Чунон бад ки бемоҳ рӯй Ардавон
چنان بد که بیماه روی اردوان
Набӯдӣ шабу рӯзи равшани равон
نبودی شب و روز روشنروان
зи дебои нбрдоштии дӯшу ёл
ز دیبا نبرداشتی دوش و یال
Магари чеҳр гулнор дидӣ ба фол
مگر چهر گلنار دیدی به فال
Чу омадаш ҳангоми бархестан
چو آمدش هنگام برخاستن
Ба дебои сари гоҳаш оростан
به دیبا سر گاهش آراستن
Канизак наомад ба болини ӯй
کنیزک نیامد به بالین اوی
Барошуфт ва печон шуд аз кини ӯй
برآشفت و پیچان شد از کین اوی
Бдрбри сипоҳи истода ба пой
بدربر سپاه ایستاده به پای
Биёроста тахту тоҷу сарой
بیاراسته تخت و تاج و سرای
з даргоҳ бархест солори бор
ز درگاه برخاست سالار بار
Биёмад бар номвари шаҳриёр
بیامد بر نامور شهریار
Бадв гуфт гарданкашон бар даранд
بدو گفت گردنکشان بر درند
Ҳар онкаси куҷо меҳтар кишваранд
هر آنکس کجا مهتر کشورند
Парастандагонро чунин гуфт шоҳ
پرستندگان را چنین گفت شاه
Ки гулнор чун роҳу ойини нигоҳ
که گلنار چون راه و آیین نگاه
Надорад наёяд ба болини ман
ندارد نیاید به بالین من
Ки донад бад-ӣни достони дайни ман
که داند بدین داستان دین من
Биёмад ҳам ангоҳи меҳтари дабир
بیامد همانگاه مهتر دبیر
Ки рафтаст бегоҳи дӯши Ардашер
که رفتست بیگاه دوش اردشیر
Вази охири ббрдсти хингу сиёҳ
وز آخور ببردست خنگ و سیاه
Ки бади бораи номбурдори шоҳ
که بد بارهٔ نامبردار شاه
Ҳам ангоҳ шуд шоҳро дилпазир
همانگاه شد شاه را دلپذیر
Ки ганҷур ӯ рафт бо Ардашер
که گنجور او رفت با اردشیر
Дили марди ҷангии баромади зи ҷой
دل مرد جنگی برآمد ز جای
Барошуфту зуд андар омад ба пой
برآشفت و زود اندر آمد به پای
Саворони ҷангии фаровони бабрад
سواران جنگی فراوان ببرد
Ту гуфтӣ ҳамеи бораи оташи супурд
تو گفتی همی باره آتش سپرد
Барра бар яке номвар дид ҷой
برهبر یکی نامور دید جای
Басии андрўи мардуму чорпоӣ
بسی اندرو مردم و چارپای
Бипурсед зишон ки шабгири ҳўр
بپرسید زیشان که شبگیر هور
Шунидӣ шумо бонги наъли сутур
شنیدی شما بانگ نعل ستور
Яке гуфт зишон ки андари гузашт
یکی گفت زیشان که اندر گذشت
Ду тан бар ду бора даромад ба дашт
دو تن بر دو باره درآمد به دشت
Ҳамеи бргзштнди пӯён ба роҳ
همی برگذشتند پویان به راه
Яке бораи хингу дигари сиёҳ
یکی بارهٔ خنگ و دیگر سیاه
Ба дами саворони яке Ғарми пок
به دم سواران یکی غرم پاک
Чу аспии ҳаме бар прагаанд хок
چو اسپی همی بر پراگند خاک
Ба дастур гуфт он замони Ардавон
به دستور گفت آن زمان اردوان
Ки ин Ғарми борӣ чаро шуд давон
که این غرم باری چرا شد دوان
Чунин дод посух ки он фар ӯст
چنین داد پاسخ که آن فر اوست
Ба шоҳӣу неки ахтарӣ пар ӯст
به شاهی و نیکاختری پر اوست
Гар ин Ғарм дарёбад ӯро мтоз
گر این غرم دریابد او را متاز
Ки ин кор гардад бмобри дароз
که این کار گردد بمابر دراز
Фурӯд омад он ҷойгаҳи Ардавон
فرود آمد آن جایگه اردوان
Бихӯраду бросўд ва омад давон
بخورد و برآسود و آمد دوان
Ҳаме тохтанд аз пас Ардашер
همی تاختند از پس اردشیر
Ба пеши андаруни Ардавону вазир
به پیش اندرون اردوان و وزیر
Ҷавон бо канизак чу боди дмон
جوان با کنیزک چو باد دمان
Нпрдхт аз тохтан як замон
نپردخت از تاختن یک زمان
Кро ёр бошад сипеҳри баланд
کرا یار باشد سپهر بلند
Брўбри з душман наёяд газанд
بروبر ز دشمن نیاید گزند
Азон тохтан ранҷа шуд Ардашер
ازان تاختن رنجه شد اردشیر
Бидид аз баландии яке обгир
بدید از بلندی یکی آبگیر
Ҷавонмарди пӯён ба гулнор гуфт
جوانمرد پویان به گلنار گفت
Ки акнӯн ки бо ранҷ гаштем ҷуфт
که اکنون که با رنج گشتیم جفت
Бибояд бад-ӣн чашма омад фурӯд
بباید بدین چشمه آمد فرود
Ки шуд борау мард бетору пуд
که شد باره و مرد بیتار و پود
Ббошим бар об ва чизе хӯрем
بباشیم بر آب و چیزی خوریم
Азон пас бар осӯдагӣ бигузарем
ازان پس بر آسودگی بگذریم
Чу ҳар ду расиданди наздики об
چو هر دو رسیدند نزدیک آب
Ба зардии ду рухсора чун офтоб
به زردی دو رخساره چون آفتاب
Ҳаме хост коед фурӯди Ардашер
همی خواست کاید فرود اردشیر
Ду мард ҷавон дид бар обгир
دو مرد جوان دید بر آبگیر
Ҷавонон ба овоз гуфтанд зуд
جوانان به آواز گفتند زود
Аннану ркибт бибояд бсўд
عنان و رکیبت بباید بسود
Ки рстии зи кому дами аждаҳо
که رستی ز کام و دم اژدها
Кунун об хӯрдан наёрад баҳо
کنون آب خوردن نیارد بها
Набояд ки ое ба хӯрдани фурӯд
نباید که آیی به خوردن فرود
Тани хешро дод бояд дуруд
تن خویش را داد باید درود
Чу аз пндгўӣ он шунид Ардашер
چو از پندگوی آن شنید اردشیر
Ба гулнор гуфт ин сухани ёдгир
به گلنار گفت این سخن یادگیر
Ркибш гарон шуд сабк шуд Аннан
رکیبش گران شد سبک شد عنان
Ба гардан баровард рахшони синон
به گردن برآورد رخشان سنان
Пас андар чу боди дмони Ардавон
پساندر چو باد دمان اردوان
Ҳамеи тохт бо ранҷу тираи равон
همی تاخت با رنج و تیرهروان
Бдонгаҳ ки бигузашт нимӣ зи рӯз
بدانگه که بگذشت نیمی ز روز
Фалакро бпимўд гетӣ фурӯз
فلک را بپیمود گیتی فروز
Яке шористон дид бо рангу буи
یکی شارستان دید با رنگ و بوی
Басӣ мардум омад ба наздики ӯй
بسی مردم آمد به نزدیک اوی
Чунин гуфт бо мӯбадони номдор
چنین گفت با موبدان نامدار
Ки кӣ бргзшти он диловари савор
که کی برگذشت آن دلاور سوار
Чунин дод посухи бадви раҳнамоӣ
چنین داد پاسخ بدو رهنمای
Ки эй шоҳи неки ахтару поки рой
که ای شاه نیکاختر و پاکرای
Бдонгаҳ ки хуршеди баргашти зард
بدانگه که خورشید برگشت زرد
Бгстрди шаби чодари ложвард
بگسترد شب چادر لاژورد
Бад-ӣн шаҳр бигузашт пӯёни ду тан
بدین شهر بگذشت پویان دو تن
Пар аз гирди вебӣ об гашта даҳан
پر از گرد وبیآب گشته دهن
Яке Ғарм буд аз пас як савор
یکی غرم بود از پس یک سوار
Ки чун ӯ надидам ба айвон нигор
که چون او ندیدم به ایوان نگار
Чунин гуфт бо Ардавони кадхудоӣ
چنین گفت با اردوان کدخدای
Каз эдар магар бозгардӣ ба ҷой
کز ایدر مگر بازگردی به جای
Сипаҳсозӣу сози ҷанг оварӣ
سپه سازی و ساز جنگ آوری
Ки акнӯн дигаргуна шуд доварӣ
که اکنون دگرگونه شد داوری
Ки бахташи пас пушт ӯ барнишаст
که بختش پس پشت او برنشست
Азин тохтан бод монад ба даст
ازین تاختن باد ماند به دست
Яке нома банавис назд писар
یکی نامه بنویس نزد پسر
Ба нома бигӯӣ ин сухан дар ба дар
به نامه بگوی این سخن در به در
Нишоне магар ёбад аз Ардашер
نشانی مگر یابد از اردشیر
Набояд ки ӯ ду шуд аз Ғарми шер
نباید که او دو شد از غرم شیر
Чу бишунид зу Ардавони ин сухан
چو بشنید زو اردوان این سخن
Бидонаст коўоз ӯ шуд куҳан
بدانست کآواز او شد کهن
Бидон шористон андар омад фурӯд
بدان شارستان اندر آمد فرود
Ҳаме дод некии диҳишро дуруд
همی داد نیکی دهش را درود