Ба нарисӣ чунин гуфт як рӯзи шоҳ
به نرسی چنین گفت یک روز شاه
Каз эдар бирав бо нигину кулоҳ
کز ایدر برو با نگین و کلاه
Хуросон туро додам обод кун
خراسان ترا دادم آباد کن
Дили зердастон ба мо шод кун
دل زیردستان به ما شاد کن
Нигар то набошӣ ба ҷузи додгар
نگر تا نباشی به جز دادگر
Мёўизи чанги андарин раҳгузар
میاویز چنگ اندرین رهگذر
Падар кард бедоду печад азон
پدر کرد بیداد و پیچد ازان
Чу мардии бараҳнаи зи боди хазон
چو مردی برهنه ز باد خزان
Бифармуд то хлътш сохтанд
بفرمود تا خلعتش ساختند
Гиронмоя ганҷӣ бипардохтанд
گرانمایه گنجی بپرداختند
Бадв гуфт яздони паноҳи ту бод
بدو گفت یزدان پناه تو باد
Сари тахти хуршеди гоҳи ту бод
سر تخت خورشید گاه تو باد
Ба рафтан ду ҳафта диранг омадаш
به رفتن دو هفته درنگ آمدش
Тани осони хуросон ба чанг омадаш
تنآسان خراسان به چنگ آمدش
Чу нарисӣ бишуд ҳафтае бргзшт
چو نرسی بشد هفتهای برگذشت
Дили шоҳи зи андешаи прдхтаҳи гашт
دل شاه ز اندیشه پردخته گشت
Бифармуд то мӯбади мӯбадон
بفرمود تا موبد موبدان
Бирафт ва биоварад чанде радон
برفت و بیاورد چندی ردان
Бадв гуфт шуд кори қайсари дароз
بدو گفت شد کار قیصر دراز
Расӯлаши ҳаме дайр ёбад ҷавоз
رسولش همی دیر یابد جواز
Чаҳ мардасту андари хирад то куҷост
چه مردست و اندر خرد تا کجاست
Ки дорад равон аз хиради пушти рост
که دارد روان از خرد پشت راست
Бадв гуфт мӯбади анӯшаи бадӣ
بدو گفت موبد انوشه بدی
Ҷаҳондор ва бо фараи эзадӣ
جهاندار و با فره ایزدی
Яке мард пераст бо ройу шарм
یکی مرد پیرست با رای و شرم
Сухани гуфтанаши чарбу овози нарм
سخن گفتنش چرب و آواز نرم
Касе каши Флотўн ба дасти Авестоад
کسی کش فلاطون بُدست اوستاد
Хирадманду бодонашу бонажод
خردمند و بادانش و بانژاد
Яке брмнш буд комади зи рӯм
یکی برمنش بود کامد ز روم
Кунун хираи гашти андарин марзу бум
کنون خیره گشت اندرین مرز و بوم
Бпжмрд чун лола дар моҳи дай
بپژمرد چون لاله در ماه دی
Таниши хушку рухсораи ҳамранги не
تنش خشک و رخساره همرنگ نی
Ҳамаи кеҳтаронаш ба кирдори мяш
همه کهترانش به کردار میش
Ки рӯзи шикораш саг ояд ба пеш
که روز شکارش سگ آید به پیش
Ба кундӣу тундӣ бмо нанигаред
به کندی و تندی بما ننگرید
Вазин марзи касро ба кас нашмуред
وزین مرز کس را به کس نشمرید
Ба мӯбад чунин гуфт баҳроми гӯр
به موبد چنین گفت بهرام گور
Ки яздон диҳад фар ва дияему зӯр
که یزدان دهد فر و دیهیم و زور
Марогар ҷаҳондор пирӯз кард
مرا گر جهاندار پیروز کرد
Шаби тира бар бахти ман рӯз кард
شب تیره بر بخت من روز کرد
Яке қайсари рӯму қайсари нажод
یکی قیصر روم و قیصر نژاد
Фаридуни варои тоҷ бар сари ниҳод
فریدون ورا تاج بر سر نهاد
Бузургаст ваз силам дорад нажод
بزرگست وز سلم دارد نژاد
зи шоҳони фузунтар ба расм ва ба дод
ز شاهان فزونتر به رسم و به داد
Кунун мардумӣ карду фарзонагӣ
کنون مردمی کرد و فرزانگی
Чу хоқон наомад ба девонагӣ
چو خاقان نیامد به دیوانگی
Варо пеш хонем ҳангоми бор
ورا پیش خوانیم هنگام بار
Сухан то чаҳ гуяд ки ояд ба кор
سخن تا چه گوید که آید به کار
Вазони пас ба хӯбии Фрстмши боз
وزان پس به خوبی فرستمش باز
зи мардуми ним дар ҷаҳон бе ниёз
ز مردم نیم در جهان بینیاز
Яке разм ҷӯяд сипоҳ оварад
یکی رزم جوید سپاه آورد
Дигар базму заррин кулоҳ оварад
دگر بزم و زرین کلاه آورد
Марои арҷи эшон бибояд шинохт
مرا ارج ایشان بباید شناخت
Бузурги онк бо номдорони бсохт
بزرگ آنک با نامداران بساخت
Бирав офарин кард мӯбад ба меҳр
برو آفرین کرد موبد به مهر
Ки шодони бадӣ то бигардади сипеҳр
که شادان بدی تا بگردد سپهر