боздиҳ то бубинам ки чист

بدو بازده تا ببینم که چیست

Магармон набояд ба андеша зист

مگرمان نباید به اندیشه زیست

Биоварад он ҳуққаи ганҷури ӯй

بیاورد آن حقه گنجور اوی

Супурди онки бастади зи дастури ӯй

سپرد آنک بستد ز دستور اوی

Бадв гуфт шоҳи андарин ҳуққа чист

بدو گفت شاه اندرین حقه چیست

Ниҳодаи барин банд бар меҳр кист

نهاده برین بند بر مهر کیست

Бадв гуфт кони хӯн гарм манаст

بدو گفت کان خون گرم منست

Бурӣдаи зи бен пок шарм манаст

بریده ز بن پاک شرم منست

Супурдии марои духтари Ардавон

سپردی مرا دختر اردوان

Ки то бозхўоҳии тан бе равон

که تا بازخواهی تن بی‌روان

Нкштм ки фарзанди бад дар ниҳон

نکشتم که فرزند بد در نهان

Бтрсидм аз кирдигори ҷаҳон

بترسیدم از کردگار جهان

Биҷустам зи фармонати озарми хеш

بجستم ز فرمانت آزرم خویش

Буридам ҳам андари замони шарми хеш

بریدم هم‌اندر زمان شرم خویش

Бидон то касе бад нагӯяд маро

بدان تا کسی بد نگوید مرا

Ба дарёӣ тӯҳмат нашавед маро

به دریای تهمت نشوید مرا

Кунун ҳафт солаи сети шопӯри ту

کنون هفت‌ساله‌ست شاپور تو

Ки доими хиради боди дастури ту

که دایم خرد باد دستور تو

Чуну нест фарзанди як шоҳ ро

چنو نیست فرزند یک شاه را

Намонад магар бар фалаки моҳ ро

نماند مگر بر فلک ماه را

Варои ном шопӯр кардам зи меҳр

ورا نام شاپور کردم ز مهر

Ки аз бахти ту шоди бодои сипеҳр

که از بخت تو شاد بادا سپهر

Ҳамон модараш низ бо ӯ ба ҷой

همان مادرش نیز با او به جای

Ҷаҳонҷӯии фарзандро раҳнамоӣ

جهانجوی فرزند را رهنمای

Бадв монад шоҳи ҷаҳони дршгФт

بدو ماند شاه جهان درشگفت

Азон кӯдаки андеша ҳо барграфт

ازان کودک اندیشه‌ها برگرفت

Азон пас чунин гуфт бо кадхудоӣ

ازان پس چنین گفت با کدخدای

Ки эй марди равшани дилу поки рой

که ای مرد روشن‌دل و پاک‌رای

Басии ранҷи бардоштии зини сухан

بسی رنج برداشتی زین سخن

Нмонм ки ранҷ ту гардад куҳан

نمانم که رنج تو گردد کهن

Кунун сад писари гири ҳамсоли ӯй

کنون صد پسر گیر همسال اوی

Ба болоу дӯш ва бару ёли ӯй

به بالا و دوش و بر و یال اوی

Ҳамон ҷомаи пӯшида бо ӯ баҳам

همان جامه پوشیده با او بهم

Набояд ки чизе буд беш ва кам

نباید که چیزی بود بیش و کم

Ҳамаи кӯдаконро ба майдон фирист

همه کودکان را به میدان فرست

Ба бо?зидани гӯй ва чавгон фирист

به بازیدن گوی و چوگان فرست

Чу як дашти кӯдак буд хуби чеҳр

چو یک دشت کودک بود خوب‌چهر

Бипечад зи фарзанди ҷонам ба меҳр

بپیچد ز فرزند جانم به مهر

Бидон ростии дил гувоҳӣ диҳад

بدان راستی دل گواهی دهد

Маро бо писар ошноӣ диҳад

مرا با پسر آشنایی دهد