Чу шуд рӯй кишвар ба кирдори қӣр

چو شد روی کشور به کردار قیر

Канизак биёмад бар Ардашер

کنیزک بیامد بر اردشیر

Чу дарё барошуфт марди ҷавон

چو دریا برآشفت مرد جوان

Ки як рӯзи ншкибӣ аз Ардавон

که یک روز نشکیبی از اردوان

Канизак бигуфт ончи равшани равон

کنیزک بگفت آنچ روشن‌روان

Ҳаме гуфт бо номдори Ардавон

همی گفت با نامدار اردوان

Сухан чун зи гулнор зон сон шунид

سخن چون ز گلنار زان سان شنید

Шикебеу хомшии баргузед

شکیبایی و خامشی برگزید

Дили мард бурно шуд аз моҳи тир

دل مرد برنا شد از ماه تیز

Азон пас ҳамеи ҷусти роҳи гурез

ازان پس همی جست راه گریز

Бадв гуфтгар ман ба Эрон шавам

بدو گفت گر من به ایران شوم

зи раии сӯии шаҳр далерон шавам

ز ری سوی شهر دلیران شوم

Ту бо ман сголӣ ки ое ба ром

تو با من سگالی که آیی به راه

Гар эдар ббошӣ ба наздики шоҳ

گر ایدر بباشی به نزدیک شاه

Агар бо ман оеи тавонгари шӯй

اگر با من آیی توانگر شوی

Ҳамон бар сари кишвари афсари шӯй

همان بر سر کشور افسر شوی

Чунин дод посух ки ман банда ам

چنین داد پاسخ که من بنده‌ام

Набошам ҷудо аз ту то зинда ам

نباشم جدا از تو تا زنده‌ام

Ҳаме гуфт бо лаби пар аз боди сард

همی گفت با لب پر از باد سرد

Фурӯи рехт аз дидагони оби зард

فرو ریخت از دیدگان آب زرد

Чунин гуфт бо моҳ рӯй Ардашер

چنین گفت با ماه‌روی اردشیر

Ки фардо бибояд шудани ногузир

که فردا بباید شدن ناگزیر

Канизак биёмад ба айвони хеш

کنیزک بیامد به ایوان خویش

Ба каф барниҳода тану ҷони хеш

به کف برنهاده تن و جان خویش

Чу шуд рӯй гетии зи хуршеди зард

چو شد روی گیتی ز خورشید زرد

Ба хам андар омад шаби ложвард

به خم اندر آمد شب لاژورد

Канизак дар ганҷҳо боз кард

کنیزک در گنجها باز کرد

з ҳар гавҳарӣ ҷустан оғоз кард

ز هر گوهری جستن آغاز کرد

зи ёқӯти вази гавҳари шоҳвор

ز یاقوت وز گوهر شاهوار

зи динори чндонк будаш ба кор

ز دینار چندانک بودش به کار

Биёмад ба ҷое ки будаш нишаст

بیامد به جایی که بودش نشست

Бидон хона биниҳод гавҳари зи даст

بدان خانه بنهاد گوهر ز دست

Ҳаме буд то шаби баромади зи кӯҳ

همی بود تا شب برآمد ز کوه

Бихуфт Ардавон ҷой шуд бе гуруҳ

بخفت اردوان جای شد بی‌گروه

Аз айвон биёмад ба кирдори тир

از ایوان بیامد به کردار تیر

Биоварад гавҳар бар Ардашер

بیاورد گوهر بر اردشیر

Ҷаҳонҷӯйро дид ҷомӣ ба даст

جهانجوی را دید جامی به دست

Нигаҳбони аспони ҳамаи хуфтаи маст

نگهبان اسپان همه خفته مست

Куҷо масташон карда буд Ардашер

کجا مستشان کرده بود اردشیر

Ки ваии хост рафтани ҳамеи ногузир

که وی خواست رفتن همی ناگزیر

Ду асп гиронмоя карда гузин

دو اسپ گرانمایه کرده گزین

Бар охири чунон буд дар зери зин

بر آخور چنان بود در زیر زین

Ҷаҳонҷӯй чун рӯй гулнор дид

جهانجوی چون روی گلنار دید

Ҳамон гавҳару сурх динор дид

همان گوهر و سرخ دینار دید

Ҳам андари замон пеш биниҳод ҷом

هم‌اندر زمان پیش بنهاد جام

Бузад бар сари тозии аспони лагом

بزد بر سر تازی اسپان لگام

Бапушед хуфтон ва худ бар нишаст

بپوشید خفتان و خود بر نشست

Яке теғи заҳр об дода ба даст

یکی تیغ زهر آب داده به دست

Ҳамон моҳи рух бар дигар борагӣ

همان ماه‌رخ بر دگر بارگی

Нишастанду рафтанди якборагӣ

نشستند و رفتند یکبارگی

Аз айвони сӯй порс биниҳод рӯй

از ایوان سوی پارس بنهاد روی

Ҳаме рафт шодони дилу роҳи ҷӯй

همی رفت شادان دل و راه‌جوی