Басӣ барнаёмад барин рӯзгор
بسی برنیامد برین روزگار
Ки сарви сеӣ чун гул омад ба бор
که سرو سهی چون گل آمد به بار
Чу на моҳ бигузашт бар моҳ рӯй
چو نه ماه بگذشت بر ماهروی
Яке кӯдак омад ба болои ӯй
یکی کودک آمد به بالای اوی
Ту гуфтӣ ки бозомад Исфандиёр
تو گفتی که بازآمد اسفندیار
Вагар номдори Ардашери савор
وگر نامدار اردشیر سوار
Варои ном шопӯр кард аўрмзд
ورا نام شاپور کرد اورمزد
Ки сарвии бади андари миёни фирзад
که سروی بد اندر میان فرزد
Чунин то баромади барин ҳафт сол
چنین تا برآمد برین هفت سال
Ббўди аўрмзд аз ҷаҳон бе ҳам?ил
ببود اورمزد از جهان بیهمال
зи ҳаркас наонаш ҳаме доштанд
ز هرکس نهانش همی داشتند
Ба ҷое бибозяш нагузоштанд
به جایی ببازیش نگذاشتند
Ба нахчир шуд ҳафт рӯзи Ардашер
به نخچیر شد هفت روز اردشیر
Бишуд низ шопӯри нахчиргир
بشد نیز شاپور نخچیرگیر
Ниҳони аўрмзд аз миёни гуруҳ
نهان اورمزد از میان گروه
Биёмад каз омухтан шуд сутӯҳ
بیامد کز آموختن شد ستوه
Давон шуд ба майдони шоҳи Ардашер
دوان شد به میدان شاه اردشیر
Камоне ба як дасту дигари ду тир
کمانی به یک دست و دیگر دو تیر
Абои кӯдакон чанду чавгону гӯй
ابا کودکان چند و چوگان و گوی
Ба майдони шоҳ андар омад зи кӯй
به میدان شاه اندر آمد ز کوی
Ҷаҳондори ҳам дар замон бо сипоҳ
جهاندار هم در زمان با سپاه
Ба майдон биёмад зи нахчиргоҳ
به میدان بیامد ز نخچیرگاه
Абои мӯбадони мӯбади тизўир
ابا موبدان موبد تیزویر
Ба наздик айвон расед Ардашер
به نزدیک ایوان رسید اردشیر
Бузади кӯдакӣ низ чавгони зи роҳ
بزد کودکی نیز چوگان ز راه
Бишуд гӯии гардон ба наздики шоҳ
بشد گوی گردان به نزدیک شاه
Нарафтанд зишони пас гӯии кас
نرفتند زیشان پس گوی کس
Бимонаданд бар ҷои нокоми бас
بماندند بر جای ناکام بس
Давони аўрмзд аз миёна бирафт
دوان اورمزد از میانه برفت
Ба пеши ҷаҳондор чун боди тафт
به پیش جهاندار چون باد تفت
зи пеши ниёи зуди бардошти гӯй
ز پیش نیا زود برداشت گوی
Азуи гашти лашкари пар аз гуфт вгўӣ
ازو گشت لشکر پر از گفتوگوی
Азон пас хурӯшӣ баровард сахт
ازان پس خروشی برآورد سخت
Казу хира шуд шоҳи пирӯзи бахт
کزو خیره شد شاه پیروز بخت
Ба мӯбад чунин гуфт кини поки зод
به موبد چنین گفت کین پاکزاد
Нигаҳ кун ки то аз ки дорад нажод
نگه کن که تا از که دارد نژاد
Бипурсед мӯбад надонист кас
بپرسید موبد ندانست کس
Ҳама хомшӣ баргузеданду бас
همه خامشی برگزیدند و بس
Ба мӯбад чунин гуфт пас шаҳриёр
به موبد چنین گفت پس شهریار
Ки бурдораш аз хок ва назд ман ор
که بردارش از خاک و نزد من آر
Бишуд мӯбад ва барграфташ зи гирд
بشد موبد و برگرفتش ز گرد
Ббрдш бар шоҳи озодамард
ببردش بر شاه آزادمرد
Бадв гуфт шоҳи ин гиронмояи хирад
بدو گفت شاه این گرانمایه خرد
Туро аз нажод ки бояд шимурд
ترا از نژاد که باید شمرد
Натарсед кӯдак ба овоз гуфт
نترسید کودک به آواز گفت
Ки ном нажодам набояд наҳуфт
که نام نژادم نباید نهفت
Манам пӯри шопӯри кӯи пӯри тест
منم پور شاپور کو پور تست
зи фарзанди мҳрки нажоди дуруст
ز فرزند مهرک نژاد درست
Форуманд зон кори гетии шигифт
فروماند زان کار گیتی شگفت
Бихандеду андеша андар гирифт
بخندید و اندیشه اندر گرفت
Бифармуд то рафт шопӯри пеш
بفرمود تا رفت شاپور پیش
Ба пурсиш гирифташ зи андоза беш
به پرسش گرفتش ز اندازه بیش
Битарсед шопӯри озодамард
بترسید شاپور آزادمرد
Дилаши гашти пурдарду рухсораи зард
دلش گشت پردرد و رخساره زرد
Бихандед зу номвари шаҳриёр
بخندید زو نامور شهریار
Бадв гуфт фарзанди пинҳони мадор
بدو گفت فرزند پنهان مدار
Писар бояд аз ҳрк бошад равост
پسر باید از هرک باشد رواست
Ки гӯйанд кин бачаи подшост
که گویند کاین بچه پادشاست
Бадв гуфт шопӯри нӯшаи бадӣ
بدو گفت شاپور نوشه بدی
Ҷаҳонро ба дидори тӯшаи бадӣ
جهان را به دیدار توشه بدی
з пушт манаст ину номи аўрмзд
ز پشت منست این و نام اورمزد
Дарахшнда чун лолаи андари фирзад
درخشنده چون لاله اندر فرزد
Ниҳони доштам чандаш аз шаҳриёр
نهان داشتم چندش از شهریار
Бидон то барояд бар аз миваи дор
بدان تا برآید بر از میوهدار
Гиронмоя аз духтар мҳрк аст
گرانمایه از دختر مهرک است
з пушт манаст ин маро бе шикаст
ز پشت منست این مرا بیشکست
зи обу зи чоҳи он куҷои рафта буд
ز آب و ز چاه آن کجا رفته بود
Писар гуфт ва пурсед ва чанде шунӯд
پسر گفت و پرسید و چندی شنود
зи гуфтор ӯ шод шуд Ардашер
ز گفتار او شاد شد اردشیر
Ба айвон хиромед худ бо вазир
به ایوان خرامید خود با وزیر
Гирифтаи диловезро бар канор
گرفته دلاویز را بر کنار
зи айвони сӯй тахт шуд шаҳриёр
ز ایوان سوی تخت شد شهریار
Биёрост заррини яке зергоҳ
بیاراست زرین یکی زیرگاه
Яке тавқ фармуду заррини кулоҳ
یکی طوق فرمود و زرین کلاه
Сари хирад кӯдак биёростанд
سر خرد کودک بیاراستند
Бас аз ганҷ дар ва гуҳар хостанд
بس از گنج در و گهر خواستند
Ҳамеи рехт то шуд сараши нопадид
همی ریخت تا شد سرش ناپدید
Танишро ниё зон миён баркашид
تنش را نیا زان میان برکشید
Басии зару гавҳар ба дарвеш дод
بسی زر و گوهر به درویش داد
Хирадмандро хоста беш дод
خردمند را خواسته بیش داد
Ба дебо биёрост оташкада
به دیبا بیاراست آتشکده
Ҳам айвони наврӯзу кохи сада
هم ایوان نوروز و کاخ سده
Яке бзмгаҳи сохт бо меҳтарон
یکی بزمگه ساخت با مهتران
Нишастанд ҳарҷоӣ ромишгарон
نشستند هرجای رامشگران
Чунин гуфт бо номдорони шаҳр
چنین گفت با نامداران شهر
Ҳронкс ки ӯ аз хирад дошт баҳр
هرانکس که او از خرد داشت بهر
Ки аз гуфт донои ситораи шимур
که از گفت دانا ستاره شمر
Набояд ки ҳаргиз кунад каси гузар
نباید که هرگز کند کس گذر
Чунин гуфта бад кед ҳиндӣ ки бахт
چنین گفته بد کید هندی که بخت
Нагардад турои созу хуррам ба тахт
نگردد ترا ساز و خرم به تخت
На кишвар на афсар на ганҷу сипоҳ
نه کشور نه افسر نه گنج و سپاه
На дияем шоҳӣ на фари кулоҳ
نه دیهیم شاهی نه فر کلاه
Магари тухмаи мҳрки нӯши зод
مگر تخمهٔ مهرک نوشزاد
Биомезад он дӯда бо ани нажод
بیامیزد آن دوده با ان نژاد
Кунун солиён андар омад ба ҳашт
کنون سالیان اندر آمد به هشت
Ки ҷуз ба орзӯи чарх бар мо нагашт
که جز به آرزو چرخ بر ما نگشت
Чу шопӯр рафт андари ороми хеш
چو شاپور رفت اندر آرام خویش
зи гетии надида ба ҷузи коми хеш
ز گیتی ندیده به جز کام خویش
Замини ҳафт кишвари марои гашти рост
زمین هفت کشور مرا گشت راست
Дилам ёфт аз бахти чизе ки хост
دلم یافت از بخت چیزی که خواست
Вазони пас бар кордорони ӯй
وزان پس بر کارداران اوی
Шаҳаншоҳ карданд унвони ӯй
شهنشاه کردند عنوان اوی