Чу на моҳ бигузашт бар моҳи чеҳр
چو نه ماه بگذشت بر ماهچهر
Яке кӯдак омад чу тобандаи меҳр
یکی کودک آمد چو تابنده مهر
Ба монандаи номдори Ардашер
به مانندهٔ نامدار اردشیر
Физояндау фарруху дилпазир
فزاینده و فرخ و دلپذیر
Ҳамон Ардашераш падар кард ном
همان اردشیرش پدر کرد نام
Ниё шуд ба дидор ӯ шодком
نیا شد به دیدار او شادکام
Ҳамеи прўридш ба барбар ба ноз
همی پروریدش به بربر به ناز
Баромади барин рӯзгории дароз
برآمد برین روزگاری دراز
Мар ӯро кунун мардуми тизўир
مر او را کنون مردم تیزویر
Ҳаме хондаш Бобакони Ардашер
همی خواندش بابکان اردشیر
Бёмўхтндши ҳунари ҳарч буд
بیاموختندش هنر هرچ بود
Ҳунар низ бар гавҳараш бар фузуд
هنر نیز بر گوهرش بر فزود
Чунон шуд ба дидору фарҳангу чеҳр
چنان شد به دیدار و فرهنگ و چهر
Ки гуфтӣ ҳаме зу фурӯзад сипеҳр
که گفتی همی زو فروزد سپهر
Пас огоҳӣ омад сӯии Ардавон
پس آگاهی آمد سوی اردوان
зи фарҳанги вази дониши он ҷавон
ز فرهنگ وز دانش آن جوان
Ки шери жёнсти ҳангоми разм
که شیر ژیانست هنگام رزم
Ба ноҳид монад ҳамеи рӯзи базм
به ناهید ماند همی روز بزم
Яке нома бинвишт пас Ардавон
یکی نامه بنوشت پس اردوان
Сӯии Бобаки номвари паҳлавон
سوی بابک نامور پهلوان
Ки эй марди бодонашу раҳнамоӣ
که ای مرد بادانش و رهنمای
Сухани гӯй ва бо ному покизаи рой
سخنگوی و با نام و پاکیزهرای
Шунидам ки фарзанди ту Ардашер
شنیدم که فرزند تو اردشیر
Саворӣаст гӯяндау ёдгир
سواریست گوینده و یادگیر
Чу нома бихонӣ ҳам андари замон
چو نامه بخوانی هماندر زمان
Фиристаш ба наздики мо шодмон
فرستش به نزدیک ما شادمان
з боистаҳо бениёзаш кунам
ز بایستهها بینیازش کنم
Миёни ялон сарфарозаш кунам
میان یلان سرفرازش کنم
Чу бошад ба наздики фарзанди мо
چو باشد به نزدیک فرزند ما
Нагӯем кӯ нест пайванди мо
نگوییم کو نیست پیوند ما
Чу он номаи шоҳ Бобак бихонад
چو آن نامهٔ شاه بابک بخواند
Басии хӯни мижгон ба рухи брФшонд
بسی خون مژگان به رخ برفشاند
Бифармуд то пеш ӯ шуд дабир
بفرمود تا پیش او شد دبیر
Ҳамон наврасидаи ҷавони Ардашер
همان نورسیده جوان اردشیر
Бадв гуфт кин номаи Ардавон
بدو گفت کاین نامهٔ اردوان
Бихон ва нигаҳ кун ба равшани равон
بخوان و نگهکن به روشن روان
Ман инак яке номаи наздики шоҳ
من اینک یکی نامه نزدیک شاه
Нивисам фиристам яке неки хоҳ
نویسم فرستم یکی نیکخواه
Бигӯям ки инак дилу дида ро
بگویم که اینک دل و دیده را
Диловари ҷавони писандида ро
دلاور جوان پسندیده را
Фиристодаму додмш низ панд
فرستادم و دادمش نیز پند
Чу ояд бидон боргоҳи баланд
چو آید بدان بارگاه بلند
Ту он кун ки аз расм шоҳон сазад
تو آن کن که از رسم شاهان سزد
Набояд ки бодӣ бирав бар вазад
نباید که بادی برو بر وزد
Дар ганҷ бикшод Бобак чу бод
در گنج بگشاد بابک چو باد
Ҷавонро зи ҳаргуна Эй кард шод
جوان را ز هرگونهای کرد شاد
зи заррини стому зи гўполу теғ
ز زرین ستام و ز گوپال و تیغ
зи фарзанд чизаш наомад дареғ
ز فرزند چیزش نیامد دریغ
зи динору дебоу аспу раҳе
ز دینار و دیبا و اسپ و رهی
зи чинӣу зарбафти шоҳаншаҳӣ
ز چینی و زربفت شاهنشهی
Биоварад ва биниҳод пеши ҷавон
بیاورد و بنهاد پیش جوان
Ҷавон шуд парастандаи Ардавон
جوان شد پرستندهٔ اردوان
Басии ҳадяҳо низ бо Ардашер
بسی هدیهها نیز با اردشیر
зи дебоу динору машку абир
ز دیبا و دینار و مشک و عبیر
зи пеши ниёи кӯдаки неки пай
ز پیش نیا کودک نیک پی
Ба даргоҳи шоҳ Ардавон шуд барӣ
به درگاه شاه اردوان شد بری