Барин гӯнаи як чанд гетӣ бихӯрад

برین‌گونه یک چند گیتی بخورد

Ба разм ва ба базм ва ба нангу набард

به رزم و به بزم و به ننگ و نبرد

Пас огоҳӣ омад ба ҳинд ва ба рӯм

پس آگاهی آمد به هند و به روم

Ба тарк ва ба чин ва ба ободи бум

به ترک و به چین و به آباد بوم

Ки баҳромро дил ба бозӣаст бас

که بهرام را دل به بازیست بس

Касеро з гетӣ надорад ба кас

کسی را ز گیتی ندارد به کس

Тилоия нау дидаи бон низ на

طلایه نه و دیده‌بان نیز نه

Ба марзи андаруни паҳлавон низ на

به مرز اندرون پهلوان نیز نه

Ба бозӣ ҳаме бигузоранд ҷаҳон

به بازی همی بگذارند جهان

Надонад ҳамеи ошкору ниҳон

نداند همی آشکار و نهان

Чу хоқони чини ин суханҳо шунид

چو خاقان چین این سخنها شنید

зи чину хутани лашкарии баргузед

ز چین و ختن لشکری برگزید

Дирам доду сари сӯии Эрони ниҳод

درم داد و سر سوی ایران نهاد

Касеро наомад зи баҳроми ёд

کسی را نیامد ز بهرام یاد

Вазони сӯии қайсар сипаҳ барграфт

وزان سوی قیصر سپه برگرفت

Ҳамаи кишвари рӯм лашгар гирифт

همه کشور روم لشگر گرفت

Ба Эрон чу огоҳӣ омад зи рӯм

به ایران چو آگاهی آمد ز روم

зи ҳинду зи чину зи ободи бум

ز هند و ز چین و ز آباد بوم

Ки қайсар сипаҳ кард ва лашкар кашид

که قیصر سپه کرد و لشکر کشید

зи чину хутан лашкар омад падед

ز چین و ختن لشکر آمد پدید

Ба Эрони ҳронкс ки бади пеши рӯ

به ایران هرانکس که بد پیش‌رو

зи перон ва аз номдорони нав

ز پیران و از نامداران نو

Ҳамаи пеши баҳром гӯр омаданд

همه پیش بهرام گور آمدند

Пар аз хашму пайкор ва шӯр омаданд

پر از خشم و پیکار و شور آمدند

Бигуфтанд бо шоҳ чанде дурушт

بگفتند با شاه چندی درشت

Ки бахт фурӯзонат бинмуд пушт

که بخت فروزانت بنمود پشت

Сари размҷуён ба разм андараст

سر رزمجویان به رزم اندرست

Турои дил ба бозӣ ва базм андараст

ترا دل به بازی و بزم اندرست

Ба чашм ту хораст ганҷу сипоҳ

به چشم تو خوارست گنج و سپاه

Ҳам ани тоҷи Эрон ва ҳам тахту гоҳ

هم‌ان تاج ایران و هم تخت و گاه

Чунин дод посухи ҷаҳондори шоҳ

چنین داد پاسخ جهاندار شاه

Бидон мӯбадони намояндаи роҳ

بدان موبدان نماینده راه

Ки додари гиҳон маро ёвараст

که دادار گیهان مرا یاورست

Ки аз дониш бартарон бартараст

که از دانش برتران برترست

Ба неруии он подшоҳи бузург

به نیروی آن پادشاه بزرگ

Ки Эрон нигаҳ дорам аз чанги гург

که ایران نگه دارم از چنگ گرگ

Ба бахту сипоҳ ва ба шамшеру ганҷ

به بخت و سپاه و به شمشیر و گنج

зи кишвари бгрдонми ин дарду ранҷ

ز کشور بگردانم این درد و رنج

Ҳаме кард бозӣ бидон ҳамнишон

همی کرد بازی بدان همنشان

Взўи пари зи хӯни дидаи саракашон

وزو پر ز خون دیدهٔ سرکشان

Ҳаме гуфт ҳаркаси казин подшо

همی گفت هرکس کزین پادشا

Бипечад дили мардуми порсо

بپیچد دل مردم پارسا

Дили шоҳи баҳроми бедор буд

دل شاه بهرام بیدار بود

Азин огаҳии пари зи тимор буд

ازین آگهی پر ز تیمار بود

Ҳамеи сохтӣ кори лашкари ниҳон

همی ساختی کار لشکر نهان

Надонист розаши каси андари ҷаҳон

ندانست رازش کس اندر جهان

Ҳамаи шаҳри Эрони зи кораш ба бим

همه شهر ایران ز کارش به بیم

Аз андешагони дил шуда ба ду ним

از اندیشگان دل شده به دو نیم

Ҳама гашта навмед зон шаҳриёр

همه گشته نومید زان شهریار

Тан ва кадхудое гирифтанд хор

تن و کدخدایی گرفتند خوار

Пас огоҳӣ омад ба бҳромшоаҳ

پس آگاهی آمد به بهرامشاه

Ки омад зи чини андари Эрони сипоҳ

که آمد ز چین اندر ایران سپاه

Ҷаҳондори Густаҳмро пеш хонд

جهاندار گستهم را پیش خواند

зи хоқони чин чанд бо ӯ баранд

ز خاقان چین چند با او براند

Куҷои паҳлавон буду дастур буд

کجا پهلوان بود و دستور بود

Чу разм омадӣ пеши ранҷур буд

چو رزم آمدی پیش رنجور بود

Дигар мҳрпирўз ба зод ро

دگر مهرپیروز به زاد را

Сеюм мҳрбрзини хрод ро

سوم مهربرزین خراد را

Чу баҳроми пирӯзи баҳромён

چو بهرام پیروز بهرامیان

Хзрўони раҳоам бо андён

خزروان رهام با اندیان

Яке шоҳи Гелони яке шоҳи рай

یکی شاه گیلان یکی شاه ری

Ки буданд дар рои ҳушёри пай

که بودند در رای هشیار پی

Дигар дод брзини разми озмоӣ

دگر داد برزین رزم‌آزمای

Куҷои зоўлстони бадви бад ба пой

کجا زاولستان بدو بد به پای

Биоварад чун Қорани брзмҳр

بیاورد چون قارن برزمهر

Дигар додбрзини ожанги чеҳр

دگر دادبرزین آژنگ چهر

Гузин кард зи эрониёни сӣ ҳазор

گزین کرد ز ایرانیان سی‌هزار

Хирадманду шоистаи корзор

خردمند و شایستهٔ کارزار

Бародарашро дод тахту кулоҳ

برادرش را داد تخت و کلاه

Ки то ганҷ ва лашкар бидорад нигоҳ

که تا گنج و لشکر بدارد نگاه

Хирадманд нарисӣ озоди чеҳр

خردمند نرسی آزاد چهر

Ҳамаш фару дайн буд ҳам доду меҳр

همش فر و دین بود هم داد و مهر

Вазони ҷойгаҳи лашкар андар кашид

وزان جایگه لشکر اندر کشید

Сӯй озрободгон пуркашид

سوی آذرآبادگان پرکشید

Чу аз порси лашкари фаровони бабрад

چو از پارس لشکر فراوان ببرد

Чунин буд рои бузургону хирад

چنین بود رای بزرگان و خرد

Ки аз ҷанг бигурехт бҳромшоаҳ

که از جنگ بگریخت بهرامشاه

Вазони сӯй озар кашидаст роҳ

وزان سوی آذر کشیدست راه

Чу баҳроми рухи сӯии дарёи ниҳод

چو بهرام رخ سوی دریا نهاد

Расӯлии з қайсар биёмад чу бод

رسولی ز قیصر بیامد چو باد

Ба кохяш нарисӣ фурӯд оваред

به کاخیش نرسی فرود آورید

Гиронмоя ҷое чнончўни сзид

گرانمایه جایی چنانچون سزید

Нишастанд бо рои зани бхрдон

نشستند با رای‌زن بخردان

Ба наздик нарисӣ ҳамаи мӯбадон

به نزدیک نرسی همه موبدان

Саросари суханашони бад аз шаҳриёр

سراسر سخنشان بد از شهریار

Ки дод ӯ ба боди он ҳамаи рӯзгор

که داد او به باد آن همه روزگار

Сӯии мӯбадон мӯбад омад сипоҳ

سوی موبدان موبد آمد سپاه

Ба огоҳ бӯдани зи бҳромшоаҳ

به آگاه بودن ز بهرامشاه

Ки бар мо ҳамеи ранҷи бпрогнд

که بر ما همی رنج بپراگند

Чаро ҳам зи лашкар на ганҷи огнд

چرا هم ز لشکر نه گنج آگند

Ба ҳарҷоӣ зари брФшонди ҳаме

به هرجای زر برفشاند همی

Ҳам арҷ ҷавонӣ надонад ҳаме

هم ارج جوانی نداند همی

Пароганда шуд шаҳрӣу лашкарӣ

پراگنده شد شهری و لشکری

Ҳамеи ҷусти ҳаркаси раҳи меҳтарӣ

همی جست هرکس ره مهتری

Кунун зу надорем мо огаҳӣ

کنون زو نداریم ما آگهی

Бмо бозгардад бадӣ ар баӣ

بما بازگردد بدی ار بهی

Азон пас чу гуфторҳо шуд куҳан

ازان پس چو گفتارها شد کهن

Барин бар ниҳоданд яксар сухан

برین بر نهادند یکسر سخن

Каз Эрони яке мард бо офарин

کز ایران یکی مرد با آفرین

Фиристанд наздики хоқони чин

فرستند نزدیک خاقان چین

Ки биншин азин ғорат ва тохтан

که بنشین ازین غارت و تاختن

зи ҳаргуна бояд барандохтан

ز هرگونه باید برانداختن

Магари бум Эрон бимонад ба ҷой

مگر بوم ایران بماند به جای

Чу аз хона овора шуд кадхудоӣ

چو از خانه آواره شد کدخدای

Чунин гуфт нарисӣ ки ин рӯй нест

چنین گفت نرسی که این روی نیست

Мари ин обро дар ҷаҳон ҷӯй нест

مر این آب را در جهان جوی نیست

Силеҳаст ва ганҷасту мардони мард

سلیحست و گنجست و مردان مرد

Каз оташ ба ханҷар бароранд гирд

کز آتش به خنجر برآرند گرد

Чу навмидӣ омад зи бҳромшоаҳ

چو نومیدی آمد ز بهرامشاه

Куҷо рафт бо хўормоиаҳи сипоҳ

کجا رفت با خوارمایه سپاه

Гар андеша бад кунӣ бад расад

گر اندیشهٔ بد کنی بد رسد

Чаҳ бояд ба шоҳони чунин гашти бад

چه باید به شاهان چنین گشت بد

Шуниданд эрониёни ин сухан

شنیدند ایرانیان این سخن

Яке посухи кажи Фгнднди бен

یکی پاسخ کژ فگندند بن

Ки баҳроми з эдар сипоҳии бабрад

که بهرام ز ایدر سپاهی ببرد

Ки моро ба ғами дил бибояд супурд

که ما را به غم دل بباید سپرد

Чу хоқон бияёд ба Эрон ба ҷанг

چو خاقان بیاید به ایران به جنگ

Намонад барин буми мо буиу ранг

نماند برین بوم ما بوی و رنگ

Сипоҳӣ ва нарисӣ намонад ба ҷой

سپاهی و نرسی نماند به جای

Бикӯбанд бар хираи моро ба пой

بکوبند بر خیره ما را به پای

Яке чора созем то ҷои мо

یکی چاره سازیم تا جای ما

Бимонад зи тани нгслди пои мо

بماند ز تن نگسلد پای ما

Яке мӯбадӣ буд номаш ҳамЭй

یکی موبدی بود نامش همای

Ҳунарманду бодонашу поки рой

هنرمند و بادانش و پاک‌رای

Варо баргузеданд эрониён

ورا برگزیدند ایرانیان

Ки он чораро танги бандади миён

که آن چاره را تنگ بندد میان

Навиштанд пас номае бандаи вор

نوشتند پس نامه‌ای بنده‌وار

Аз Эрон ба наздики он шаҳриёр

از ایران به نزدیک آن شهریار

Срномаҳ гуфтанд мо банда ем

سرنامه گفتند ما بنده‌ایم

Ба фармону роят сроФгндаҳ ем

به فرمان و رایت سرافگنده‌ایم

зи чизе ки бошад ба Эрони замин

ز چیزی که باشد به ایران زمین

Фиристем наздики хоқони чин

فرستیم نزدیک خاقان چین

Ҳамон низ бо ҳадяу божу сов

همان نیز با هدیه و باژ و ساو

Ки бо ҷанг таркон надорем тов

که با جنگ ترکان نداریم تاو

Биёмад зи Эрони хуҷаста ҳамЭй

بیامد ز ایران خجسته همای

Худу номдорони покизаи рой

خود و نامداران پاکیزه‌رای

Паёми бузургон ба хоқон бидод

پیام بزرگان به خاقان بداد

Дили шоҳ таркон бидон гашти шод

دل شاه ترکان بدان گشت شاد

Вазон ҷустани тези бҳромшоаҳ

وزان جستن تیز بهرامشاه

Гурезон бишуд тозён бо сипоҳ

گریزان بشد تازیان با سپاه

Ба пеши гиронмоя хоқон бигуфт

به پیش گرانمایه خاقان بگفت

Дилу ҷони хоқон чу гули бршкФт

دل و جان خاقان چو گل برشکفت

Ба таркон чунин гуфт хоқони чин

به ترکان چنین گفت خاقان چین

Ки мо барниҳодем бар чархи зин

که ما برنهادیم بر چرخ زین

Ки оварад бе ҷанги Эрон ба чанг ?

که آورد بی‌جنگ ایران به چنگ؟

Магари мо ба рой ва ба ҳушу диранг ?

مگر ما به رای و به هوش و درنگ؟

Фиристодаро чиз бисёр дод

فرستاده را چیز بسیار داد

Дирам дод чинӣ ва динор дод

درم داد چینی و دینار داد

Яке посух нома бинвишт ва гуфт

یکی پاسخ نامه بنوشت و گفت

Ки бо ҷони покони хиради боди ҷуфт

که با جان پاکان خرد باد جفت

Бидон бозгаштем ҳамдостон

بدان بازگشتیم همداستان

Ки гуфт ин фиристодаи расатон

که گفت این فرستادهٔ راستان

Чу ман бо сипоҳи андроим ба Марв

چو من با سپاه اندرآیم به مرو

Кунам рӯй кишвар чу пари тзрў

کنم روی کشور چو پر تذرو

Ба рой ва ба дод ва ба ранг ва ба буи

به رای و به داد و به رنگ و به بوی

Абои оби шери андари орм ба ҷӯй

ابا آب شیر اندر آرم به جوی

Ббошим то бож Эрон расад

بباشیم تا باژ ایران رسد

Ҳамон ҳадяу сов шерон расад

همان هدیه و ساو شیران رسد

Ба Марв оем ва зостр нагузарам

به مرو آیم و زاستر نگذرم

Нахоҳам ки ранҷ ояд аз лашкарам

نخواهم که رنج آید از لشکرم

Фиристода тозон ба Эрон расед

فرستاده تازان به ایران رسید

з хоқон бигуфт онч дид ва шунид

ز خاقان بگفت آنچ دید و شنید

Ба Марв андар оварад хоқони сипоҳ

به مرو اندر آورد خاقان سپاه

Ҷаҳон шуд зи гирди саворони сиёҳ

جهان شد ز گرد سواران سیاه

Чу осӯда шуд сари бхўрдни ниҳод

چو آسوده شد سر بخوردن نهاد

Касеро наомад зи баҳроми ёд

کسی را نیامد ز بهرام یاد

Ба Марви андаруни бонги чангу рубоб

به مرو اندرون بانگ چنگ و رباب

Касеро набад ҷои орому хоб

کسی را نبد جای آرام و خواب

Сипоҳаши ҳама бора карда яла

سپاهش همه باره کرده یله

Тилоия на брдшт ва на роҳила

طلایه نه بردشت و نه راحله

Шикор ва майу маҷлису бонги чанг

شکار و می و مجلس و بانگ چنگ

Шабу рӯз эмин нишаста зи ҷанг

شب و روز ایمن نشسته ز جنگ

Ҳамеи божи эрониён чашм дошт

همی باژ ایرانیان چشم داشت

зи дайр омадани дили пар аз хашм дошт

ز دیر آمدن دل پر از خشم داشت