Яке номвар буд номаши сбок
یکی نامور بود نامش سباک
Абои олату лашкару рои пок
ابا آلت و لشکر و رای پاک
Ки дар шаҳри ҷаҳруми бад ӯ подшо
که در شهر جهرم بد او پادشا
Ҷаҳондида бо доду фармонраво
جهاندیده با داد و فرمانروا
Мар ӯро хуҷастаи писар буд ҳафт
مر او را خجسته پسر بود هفت
Чу огаҳ шуд аз пеш баҳман бирафт
چو آگه شد از پیش بهمن برفت
з ҷаҳрум биёмад сӯии Ардашер
ز جهرم بیامد سوی اردشیر
Абои лашкару кӯс ва бо дору гир
ابا لشکر و کوس و با دار و گیر
Чу чашмаш ба рӯй сипаҳбад расед
چو چشمش به روی سپهبد رسید
з бора даромад чнончўни сзид
ز باره درآمد چنانچون سزید
Биёмад дмони пой ӯ бӯс дод
بیامد دمان پای او بوس داد
зи сосониён бештар кард ёд
ز ساسانیان بیشتر کرد یاد
Фаровони ҷаҳонҷӯии бнўохтш
فراوان جهانجوی بنواختش
Ба зуд омадан арҷ бишнохташ
به زود آمدن ارج بشناختش
Пурандеша шуд номҷўӣ аз сбок
پراندیشه شد نامجوی از سباک
Дилаши гашт зон пери пари биму бок
دلش گشت زان پیر پر بیم و باک
Ба роҳи андарун низ ожир буд
به راه اندرون نیز آژیر بود
Ки бо ӯ сипоҳи ҷаҳонгир буд
که با او سپاه جهانگیر بود
Ҷаҳондидаи бедори дил буд пер
جهاندیده بیدار دل بود پیر
Бидонаст андешаи Ардашер
بدانست اندیشهٔ اردشیر
Биёмад биоварад асто ва занад
بیامد بیاورد استا و زند
Чунин гуфт каз кирдигори баланд
چنین گفت کز کردگار بلند
Нижандаст пурмояи ҷони сбок
نژندست پرمایه جان سباک
Агар дил надорад сӯии шоҳи пок
اگر دل ندارد سوی شاه پاک
Чу огоҳӣ омад зи шоҳи Ардашер
چو آگاهی آمد ز شاه اردشیر
Ки оварад лашкари бад-ӣни обгир
که آورد لشکر بدین آبگیر
Чунон сайри сари гаштам аз Ардавон
چنان سیر سر گشتم از اردوان
Ки аз перзани гашти марди ҷавон
که از پیرزن گشت مرد جوان
Марои неки паии меҳрбони бандаи дон
مرا نیکپی مهربان بندهدان
Шкибодлу рози донандаи дон
شکیبادل و راز داننده دان
Чу бишунид зу Ардашери ин сухан
چو بشنید زو اردشیر این سخن
Яке дигар андеша афганд бен
یکی دیگر اندیشه افگند بن
Мар ӯро ба ҷой падар доштӣ
مر او را به جای پدر داشتی
Барон номдоронаш сар доштӣ
بران نامدارانش سر داشتی
Дили шоҳи зи андеша озод шуд
دل شاه ز اندیشه آزاد شد
Сӯии озари ром хрод шуд
سوی آذر رام خراد شد
Ниёйиш басӣ кард пеши худоӣ
نیایش بسی کرد پیش خدای
Ки бошадаш бар некӯии раҳнамоӣ
که باشدش بر نیکوی رهنمای
Ба ҳар кор пирӯзгар дорадаш
به هر کار پیروزگر داردش
Дарахти бузургӣ ба бар дорадаш
درخت بزرگی به بر داردش
Вазон ҷойгаҳ шуд ба пардаи сарой
وزان جایگه شد به پردهسرای
Арзи пеш ӯ рафт бо кадхудоӣ
عرض پیش او رفت با کدخدای
Сипаҳро дирам дод ва обод кард
سپه را درم داد و آباد کرد
зи додари некии диҳиш ёд кард
ز دادار نیکی دهش یاد کرد
Чу шуд лашкараш чун диловари паланг
چو شد لشکرش چون دلاور پلنگ
Сӯии баҳман Ардавон шуд ба ҷанг
سوی بهمن اردوان شد به جنگ
Чу гаштанди наздик бо икдгр
چو گشتند نزدیک با یکدگر
Бирафтанд гардони прхошхр
برفتند گردان پرخاشخر
Сипоҳ аз ду равия кашиданд саф
سپاه از دو رویه کشیدند صف
Ҳамаи найзау теғи ҳиндӣ ба каф
همه نیزه و تیغ هندی به کف
Чу шерони ҷангии броўихтнд
چو شیران جنگی برآویختند
Чу ҷӯии равони хӯн ҳаме рехтанд
چو جوی روان خون همی ریختند
Бад-ӣни гӯна то гашти хуршеди зард
بدین گونه تا گشت خورشید زرد
Ҳавои пари зи гирду замини пари зи мард
هوا پر ز گرد و زمین پر ز مرد
Чу шуд чодари чархи пирӯзаи ранг
چو شد چادر چرخ پیروزهرنگ
Сипоҳи сбок андар омад ба ҷанг
سپاه سباک اندر آمد به جنگ
Баромади яке боду гардӣ чу қӣр
برآمد یکی باد و گردی چو قیر
Биёмад зи қалби сипоҳи Ардашер
بیامد ز قلب سپاه اردشیر
БиФгнди зишони фаровон ба гурз
بیفگند زیشان فراوان به گرز
Ки бо зӯру дил буд ва бо фару брз
که با زور و دل بود و با فر و برز
Гурезон бишуд баҳмани Ардавон
گریزان بشد بهمن اردوان
Таниши хастаи тиру тираи равон
تنش خستهٔ تیر و تیرهروان
Пас андари ҳамеи тохти шоҳи Ардашер
پساندر همی تاخت شاه اردشیر
Абои нолаи буқу борони тир
ابا نالهٔ بوق و باران تیر
Барин ҳам нишон то ба шаҳри стхр
برین هم نشان تا به شهر صطخر
Ки баҳман бадв дошт овозу фахр
که بهمن بدو داشت آواز و فخر
зи гетӣ чу бархест овози шоҳ
ز گیتی چو برخاست آواز شاه
з ҳар сӯи бпиўст бе мари сипоҳ
ز هر سو بپیوست بیمر سپاه
Мар ӯро фаровон намуданд ганҷ
مر او را فراوان نمودند گنج
Куҷои баҳмани огндаҳ буд он ба ранҷ
کجا بهمن آگنده بود آن به رنج
Дирамҳои огндаҳро брФшонд
درمهای آگنده را برفشاند
Ба неру шуд аз порс лашкар баранд
به نیرو شد از پارس لشکر براند