Чу шопӯр шуд ҳамчуи сарви баланд

چو شاپور شد همچو سرو بلند

зи чашми бадаш буд бими газанд

ز چشم بدش بود بیم گزند

Набӯдӣ ҷудои як замони зи Ардашер

نبودی جدا یک زمان ز اردشیر

Варои ҳамчуи дастур будӣ вазир

ورا همچو دستور بودی وزیر

Нпрдохтии шоҳи рӯзии зи ҷанг

نپرداختی شاه روزی ز جنگ

Ба шодӣ набӯдяш ҷои диранг

به شادی نبودیش جای درنگ

Чу ҷое з душман бипардохтӣ

چو جایی ز دشمن بپرداختی

Дигар бдкнши сари броФрохтӣ

دگر بدکنش سر برافراختی

Ҳаме гуфт каз кирдигори ҷаҳон

همی گفت کز کردگار جهان

Бихоҳам ҳамеи ошкору ниҳон

بخواهم همی آشکار و نهان

Ки бе душмани орми ҷаҳонро ба даст

که بی‌دشمن آرم جهان را به دست

Набошам магари шоду яздони параст

نباشم مگر شاد و یزدان‌پرست

Бадв гуфт фархундаи дастури ӯй

بدو گفت فرخنده دستور اوی

Ки эй шоҳи равшани дилу роҳи ҷӯй

که ای شاه روشن‌دل و راه‌جوی

Сӯй кед ҳиндӣ фиристем кас

سوی کید هندی فرستیم کس

Ки дониш пажӯҳасту фарёдрас

که دانش پژوهست و فریادرس

Бидонади шумори сипеҳри баланд

بداند شمار سپهر بلند

Дар подшоҳӣу роҳи газанд

در پادشاهی و راه گزند

Агар ҳафт кишвари туро бе ҳам?ил

اگر هفت کشور ترا بی همال

Бихоҳад бадан бозёбад ба фол

بخواهد بدن بازیابد به فال

Якояк бигӯед надорад ба ранҷ

یکایک بگوید ندارد به رنج

Нахоҳад бад-ӣни посух аз шоҳи ганҷ

نخواهد بدین پاسخ از شاه گنج

Чу бишунид багазед шоҳи Ардашер

چو بشنید بگزید شاه اردشیر

Ҷавонии гиронмояу тизўир

جوانی گرانمایه و تیزویر

Фиристод наздики доно ба ҳинд

فرستاد نزدیک دانا به هند

Басии аспу динор ва чанде паранд

بسی اسپ و دینار و چندی پرند

Бадв гуфт рӯи пеш доно бигӯӣ

بدو گفت رو پیش دانا بگوی

Ки эй марди неки ахтару роҳи ҷӯй

که ای مرد نیک‌اختر و راه‌جوی

Ба ахтар нигаҳ кун ки то ман зи ҷанг

به اختر نگه کن که تا من ز جنگ

Кӣ осоему кишвари орм ба чанг

کی آسایم و کشور آرم به چنگ

Агар буд хоҳад бад-ӣни дастгоҳ

اگر بود خواهد بدین دستگاه

Ба тадбири он зӯр бинмоӣ роҳ

به تدبیر آن زور بنمای راه

Вагар нест ин то набошам ба ранҷ

وگر نیست این تا نباشم به رنج

Барин гӯнаи нпрогнд низ ганҷ

برین گونه نپراگند نیز گنج

Биёмад фиристодаи шаҳриёр

بیامد فرستادهٔ شهریار

Бар кед бо ҳадя ва бо нисор

بر کید با هدیه و با نثار

Бигуфт онк бо ӯ шаҳаншоҳ гуфт

بگفت آنک با او شهنشاه گفت

Ҳама розҳо баргушод аз наҳуфт

همه رازها برگشاد از نهفت

Бипурсед зу кед ва ғмхўораҳ шуд

بپرسید زو کید و غمخواره شد

зи пурсиши сӯии дониш ва чора шуд

ز پرسش سوی دانش و چاره شد

Биоварад слоб ва ахтар гирифт

بیاورد صلاب و اختر گرفت

Яке зиҷи рӯмӣ ба бар дар гирифт

یکی زیج رومی به بر در گرفت

Нигаҳ кард бар кори чархи баланд

نگه کرد بر کار چرخ بلند

зи осонӣу суду дарду газанд

ز آسانی و سود و درد و گزند

Фиристодаро гуфт кардам шумор

فرستاده را گفت کردم شمار

Аз Эрон ва аз ахтари шаҳриёр

از ایران و از اختر شهریار

Гар аз гавҳари мҳрки нӯши зод

گر از گوهر مهرک نوش‌زاد

Бромизди ин тухма бо он нажод

برآمیزد این تخمه با آن نژاد

Нишинад ба ором бар тахти шоҳ

نشیند به آرام بر تخت شاه

Набояд фиристод ҳар сӯи сипоҳ

نباید فرستاد هر سو سپاه

Биафзоядаши ганҷу коҳдши ранҷ

بیفزایدش گنج و کاهدش رنج

Ту шӯи кӣнаи ин ду гавҳар бисанҷ

تو شو کینهٔ این دو گوهر بسنج

Гар ин кард Эрони варои гашти рост

گر این کرد ایران ورا گشت راست

Биёбад ҳамаи коми дили ҳарчи хост

بیابد همه کام دل هرچ خواست

Фиристодаро чиз бахшед ва гуфт

فرستاده را چیز بخشید و گفت

Казин ҳарч гуфтам набояд наҳуфт

کزین هرچ گفتم نباید نهفت

Гар ӯ зин напечад сипеҳри баланд

گر او زین نپیچد سپهر بلند

Кунад инак гуфтам бирав арҷманд

کند اینک گفتم برو ارجمند

Фиристода омад бар шаҳриёр

فرستاده آمد بر شهریار

Бигуфт онч бишунид зон номдор

بگفت آنچ بشنید زان نامدار

Чу бишунид гуфтор ӯ Ардашер

چو بشنید گفتار او اردشیر

Дилаши гашти пари дарду рух чун зрир

دلش گشت پر درد و رخ چون زریر

Фиристодаро гуфт ҳаргиз мабод

فرستاده را گفت هرگز مباد

Ки ман байнам аз тухми мҳрки нажод

که من بینم از تخم مهرک نژاد

Ба хонаи даруни душмани орми зи кӯй

به خانه درون دشمن آرم ز کوی

Шавад бо бару буми ман кӣнаи ҷӯй

شود با بر و بوم من کینه‌جوی

Дареғи он прогндни ганҷи ман

دریغ آن پراگندن گنج من

Фиристодани мардуму ранҷи ман

فرستادن مردم و رنج من

зи мҳрки яке духтарӣ монаду бас

ز مهرک یکی دختری ماند و بس

Ки ӯро ба ҷаҳрум надидаст кас

که او را به جهرم ندیدست کس

Бифармоем акнӯн ки ҷӯяндаи боз

بفرمایم اکنون که جوینده باز

зи рӯму зи чину зи ҳинду тароз

ز روم و ز چین و ز هند و طراز

Бар оташ чу ёбмш бирён кунам

بر آتش چو یابمش بریان کنم

Бирав хокро зор ва гирён кунам

برو خاک را زار و گریان کنم

Ба ҷаҳрум фиристод чанде савор

به جهرم فرستاد چندی سوار

Яке марди ҷӯяндау кӣнаи дор

یکی مرد جوینده و کینه‌دار

Чу огоҳ шуд духт мҳрк биҷуст

چو آگاه شد دخت مهرک بجست

Сӯии хони меҳтар ба кунҷӣ нишаст

سوی خان مهتر به کنجی نشست

Чу бинишаст он духт мҳрк бидиҳ

چو بنشست آن دخت مهرک بده

Мар ӯро гиромӣ ҳаме кард ма

مر او را گرامی همی کرد مه

Биболед бар сони сарви сеӣ

ببالید بر سان سرو سهی

Хирадманд бо зеб ва бо Фрҳӣ

خردمند با زیب و با فرهی

Мар ӯро дарон бум ҳамто набӯд

مر او را دران بوم همتا نبود

Ба кишвари чунуи сарв боло набӯд

به کشور چنو سرو بالا نبود