Ба ҷаҳруми яке марди бади бднжод

به جهرم یکی مرد بد بدنژاد

Куҷои ном ӯ мҳрки нӯши зод

کجا نام او مهرک نوش‌زاد

Чу огаҳ шуд аз рафтани Ардашер

چو آگه شد از رفتن اردشیر

Вазони мондан ӯ барон обгир

وزان ماندن او بران آبگیر

зи танагӣ ки бади андари он размгоҳ

ز تنگی که بد اندر آن رزمگاه

зи баҳр хӯришҳо бирав бастаи роҳ

ز بهر خورشها برو بسته راه

з ҷаҳрум биёмад ба айвони шоҳ

ز جهرم بیامد به ایوان شاه

з ҳар сӯ биоварад бе мари сипоҳ

ز هر سو بیاورد بی‌مر سپاه

Ҳамаи ганҷ ӯро ба тороҷ дод

همه گنج او را به تاراج داد

Ба лашкари басии бадара ва тоҷ дод

به لشکر بسی بدره و تاج داد

Чу огоҳӣ омад ба шоҳи Ардашер

چو آگاهی آمد به شاه اردشیر

Пурандеша шуд бар лаби обгир

پراندیشه شد بر لب آبگیر

Ҳаме гуфт носохтаи хона ро

همی گفت ناساخته خانه را

Чаро сохтам разми бегона ро

چرا ساختم رزم بیگانه را

Бузургони лашкарашро пеш хонд

بزرگان لشکرش را پیش خواند

зи мҳрки фаровон суханҳо баранд

ز مهرک فراوان سخنها براند

Чаҳ байнед гуфт эй сарони сипоҳ

چه بینید گفت ای سران سپاه

Ки моро чунин танг шуд дастгоҳ

که ما را چنین تنگ شد دستگاه

Чашидам басии талхии рӯзгор

چشیدم بسی تلخی روزگار

Набад ранҷи мҳрки маро дар шумор

نبد رنج مهرک مرا در شمار

Ба овоз гуфтанд к-эии шаҳриёр

به آواز گفتند کای شهریار

Мубиноади чашмати бади рӯзгор

مبیناد چشمت بد روزگار

Чу мҳрк буд душмани андари ниҳон

چو مهرک بود دشمن اندر نهان

Чаро ҷуст бояд ба сахтии ҷаҳон

چرا جست باید به سختی جهان

Ту дории бузургӣ ва гиҳон турост

تو داری بزرگی و گیهان تراست

Ҳама бандагонем ва фармон турост

همه بندگانیم و فرمان تراست

Бифармуд то хон биёростанд

بفرمود تا خوان بیاراستند

Майу ҷом ва ромишгарон хостанд

می و جام و رامشگران خواستند

Ба хон бар ниҳоданд чанде барра

به خوان بر نهادند چندی بره

Ба хӯрдан ниҳоданд сари яксара

به خوردن نهادند سر یکسره

Чу нонро ба хӯрдан гирифт Ардашер

چو نان را به خوردن گرفت اردشیر

Ҳмонгаҳ биёмад яке тези тир

همانگه بیامد یکی تیز تیر

Нишаст андарони поки фарбеҳи барра

نشست اندران پاک فربه بره

Ки тири андрў ғарқа шуд яксара

که تیر اندرو غرقه شد یکسره

Бузургони фарзонаи рзмсоз

بزرگان فرزانهٔ رزمساز

з нон доштанд он замони дасти боз

ز نان داشتند آن زمان دست باز

Бидиданд нақшӣ барон тези тир

بدیدند نقشی بران تیز تیر

Бихонад онки бад зон бузургони дабир

بخواند آنک بد زان بزرگان دبیر

зи ғами ҳаркасӣ аз ҷигар хӯн кашид

ز غم هرکسی از جگر خون کشید

Яке аз барраи тир берун кашид

یکی از بره تیر بیرون کشید

Навишта барон тир бар паҳлавӣ

نوشته بران تیر بر پهلوی

Ки эй шоҳи донанда гар бишинавӣ

که ای شاه داننده گر بشنوی

Чунин тез тир омад аз боми диж

چنین تیز تیر آمد از بام دژ

Ки аз бахт карамаст ороми диж

که از بخت کرمست آرام دژ

Гар андохтимӣ бар Ардашер

گر انداختیمی بر اردشیر

Брўбр гузар ёфтӣ пари тир

بروبر گذر یافتی پر تیر

Набояд ки чун ӯ яке шаҳриёр

نباید که چون او یکی شهریار

Кунад пасти карами андарин рӯзгор

کند پست کرم اندرین روزگار

Барон мӯбадони номдори Ардашер

بران موبدان نامدار اردشیر

Навишта ҳаме хонд он чӯби тир

نوشته همی خواند آن چوب تیر

зи диж то бар ӯ ду фарсанг буд

ز دژ تا بر او دو فرسنگ بود

Дили меҳтарон зон сухани танг буд

دل مهتران زان سخن تنگ بود

Ҳаме ҳар касе хонданди офарин

همی هر کسی خواندند آفرین

зи додар бар фари шоҳи замин

ز دادار بر فر شاه زمین