Чу хуршед бар чарх бинмуд даст

چو خورشید بر چرخ بنمود دست

Шаҳаншоҳ бар тахт заррин нишаст

شهنشاه بر تخت زرین نشست

Фиристода қайсар омад ба дар

فرستادهٔ قیصر آمد به در

Хирад ёфта мӯбади пургуҳар

خرد یافته موبد پرگهر

Ба пеши шаҳаншоҳи рафтанди шод

به پیش شهنشاه رفتند شاد

Суханҳо з ҳаргуна карданд ёд

سخنها ز هرگونه کردند یاد

Фиристодаро мӯбад шоҳ гуфт

فرستاده را موبد شاه گفت

Ки эй марди ҳушёр беёру ҷуфт

که ای مرد هشیار بی‌یار و جفت

зи гетии зиёнкортар кор чист

ز گیتی زیانکارتر کار چیست

Ки бар карда ӯ бибояд гирист

که بر کردهٔ او بباید گریست

Чаҳ донеи ту андари ҷаҳони сӯдманд

چه دانی تو اندر جهان سودمند

Ки аз карданаш мард гардад баланд

که از کردنش مرد گردد بلند

Фиристода гуфт онки доно буд

فرستاده گفت آنک دانا بود

Ҳамеша бузургу тавоно буд

همیشه بزرگ و توانا بود

Тани марди нодони зи гули хортар

تن مرد نادان ز گل خوارتر

Ба ҳар никӣии носзоўортр

به هر نیکئی ناسزاوارتر

зи нодон ва доно задӣ достон

ز نادان و دانا زدی داستان

Шунидӣ магари посухи расатон

شنیدی مگر پاسخ راستان

Бадв гуфт мӯбад ки некӯи нигар

بدو گفت موبد که نیکو نگر

Биандешу моҳӣ ба хушкӣ мабар

بیندیش و ماهی به خشکی مبر

Фиристода гуфт эй писандидаи мард

فرستاده گفت ای پسندیده مرد

Суханҳо зи дониши тавон ёд кард

سخن‌ها ز دانش توان یاد کرد

Ту ингар дигаргуна доне бигӯӣ

تو این گر دگرگونه دانی بگوی

Ки аз дониш афзӯн шавад обрӯӣ

که از دانش افزون شود آبروی

Бадв гуфт мӯбад ки андеша кун

بدو گفت موبد که اندیشه کن

Каз андеша бозеб гардад сухан

کز اندیشه بازیب گردد سخن

зи гетии ҳронкў бе озортар

ز گیتی هرانکو بی‌آزارتر

Чунон дон ки маргаши зиёнкортар

چنان دان که مرگش زیانکارتر

Ба марг бидон шод бошӣ равост

به مرگ بدان شاد باشی رواست

Чу зояд баду неки тани марги рост

چو زاید بد و نیک تن مرگ راست

Азин сӯдмандӣ буд зон зиён

ازین سودمندی بود زان زیان

Хирадро миёнҷӣ кун андари миён

خرد را میانجی کن اندر میان

Чу бишунид рӯмӣ писанд омадаш

چو بشنید رومی پسند آمدش

Суханҳои ӯ сӯдманд омадаш

سخنهای او سودمند آمدش

Бихандед ва бар шоҳ кард офарин

بخندید و بر شاه کرد آفرین

Бадв гуфт фархундаи Эрони замин

بدو گفت فرخنده ایران زمین

Ки тахт шаҳаншоҳ бинад ҳаме

که تخت شهنشاه بیند همی

Чу мӯбад брўбр нишинад ҳаме

چو موبد بروبر نشیند همی

Ба дониши ҷаҳонро баланди афсарӣ

به دانش جهان را بلند افسری

Ба мӯбади з ҳар меҳтарии бартарӣ

به موبد ز هر مهتری برتری

Агар божи хоҳии з қайсар равост

اگر باژ خواهی ز قیصر رواست

ки дастури ту бар ҷаҳони подшост

ک دستور تو بر جهان پادشاست

зи гуфтор ӯ шод шуд шаҳриёр

ز گفتار او شاد شد شهریار

Дилаш тоза шуд чу гули андари баҳор

دلش تازه شد چو گل اندر بهار

Бурун шуд фиристода аз пеши шоҳ

برون شد فرستاده از پیش شاه

Шаб омад баромади дирафши сиёҳ

شب آمد برآمد درفش سیاه

Падед омад он чодари мшкбўӣ

پدید آمد آن چادر مشکبوی

Ба анбар Биёлуд хуршед рӯй

به عنبر بیالود خورشید روی

Шикеб набад гунбади тизгрд

شکیبا نبد گنبد تیزگرد

Сари хуфта аз хоб бедор кард

سر خفته از خواب بیدار کرد

Дирафшии бузади чашмаи офтоб

درفشی بزد چشمهٔ آفتاب

Сари шоҳи гетӣ сабк шуд зи хоб

سر شاه گیتی سبک شد ز خواب

Дар бор бикшод солори бор

در بار بگشاد سالار بار

Нишаст аз бар тахти худ шаҳриёр

نشست از بر تخت خود شهریار

Бифармуд то халъат оростанд

بفرمود تا خلعت آراستند

Фиристодаро пеш ӯ хостанд

فرستاده را پیش او خواستند

зи симину заррину аспу стом

ز سیمین و زرین و اسپ و ستام

зи динори гетӣ ки бурданди ном

ز دینار گیتی که بردند نام

зи динору гавҳари зи машку абир

ز دینار و گوهر ز مشک و عبیر

Фузуни гашт аз андешаи тизўир

فزون گشت از اندیشهٔ تیزویر