Пурандеша буд он шаб аз карами шоҳ
پراندیشه بود آن شب از کرم شاه
Чу бинишаст хуршед бар ҷойгоҳ
چو بنشست خورشید بر جایگاه
Сипаҳ барграфт аз лаби обгир
سپه برگرفت از لب آبگیر
Сӯй порс омад дмони Ардашер
سوی پارس آمد دمان اردشیر
Пас лашкар ӯ биёмад сипоҳ
پس لشکر او بیامد سپاه
з ҳар сӯ гирифтанд бар шоҳи роҳ
ز هر سو گرفتند بر شاه راه
Бикуштанд ҳаркас ки бади номдор
بکشتند هرکس که بد نامدار
Ҳаме тохтанд аз пас шаҳриёр
همی تاختند از پس شهریار
Хурӯш омад аз пас ки эй бахти карам
خروش آمد از پس که ای بخت کرم
Ки рухшандаи бодои сар аз тахти карам
که رخشنده بادا سر از تخت کرم
Ҳаме ҳаркасӣ гуфт кинат шигифт
همی هرکسی گفت کاینت شگفت
Казин ҳаркаси андоза бояд гирифт
کزین هرکس اندازه باید گرفت
Биёмад гурезону дили пари наҳиф
بیامد گریزان و دل پر نهیب
Ҳамеи тохти андари фарозу нишеб
همی تاخت اندر فراز و نشیب
Яке шористон дид ҷое бузург
یکی شارستان دید جایی بزرگ
Азон сӯи бронднди гардон чу гург
ازان سو براندند گردان چو گرگ
Чу танг андар омад яке хона дид
چو تنگ اندر آمد یکی خانه دید
Ба дар бар ду бурноӣ бегона дид
به در بر دو برنای بیگانه دید
Ббўднд бар дар замонӣ ба пой
ببودند بر در زمانی به پای
Бипурсед зу ин ду покизаи рой
بپرسید زو این دو پاکیزهرای
Ки бегаи чунин аз куҷо рафта ед
که بیگه چنین از کجا رفتهاید
Ки бо гирд роҳед ва ошуфта ед
که با گرد راهید و آشفتهاید
Бадв гуфт зини сӯи гузашти Ардашер
بدو گفت زین سو گذشت اردشیر
Азу боз монадем бар хираи хайр
ازو باز ماندیم بر خیره خیر
Ки бигурехт аз карами вази ҳФтўод
که بگریخت از کرم وز هفتواد
Вазон бе ҳунари лашкари бднжод
وزان بیهنر لشکر بدنژاد
Биҷустанд аз ҷой ҳар ду ҷавон
بجستند از جای هر دو جوان
Пар аз дарди гаштанду тираи равон
پر از درد گشتند و تیرهروان
Фурӯди оўридндш аз пушти зин
فرود آوریدندش از پشت زین
Барон меҳтарони хонданди офарин
بران مهتران خواندند آفرین
Яке ҷои хуррами бпиростнд
یکی جای خرم بپیراستند
Писандида хуоне биёростанд
پسندیده خوانی بیاراستند
Нишастанд бо шоҳи гардон ба хон
نشستند با شاه گردان به خوان
Парастиш гирифтанд ҳар ду ҷавон
پرستش گرفتند هر دو جوان
Ба овоз гуфтанд к-эии сарфароз
به آواز گفتند کای سرفراز
Ғам ва шодмонӣ намонад дароз
غم و شادمانی نماند دراز
Нигаҳ кун ки заҳҳоки бидодгар
نگه کن که ضحاک بیدادگر
Чаҳ оварад зон тахти шоҳӣ ба сар
چه آورد زان تخت شاهی به سر
Ҳам афросйоби он бидонадяши мард
هم افراسیاب آن بداندیش مرد
Казу бади дили шаҳриёрон ба дард
کزو بد دل شهریاران به درد
Сикандар ки омад барин рӯзгор
سکندر که آمد برین روزگار
Бикушт онки бад дар ҷаҳони шаҳриёр
بکشت آنک بد در جهان شهریار
Бирафтанду зишон ба ҷузи номи зишт
برفتند و زیشان به جز نام زشت
Намонад ва наёбанд хуррами биҳишт
نماند و نیابند خرم بهشت
Намонад ҳамин низ бар ҳФтўод
نماند همین نیز بر هفتواد
Бипечад ба фарҷоми ин бднжод
بپیچد به فرجام این بدنژاد
зи гуфтори эшон дили шаҳриёр
ز گفتار ایشان دل شهریار
Чунон тоза шуд чун гули андари баҳор
چنان تازه شد چون گل اندر بهار
Хуш омадаш гуфтори он длнўоз
خوش آمدش گفتار آن دلنواز
Бикради ошкоро ва бинмуд роз
بکرد آشکارا و بنمود راز
Ки фарзанди сосони манам Ардашер
که فرزند ساسان منم اردشیر
Яке панд бояд марои дилпазир
یکی پند باید مرا دلپذیر
Чаҳ созем бо карам ва бо ҳФтўод
چه سازیم با کرم و با هفتواد
Ки ному нажодаш ба гетӣ мабод
که نام و نژادش به گیتی مباد
Спҳбдори Эрон чу бикшод роз
سپهبدار ایران چو بگشاد راز
Ҷавононаши бурданд ҳар ду намоз
جوانانش بردند هر دو نماز
Бигуфтанд ҳар ду ки нӯшаи бадӣ
بگفتند هر دو که نوشه بدی
Ҳамеша зи ту даври дасти бадӣ
همیشه ز تو دور دست بدی
Тану ҷони мо пеши ту бандаи бод
تن و جان ما پیش تو بنده باد
Ҳамеша равони ту пояндаи бод
همیشه روان تو پاینده باد
Суханҳо ки пурседӣ аз мо дуруст
سخنها که پرسیدی از ما درست
Бигӯем то чорасозӣ нахуст
بگوییم تا چاره سازی نخست
Ту дар ҷанг бо карам ва бо ҳФтўод
تو در جنگ با کرم و با هفتواد
Басанда нае гар напечӣ з дод
بسنده نهای گر نپیچی ز داد
Яке ҷой доранд бар теғи кӯҳ
یکی جای دارند بر تیغ کوه
Бадви андаруни караму ганҷу гуруҳ
بدو اندرون کرم و گنج و گروه
Ба пеши андаруни шаҳру дарёи бпшт
به پیش اندرون شهر و دریا بپشت
Дижӣ бар сари кӯҳу роҳии дурушт
دژی بر سر کوه و راهی درشت
Ҳамон карам каз мағзи оҳрмнст
همان کرم کز مغز آهرمنست
Ҷаҳони офаринандаро душманаст
جهان آفریننده را دشمنست
Ҳамеи карами хуоне ба чарми андарун
همی کرم خوانی به چرم اندرون
Яке дев ҷангӣаст ризндаҳи хӯн
یکی دیو جنگیست ریزنده خون
Суханҳо чу бишунид зу Ардашер
سخنها چو بشنید زو اردشیر
Ҳамаи меҳри ҷӯяндау дилпазир
همه مهر جوینده و دلپذیر
Бадишон чунин гуфт корӣ равост
بدیشان چنین گفت کآری رواست
Баду неки эшон маро бо шумост
بد و نیک ایشان مرا با شماست
Ҷавонони варо посух оростанд
جوانان ورا پاسخ آراستند
Дили ҳӯшмандаши бпиростнд
دل هوشمندش بپیراستند
Ки мо бандагонем пешат ба пой
که ما بندگانیم پیشت به پای
Ҳамеша ба некии турои раҳнамоӣ
همیشه به نیکی ترا رهنمای
зи гуфтори эшон дилаши гашти шод
ز گفتار ایشان دلش گشت شاد
Ҳаме рафт пирӯзу дили пар з дод
همی رفت پیروز و دل پر ز داد
Чу бардошти зонҷои ҷаҳондори шоҳ
چو برداشت زانجا جهاندار شاه
Ҷавонон бирафтанд бо ӯ ба роҳ
جوانان برفتند با او به راه
Ҳаме рафт равшани дилу ёдгир
همی رفت روشندل و یادگیر
Сарафроз то хураи Ардашер
سرافراز تا خورهٔ اردشیر
Чу бар шоҳ бар шуд сипоҳи анҷуман
چو بر شاه بر شد سپاه انجمن
Бузургони фарзонау рои зан
بزرگان فرزانه و رایزن
Бросўди як чанду рӯзӣ ба дод
برآسود یک چند و روزی به داد
Биёмад сӯии мҳрки нӯши зод
بیامد سوی مهرک نوشزاد
Чу мҳрк биораст рафтан ба ҷанг
چو مهرک بیارست رفتن به جنگ
Ҷаҳон кард бар хештани тору танг
جهان کرد بر خویشتن تار و تنگ
Ба ҷаҳрум чу наздик шуд подшо
به جهرم چو نزدیک شد پادشا
Ниҳони гашт зу мҳрк бе вафо
نهان گشت زو مهرک بیوفا
Дили подшои пари з пайкор шуд
دل پادشا پر ز پیکار شد
Ҳаме буд то ӯ гирифтор шуд
همی بود تا او گرفتار شد
Ба шамшери ҳиндии бузади гарданаш
به شمشیر هندی بزد گردنش
Ба оташ дар андохт бе сари таниш
به آتش در انداخت بیسر تنش
Ҳронкс казон тухма омад ба мушт
هرانکس کزان تخمه آمد به مشت
Ба ханҷари ҳам андар замонаш бикушт
به خنجر هم اندر زمانش بکشت
Магари духтарии кони ниҳони гашт зуӣ
مگر دختری کان نهان گشت زوی
Ҳамаи шаҳри азуи гашти пари ҷусту ҷӯй
همه شهر ازو گشت پر جست و جوی