Чу доро ба разми андарун кушта шуд

چو دارا به رزم اندرون کشته شد

Ҳамаи дӯдаро рӯз баргашта шуд

همه دوده را روز برگشته شد

Писари бади мар ӯро яке шодком

پسر بد مر او را یکی شادکام

Хирадманду ҷангӣу сосон ба ном

خردمند و جنگی و ساسان به نام

Падарро барон гӯна чун кушта дид

پدر را بران گونه چون کشته دید

Сари бахт эрониён гашта дид

سر بخت ایرانیان گشته دید

Азон лашкар рӯм бигурехт ӯй

ازان لشکر روم بگریخت اوی

Ба доми бало дар наёвихт ӯй

به دام بلا در نیاویخت اوی

Ба Ҳиндӯстон дар ба зорӣ бамурд

به هندوستان در به زاری بمرد

зи сосони яке кӯдакӣ монад хирад

ز ساسان یکی کودکی ماند خرد

Бад-ӣни ҳам нишон то чаҳоруми писар

بدین هم‌نشان تا چهارم پسر

Ҳамеи ном сосонаш кардӣ падар

همی نام ساسانش کردی پدر

Шубонони бдндӣ вагар сорибон

شبانان بدندی و گر ساربان

Ҳамаи сола бо ранҷу кори гарон

همه ساله با رنج و کار گران

Чу кеҳтари писари сӯй Бобак расед

چو کهتر پسر سوی بابک رسید

Ба дашти андаруни сари шубонро бидид

به دشت اندرون سر شبان را بدید

Бадв гуфт муздурат ояд ба кор

بدو گفت مزدورت آید به کار

Ки эдар гузорад ба бади рӯзгор

که ایدر گذارد به بد روزگار

БпзрФти бадбахтро сршбон

بپذرفت بدبخت را سرشبان

Ҳаме дошт бо ранҷи рӯзу шубон

همی داشت با رنج روز و شبان

Чу шуд коргари мард ва омад писанд

چو شد کارگر مرد و آمد پسند

Шубони сршбони гашт бар гӯсфанд

شبان سرشبان گشت بر گوسفند

Дарон рӯзгории ҳаме буд мард

دران روزگاری همی بود مرد

Пар аз ғами дилу тани пар аз ранҷу дард

پر از غم دل و تن پر از رنج و درد

Шабии хуфтаи бад Бобак равад ёб ( ? )

شبی خفته بد بابک رود یاب 

Чунон дид равшани рӯонаш ба хоб

چنان دید روشن روانش به خواب

Ки сосон ба пел жён барнишаст

که ساسان به پیل ژیان برنشست

Яке теғи ҳиндии гирифта ба даст

یکی تیغ هندی گرفته به دست

Ҳронкс ки омад бар ӯ фароз

هرانکس که آمد بر او فراز

Бирав офарин карду барадаши намоз

برو آفرین کرد و بردش نماز

Заминро ба хӯбӣ биёростӣ

زمین را به خوبی بیاراستی

Дили тира аз ғами бпиростӣ

دل تیره از غم بپیراستی

Ба дигари шаби андар чу Бобак бихуфт

به دیگر شب‌اندر چو بابک بخفت

Ҳаме буд бо мағзаши андешаи ҷуфт

همی بود با مغزش اندیشه جفت

Чунон дид дар хоби коташи параст

چنان دید در خواب کاتش‌پرست

Се оташи ббрдии фурӯзон ба даст

سه آتش ببردی فروزان به دست

Чу озари гшсп ва чу хроду меҳр

چو آذر گشسپ و چو خراد و مهر

Фурӯзон ба кирдори гардони сипеҳр

فروزان به کردار گردان سپهر

Ҳамаи пеши сосони фурӯзони бадӣ

همه پیش ساسان فروزان بدی

Ба ҳар оташии авди сӯзони бадӣ

به هر آتشی عود سوزان بدی

Сари Бобак аз хоб бедор шуд

سر بابک از خواب بیدار شد

Равону дилаши пари з тимор шуд

روان و دلش پر ز تیمار شد

Ҳронкс ки дар хоб доно баданд

هرانکس که در خواب دانا بدند

Ба ҳар донишӣ бар тавоно баданд

به هر دانشی بر توانا بدند

Ба айвон Бобак шуданд анҷуман

به ایوان بابک شدند انجمن

Бузургони фарзонау рои зан

بزرگان فرزانه و رای زن

Чу Бобак сухан баргушод аз наҳуфт

چو بابک سخن برگشاد از نهفت

Ҳамаи хоб яксар бадишон бигуфт

همه خواب یکسر بدیشان بگفت

Пурандеша шуд зон сухани раҳнамоӣ

پراندیشه شد زان سخن رهنمای

Ниҳода бирав гӯши посухи сарой

نهاده برو گوش پاسخ‌سرای

Саранҷом гуфт эй сарафрози шоҳ

سرانجام گفت ای سرافراز شاه

Ба таъвил ин кард бояд нигоҳ

به تأویل این کرد باید نگاه

Касеро ки бенанди зини сон ба хоб

کسی را که بینند زین سان به خواب

Ба шоҳии براردи сар аз офтоб

به شاهی برآرد سر از آفتاب

Вари аидўнки ин хоб зу бугзарад

ور ایدونک این خواب زو بگذرد

Писар бошадаш каз ҷаҳон бар хӯрд

پسر باشدش کز جهان بر خورد

Чу Бобак шунид ин сухани гашти шод

چو بابک شنید این سخن گشت شاد

Барандозаи шани як ба як ҳадя дод

براندازه‌شان یک به یک هدیه داد

Бифармуд то сршбон аз рама

بفرمود تا سرشبان از رمه

Бар Бобак ояд ба рӯзи дама

بر بابک آید به روز دمه

Биёмад шубони пеш ӯ бо гилӣм

بیامد شبان پیش او با گلیم

Пар аз барфи пашминаи дили бадви ним

پر از برف پشمینه دل بدو نیم

Бпрдхти Бобаки зи бегонаи ҷой

بپردخت بابک ز بیگانه جای

Бадар шуд парастандау раҳнамоӣ

بدر شد پرستنده و رهنمای

з сосон бипурседу бнўохтш

ز ساسان بپرسید و بنواختش

Бар хеши наздики бншохтш

بر خویش نزدیک بنشاختش

Бпрсидш аз гавҳар ва аз нажод

بپرسیدش از گوهر و از نژاد

Шубон зу битарседу посухи надод

شبان زو بترسید و پاسخ نداد

Азон пас бадв гуфт к-эии шаҳриёр

ازان پس بدو گفت کای شهریار

Шубонро ба ҷонгар диҳӣ зинҳор

شبان را به جان گر دهی زینهار

Бигӯед зи гавҳари ҳама ҳарч ҳаст

بگوید ز گوهر همه هرچ هست

Чу дастам бигирӣ ба паймон ба даст

چو دستم بگیری به پیمان به دست

Ки бо ман насозӣ бадӣ дар ҷаҳон

که با من نسازی بدی در جهان

На бар ошкор ва на андари ниҳон

نه بر آشکار و نه اندر نهان

Чу бишунид Бобак забон баргушод

چو بشنید بابک زبان برگشاد

зи яздони некӣ диҳиш кард ёд

ز یزدان نیکی دهش کرد یاد

Ки бар ту насозам ба чизеи газанд

که بر تو نسازم به چیزی گزند

Бидорамат шодони дилу арҷманд

بدارمت شادان‌دل و ارجمند

Ба Бобак чунин гуфт зон пас ҷавон

به بابک چنین گفت زان پس جوان

Ки ман пӯри сосонам эй паҳлавон

که من پور ساسانم ای پهلوان

Набераи ҷаҳондори шоҳи Ардашер

نبیرهٔ جهاندار شاه اردشیر

Ки баҳманаш хондӣ ҳамеи ёдгир

که بهمنش خواندی همی یادگیر

Сарафрози пӯри яли Исфандиёр

سرافراز پور یل اسفندیار

зи Гуштоспи ял дар ҷаҳони ёдгор

ز گشتاسپ یل در جهان یادگار

Чу бишунид Бобаки фурӯи рехти об

چو بشنید بابک فرو ریخت آب

Азон чашми равшан ки ӯ дид хоб

ازان چشم روشن که او دید خواب

Биоварад пас ҷомаи паҳлавӣ

بیاورد پس جامهٔ پهلوی

Яке бора бо олати хусравӣ

یکی باره با آلت خسروی

Бадв гуфт Бобак ба гармобаи шӯ

بدو گفت بابک به گرمابه شو

Ҳаме бош то халъати оранди нав

همی باش تا خلعت آرند نو

Яке кохи пурмоя ӯро бсохт

یکی کاخ پرمایه او را بساخت

Азон сршбонони сараши броФрохт

ازان سرشبانان سرش برافراخت

Чу ӯро барон кох бар ҷой кард

چو او را بران کاخ بر جای کرد

Ғулому парастанда бар пой кард

غلام و پرستنده بر پای کرد

Ба ҳар олатӣ сарфарозяш дод

به هر آلتی سرفرازیش داد

Ҳам аз хоста бениёзяш дод

هم از خواسته بی‌نیازیش داد

Бадв дод пас духтари хеш ро

بدو داد پس دختر خویش را

Писандидау афсари хеш ро

پسندیده و افسر خویش را