Дигар рӯз чун тоҷи бФрўхти ҳўр
دگر روز چون تاج بفروخت هور
Ҷаҳондор шуд сӯии нахчири гӯр
جهاندار شد سوی نخچیر گور
Камонро ба зиҳ бар ниҳодаи сипоҳ
کمان را به زه بر نهاده سپاه
Пас лашкари андар ҳаме рафт шоҳ
پس لشکر اندر همی رفت شاه
Чунин гуфт ҳркўи камонро ба даст
چنین گفت هرکو کمان را به دست
Бимолад кушояд ба андозаи шаст
بمالد گشاید به اندازه شست
Набояд задани тири ҷуз бар срўн
نباید زدن تیر جز بر سرون
Ки аз сина пайконаш ояд бурун
که از سینه پیکانش آید برون
Яке паҳлавон гуфт к-эии шаҳриёр
یکی پهلوان گفت کای شهریار
Нигаҳ кун бад-ӣни лашкари номдор
نگه کن بدین لشکر نامدار
Ки бо кист зини гӯнаи тиру камон
که با کیست زینگونه تیر و کمان
Бидонадяшгар марди некии гумон
بداندیش گر مرد نیکی گمان
Магар бошад инро кушоди ?бирт
مگر باشد این را گشاد برت
Ки ҷовиди бодои сару афсарат
که جاوید بادا سر و افسرت
Чу ту тиргирӣу шамшеру гурз
چو تو تیر گیری و شمشیر و گرز
Азон хусравии фару болои брз
ازان خسروی فر و بالای برز
Ҳамаи лашкар аз шоҳ доранд шарм
همه لشکر از شاه دارند شرم
зи тир ва камонишон шавад дасти нарм
ز تیر و کمانشان شود دست نرم
Чунин дод посух ки ин аиздист
چنین داد پاسخ که این ایزدیست
Казу бигузарӣ зӯр баҳром чист
کزو بگذری زور بهرام چیست
Барангехти шабдизи баҳром ро
برانگیخت شبدیز بهرام را
Ҳаме тез кард ӯ длором ро
همی تیز کرد او دلارام را
Чу омадаш ҳангом бикшод шаст
چو آمدش هنگام بگشاد شست
Бар гӯрро бо срўнш бибаст
بر گور را با سرونش ببست
Ҳам ангоҳи гӯр андар омад ба сар
همانگاه گور اندر آمد به سر
Бирафтанд гардони заррини камар
برفتند گردان زرین کمر
Шигифти андарони захм ӯ монданд
شگفت اندران زخم او ماندند
Якояк бирав офарини хонданд
یکایک برو آفرین خواندند
Ки каси пару пайкон тираш надид
که کس پر و پیکان تیرش ندید
Ба болои он гӯр шуд нопадид
به بالای آن گور شد ناپدید
Саворони ҷангӣу мардони кин
سواران جنگی و مردان کین
Саросар бирав хонданди офарин
سراسر برو خواندند آفرین
Бадв паҳлавон гуфт к-эии шаҳриёр
بدو پهلوان گفت کای شهریار
Мубиноади чашмати бади рӯзгор
مبیناد چشمت بد روزگار
Савории ту ва мо ҳама бар харем
سواری تو و ما همه بر خریم
Ҳам аз хрўрон дар ҳунар камтарем
هم از خروران در هنر کمتریم
Бадв гуфт шоҳи ин на тир манаст
بدو گفت شاه این نه تیر منست
Ки пирӯзгар дастгир манаст
که پیروزگر دستگیر منست
Крои пушту ёвар ҷаҳондор нест
کرا پشت و یاور جهاندار نیست
Азуи хортар дар ҷаҳон хор нест
ازو خوارتر در جهان خوار نیست
Барангехти он боркашро зи ҷой
برانگیخت آن بارکش را ز جای
Ту гуфтӣ шуд он бораи парон ҳамЭй
تو گفتی شد آن باره پران همای
Яке гӯр пеш омадаш мода буд
یکی گور پیش آمدش ماده بود
Бачаи пеши азуи рафта ӯ монда буд
بچه پیش ازو رفته او مانده بود
Яке теғ зад бар майонаш савор
یکی تیغ زد بر میانش سوار
Бидӯнием шуд гӯри нопойдор
بدونیم شد گور ناپایدار
Расиданди наздик ӯ меҳтарон
رسیدند نزدیک او مهتران
Сарафрозу шамшери зани кеҳтарон
سرافراز و شمشیر زن کهتران
Чу он захми диданд бар модаи гӯр
چو آن زخم دیدند بر ماده گور
Хирадманд гуфт инат шамшеру зӯр
خردمند گفت اینت شمشیر و زور
Мубиноади чашми бади ин шоҳ ро
مبیناد چشم بد این شاه را
Намонад ба ҷуз бар фалаки моҳ ро
نماند به جز بر فلک ماه را
Сари меҳтарони ҷаҳон зер ӯст
سر مهتران جهان زیر اوست
Фалаки зери пайкон ва шамшер ӯст
فلک زیر پیکان و شمشیر اوست
Сипоҳ аз пас андар ҳаме тохтанд
سپاه از پساندر همی تاختند
Биёбони з гӯрон бипардохтанд
بیابان ز گوران بپرداختند
Яке мард бар гирди лашкари бгшт
یکی مرد بر گرد لشکر بگشت
Ки як тан мабод андарин паҳни дашт
که یک تن مباد اندرین پهن دشت
Ки гӯрии фурушад ба бозоргон
که گوری فروشد به بازارگان
Бадишон диҳанд ин ҳамаи ройгон
بدیشان دهند این همه رایگان
з бар кӯй бо номдорони ҷуз
ز بر کوی با نامداران جز
Ббрднд бисёр дебо ва хаз
ببردند بسیار دیبا و خز
БпзрФт ва фармуд то божу сов
بپذرفت و فرمود تا باژ و ساو
Нахоҳанд агар чандашон буд тов
نخواهند اگر چندشان بود تاو
Азон шаҳрҳо ҳрки дарвеш буд
ازان شهرها هرک درویش بود
Вагар Нонаш аз кӯшиши хеш буд
وگر نانش از کوشش خویش بود
зи бахшӣдан ӯ тавонгар шуданд
ز بخشیدن او توانگر شدند
Басӣ низ бо тахт ва афсар шуданд
بسی نیز با تخت و افسر شدند
Ба шаҳр андар омад зи нахчиргоҳ
به شهر اندر آمد ز نخچیرگاه
Бкии ҳафтаи бади шодмон бо сипоҳ
بکی هفته بد شادمان با سپاه
Бирафтӣ хуши овози гӯянда Эй
برفتی خوشآواز گویندهای
Хирадманду дарвеши ҷӯянда Эй
خردمند و درویش جویندهای
Бигуфтӣ ки эй додхўоҳндгон
بگفتی که ای دادخواهندگان
Ба яздон паноҳед аз бандагон
به یزدان پناهید از بندگان
Касе кӯ бихуфтаст бо ранҷи мо
کسی کو بخفتهست با رنج ما
Вагар несташ баҳра аз ганҷи мо
وگر نیستش بهره از گنج ما
Ба майдон хиромед то шаҳриёр
به میدان خرامید تا شهریار
Магар бар шумо нӯканд рӯзгор
مگر بر شما نوکند روزگار
Дигар ҳрк перасту бекору суст
دگر هرک پیرست و بیکار و سست
Ҳамон кӯ ҷавонасту нотани дуруст
همان کو جوانست و ناتن درست
Вагар вом дорад касе зини гуруҳ
وگر وام دارد کسی زین گروه
Шудаст аз бади воми хоҳони сутӯҳ
شدهست از بد وام خواهان ستوه
Вагар бе падари кўдконнд низ
وگر بیپدر کودکانند نیز
Азон кас ки дорад бихоҳанд чиз
ازان کس که دارد بخواهند چیز
Буд моам кӯдаки наҳуфтаи ниёз
بود مام کودک نهفته نیاز
Бдўбри гушойам дар ганҷи боз
بدوبر گشایم در گنج باز
Вагар мояи дорӣ тавонгар бамурд
وگر مایهداری توانگر بمرد
Бад-ӣни марзи азу кӯдакон монад хирад
بدین مرز ازو کودکان ماند خرد
Гунаҳ кор дорад бидон чизи рой
گنه کار دارد بدان چیز رای
Надорад ба дили шарму бими худоӣ
ندارد به دل شرم و بیم خدای
Сухани зини нишон кас мадоред боз
سخن زین نشان کس مدارید باز
Ки аз роздорони манам бе ниёз
که از رازداران منم بینیاز
Тавонгар кунам марди дарвеш ро
توانگر کنم مرد درویش را
Ба дайн оварам ҷони бдкиш ро
به دین آورم جان بدکیش را
Бтўзими фом касе каши дирам
بتوزیم فام کسی کش درم
Набошад дил хеш дорад ба ғам
نباشد دل خویش دارد به غم
Дигар ҳрк дорад наҳуфтаи ниёз
دگر هرک دارد نهفته نیاز
Ҳаме дорад аз танагии хеши роз
همی دارد از تنگی خویش راز
Мар ӯро азон кор беғам кунам
مر او را ازان کار بیغم کنم
Фузуни шодӣу андҳш кам кунам
فزون شادی و اندهش کم کنم
Гар аз кордорон буд ранҷ низ
گر از کارداران بود رنج نیز
Ки ӯ аз пдрмрдаҳ эй хости чиз
که او از پدرمردهای خواست چیز
Кунам зинда бар дори бедод ро
کنم زنده بر دار بیداد را
Ки озурд ӯ марди озод ро
که آزرد او مرد آزاد را
Кушоданд зон пас дар ганҷи боз
گشادند زان پس در گنج باز
Тавонгар шуд онкас ки будаш ниёз
توانگر شد آنکس که بودش نیاز
зи нхчиргаҳи сӯй Бағдод рафт
ز نخچیرگه سوی بغداد رفت
Хирад ёфта бо дилӣ шод рафт
خرد یافته با دلی شاد رفت
Бирафтанд гарданкашони пеши ӯй
برفتند گردنکشان پیش اوی
зи бегонау онки бади хеши ӯй
ز بیگانه و آنک بد خویش اوی
Бифармуд то бозгардад сипоҳ
بفرمود تا بازگردد سپاه
Биёмад ба кохи длорои шоҳ
بیامد به کاخ دلارای شاه
Шабистон заррин биёростанд
شبستان زرین بیاراستند
Парастандагон равад ва ме хостанд
پرستندگان رود و می خواستند
Батон чома ва чанг барсохтанд
بتان چامه و چنگ برساختند
зи бегона айвон бипардохтанд
ز بیگانه ایوان بپرداختند
з равад ва майу бонги чангу сурӯд
ز رود و می و بانگ چنگ و سرود
Ҳаворо ҳаме дод гуфтӣ дуруд
هوا را همی داد گفتی درود
Ба ҳар шаби з ҳар ҳуҷраи як дасти банд
به هر شب ز هر حجره یک دستبند
Ббрднд то дил надорад нижанд
ببردند تا دل ندارد نژند
Ду ҳафтаи ҳаме буд дили шодмон
دو هفته همی بود دل شادمان
Дар ганҷ бикшод рӯзу шубон
در گنج بگشاد روز و شبان
Дирам дод ва омад ба шаҳри стхр
درم داد و آمد به شهر صطخر
Ба сар бар ниҳоди он каёни тоҷи фахр
به سر بر نهاد آن کیان تاج فخر
Шбстоони худро чу дар боз кард
شبستاان خود را چو در باز کرد
Батонро зи ганҷи дирам соз кард
بتان را ز گنج درم ساز کرد
Ба мшкўии заррини ҳронкс ки тоҷ
به مشکوی زرین هرانکس که تاج
Набӯдаш бзири андаруни тахти оҷ
نبودش بزیر اندرون تخت عاج
Азон шоҳи Эрони фаровони жкид
ازان شاه ایران فراوان ژکید
Барошуфт вази рӯзбеҳ лаб гузид
برآشفت وز روزبه لب گزید
Бадв гуфт ман божи рӯму хазар
بدو گفت من باژ روم و خزر
Бадишони даҳум чун биорӣ бадар
بدیشان دهم چون بیاری بدر
Ҳам акнӯн ба харвори динори хоҳ
هماکنون به خروار دینار خواه
зи ганҷи райу Исфаҳони божи хоҳ
ز گنج ری و اصفهان باژ خواه
Шабистони барин гӯнаи вайрон буд
شبستان برینگونه ویران بود
На аз ахтари шоҳи Эрон буд
نه از اختر شاه ایران بود
з ҳар кишварии бож нав хостанд
ز هر کشوری باژ نو خواستند
Заминро ба дебо биёростанд
زمین را به دیبا بیاراستند
Барин гӯнаи як чанд гетӣ бихӯрад
برینگونه یک چند گیتی بخورد
Ба базм ва ба разм ва ба нангу набард
به بزم و به رزم و به ننگ و نبرد