Чу бишунид шуд номаро хостор

چو بشنید شد نامه را خواستار

Шигифтӣ бимонад андарони номдор

شگفتی بماند اندران نامدار

Чу он нома бархонад марди дабир

چو آن نامه برخواند مرد دبیر

Рухи тоҷўри гашт ҳамчун зрир

رخ تاجور گشت همچون زریر

Бадв гуфт к-эии марди чираи сухан

بدو گفت کای مرد چیره‌سخن

Ба гуфтори мштоб ва тундӣ макун

به گفتار مشتاب و تندی مکن

Бузургии намояди ҳамеи шоҳи ту

بزرگی نماید همی شاه تو

Чунон ҳам намояди ҳамеи роҳи ту

چنان هم نماید همی راه تو

Касе бож хоҳад зи Ҳиндӯстон

کسی باژ خواهد ز هندوستان

Набошам зи гӯяндаи ҳамдостон

نباشم ز گوینده همداستان

Ба лашкар ҳаме гуяд ингар ба ганҷ

به لشکر همی‌گوید این گر به گنج

Вагар шаҳру кишвари супурдан ба ранҷ

وگر شهر و کشور سپردن به رنج

Куланганд шоҳон ва ман чун уқоб

کلنگ‌اند شاهان و من چون عقاب

Вагар хок ва ман ҳамчуи дарёии об

وگر خاک و من همچو دریای آب

Касе бо ситораи нкўшд ба ҷанг

کسی با ستاره نکوشد به جنگ

На бо осмони ҷусти каси ному нанг

نه با آسمان جست کس نام و ننگ

Ҳунари беҳтар аз гуфтани нобакор

هنر بهتر از گفتن نابکار

Ки гирад турои марди донандаи хор

که گیرد ترا مرد داننده خوار

На мардӣ на дониш на кишвар на шаҳр

نه مردی نه دانش نه کشور نه شهر

зи шоҳии шуморо забонаст баҳр

ز شاهی شما را زبانست بهر

Наҳуфтаи ҳамаи бум ганҷ манаст

نهفته همه بوم گنج منست

Ниёкони бадви ҳеҷ нобардаи даст

نیاکان بدو هیچ نابرده دست

Дигар ганҷи бргстўону зира

دگر گنج برگستوان و زره

Чу ганҷури мо бргшоиди гиреҳ

چو گنجور ما برگشاید گره

Ба пелонаш бояд кашӣдан калид

به پیلانش باید کشیدن کلید

Вагар жанда пелаш тавонад кашид

وگر ژنده پیلش تواند کشید

Вагаргирӣ аз теғу ҷавшани шумор

وگر گیری از تیغ و جوشن شمار

Ситора шавад пеши чашми ту хор

ستاره شود پیش چشم تو خوار

Замин бар нтобад сипоҳи маро

زمین بر نتابد سپاه مرا

Ҳамон жандаи пелону гоҳи маро

همان ژنده پیلان و گاه مرا

Ҳазор ар ба ҳиндии занӣ дар ҳазор

هزار ار به هندی زنی در هزار

Буд кас ки хонд марои шаҳриёр

بود کس که خواند مرا شهریار

Ҳамон кӯҳу дарёӣ гавҳар марост

همان کوه و دریای گوهر مراست

Ба ман дорад акнӯн ҷаҳони пушти рост

به من دارد اکنون جهان پشت راست

Ҳамон чашмаи анбару авду машк

همان چشمهٔ عنبر و عود و مشک

Дигар ганҷ кофур ногашта хушк

دگر گنج کافور ناگشته خشک

Дигар доруии мардуми дардманд

دگر داروی مردم دردمند

Ба рӯй замин ҳрк гардад нижанд

به روی زمین هرک گردد نژند

Ҳамаи буми моро бад-ӣн сон бараст

همه بوم ما را بدین‌سان برست

Агар зар ва симаст вагар гавҳари сет

اگر زر و سیم است و گر گوهر‌ست

Чу ҳаштод шоҳанд бо тоҷи зар

چو هشتاد شاهند با تاج زر

Ба фармони ман танги бастаи камар

به فرمان من تنگ بسته کمر

Ҳамаи бумро гирд дарёст роҳ

همه بوم را گرد دریاست راه

Наёяд бад-ӣни хок бар деви гоҳ

نیاید بدین خاک‌بر دیو گاه

зи қнўҷ то марзи дарёии чин

ز قنوج تا مرز دریای چین

зи сақлоб то пеши Эрони замин

ز سقلاب تا پیش ایران زمین

Бузургони ҳама зердаст мананд

بزرگان همه زیردست منند

Ба бечорагӣ дар параст мананд

به بیچارگی در پرست منند

Ба ҳинд ва ба чину хутани посбон

به هند و به چین و ختن پاسبان

Наронанд ҷузи номи ман бар забон

نرانند جز نام من بر زبان

Ҳамаи тоҷи моро ситоянда анд

همه تاج ما را ستاینده‌اند

Парастандагиро физоянда анд

پرستندگی را فزاینده‌اند

Ба мшкўии ман духти фағфури чин

به مشکوی من دخت فغفور چین

Маро хонд андари ҷаҳони офарин

مرا خواند اندر جهان‌آفرین

Писар дорам аз ваии яке ширдил

پسر دارم از وی یکی شیردل

Ки бастанд аз ки ба шамшери дил

که بستاند از که به شمشیر دل

зи ҳангоми коўс то киқбод

ز هنگام کاوس تا کیقباد

Азин бум ва бар кас накарда сети ёд

ازین بوم و بر کس نکرده‌ست یاد

Ҳамон номбурдори сесад ҳазор

همان نامبردار سیصد هزار

зи лашкар ки хонд марои шаҳриёр

ز لشکر که خواند مرا شهریار

зи пиўстгонми ҳазор ва дивист

ز پیوستگانم هزار و دویست

Казишон касеро ба ман роҳ нест

کزیشان کسی را به من راه نیست

Ҳамаи зод бар зод хеш мананд

همه زاد بر زاد خویش منند

Ки дар ҳинд бар пой пеш мананд

که در هند بر پای پیش منند

Ки дар бешаи шерон ба ҳангоми ҷанг

که در بیشه شیران به هنگام جنگ

з оварад эшон бхоиди ду чанг

ز آورد ایشان بخاید دو چنگ

Гар ойини бадии ҳеҷ озода ро

گر آیین بدی هیچ آزاده را

Ки киштӣ ба тундии фиристода ро

که کشتی به تندی فرستاده را

Саратро ҷудо кардамӣ аз танат

سرت را جدا کردمی از تنت

Шудӣ мӯягар бар ту пероҳанат

شدی مویه‌گر بر تو پیراهنت

Бадв гуфт баҳроми к-эии номдор

بدو گفت بهرام کای نامدار

Агар меҳтарии коми кажии мхор

اگر مهتری کام کژی مخار

Марои шоҳ ман гуфт кӯро бигӯӣ

مرا شاه من گفت کو را بگوی

Кигар бхрдии роҳи кажии мҷўӣ

که گر بخردی راه کژی مجوی

зи даргаи ду доно падедор кун

ز درگه دو دانا پدیدار کن

Забоновару Комрон бар сухан

زبان‌آور و کامران بر سخن

Гар аидўнки зишон ба ройу хирад

گر ایدونک زیشان به رای و خرد

Яке бар яке зон мо бугзарад

یکی بر یکی زان ما بگذرد

Маро низ бо марзи ту кор нест

مرا نیز با مرز تو کار نیست

Ки наздики бихаради сухан хор нест

که نزدیک بخرد سخن خوار نیست

Вагарнаи зи мардони ҷанговарон

وگرنه ز مردان جنگاوران

Касе кӯ гароед ба гурзи гарон

کسی کو گراید به گرز گران

Гузин кун зи Ҳиндӯстони сад савор

گزین کن ز هندوستان صد سوار

Ки бо як тан аз мо кунад корзор

که با یک تن از ما کند کارزار

Нахоҳем мо бож аз марзи ту

نخواهیم ما باژ از مرز تو

Чу пайдо шудӣ мардӣу арзи ту

چو پیدا شدی مردی و ارز تو