зи баҳром шангул шуд андргмон

ز بهرام شنگل شد اندرگمان

Ки ин фар ва ин брзу тиру камон

که این فر و این برز و تیر و کمان

Намонад ҳамеи ин фиристода ро

نماند همی این فرستاده را

На ҳиндӣ на туркӣ на озода ро

نه هندی نه ترکی نه آزاده را

Агар хеш шоҳаст гар меҳтараст

اگر خویش شاهست گر مهترست

Бародараш хонам ҳам андар хураст

برادرش خوانم هم اندر خورست

Бихандеду баҳромро гуфт шоҳ

بخندید و بهرام را گفت شاه

Ки эй пурҳунар бо гуҳари пешгоҳ

که ای پرهنر با گهر پیشگاه

Бародари тӯии шоҳро бе гумон

برادر توی شاه را بی‌گمان

Бад-ӣни бахшишу зӯру тиру камон

بدین بخشش و زور و تیر و کمان

Ки фари каёни дорӣу зӯри шер

که فر کیان داری و زور شیر

Набошӣ магари номадории далер

نباشی مگر نامداری دلیر

Бадв гуфт баҳроми к-эии шоҳи ҳинд

بدو گفت بهرام کای شاه هند

Фиристодагонро макун нописанд

فرستادگان را مکن ناپسند

На аз тухмаи яздгирдам на шоҳ

نه از تخمهٔ یزدگردم نه شاه

Бародараш хонем бошад гуноҳ

برادرش خوانیم باشد گناه

Аз Эрони яке мард бегона ам

از ایران یکی مرد بیگانه‌ام

На донишпажӯҳам на фарзона ам

نه دانش پژوهم نه فرزانه‌ام

Маро бозгардон ки давраст роҳ

مرا بازگردان که دورست راه

Набояд ки ёбад марои хашми шоҳ

نباید که یابد مرا خشم شاه

Бадв гуфт шангул ки тундӣ макун

بدو گفت شنگل که تندی مکن

Ки бо ту ҳанузаст моро сухан

که با تو هنوزست ما را سخن

Набоядат кардан ба рафтани шитоб

نبایدت کردن به رفتن شتاب

Ки рафтан ба зӯдӣ набошад савоб

که رفتن به زودی نباشد صواب

Бар мо ббошу дили ороми гир

بر ما بباش و دل آرام گیر

Чу пухта нахоҳӣ май хоми гир

چو پخته نخواهی می خام گیر

Пас ангоҳи дастурро пеш хонд

پس‌انگاه دستور را پیش خواند

зи баҳром бо ӯ сухан чанд ронад

ز بهرام با او سخن چند راند

Гар ин марди баҳромро хеш нест

گر این مرد بهرام را خویش نیست

Гар аз паҳлавони ном ӯ беш нест

گر از پهلوان نام او بیش نیست

Чу гӯйӣ диҳад ӯ тани андари фиреб

چو گویی دهد او تن‌اندر فریب

Гар аз гуфт ман дар дили оради наҳиф

گر از گفت من در دل آرد نهیب

Ту гӯйии мар ӯро накӯтар буд

تو گویی مر او را نکوتر بود

Ту он гӯй бо вай ки дар хур буд

تو آن گوی با وی که در خور بود

Бигӯяш барон рӯ ки бошад савоб

بگویش بران رو که باشد صواب

Ки пеши шаҳи ҳинди бФзўдии об

که پیش شه هند بفزودی آب

Кунунгар ббошӣ ба наздики ӯй

کنون گر بباشی به نزدیک اوی

Нигаҳи дории он рои борӣки ӯй

نگه‌داری آن رای باریک اوی

Ҳронҷо ки хуштар вилоят турост

هرانجا که خوشتر ولایت تراست

Сипаҳдорӣу бож ва маликат турост

سپهداری و باژ و ملکت تراست

Ба ҷое ки бошад ҳамеша баҳор

به جایی که باشد همیشه بهار

Насим баҳор ояд аз ҷӯйбор

نسیم بهار آید از جویبار

Гуҳар ҳасту динору ганҷи дирам

گهر هست و دینار و گنج درم

Чу бошад дирам дил набошад ба ғам

چو باشد درم دل نباشد به غم

Навозандаи шоҳӣ ки аз меҳри ту

نوازنده شاهی که از مهر تو

Бихандад чу бинад ҳамеи чеҳри ту

بخندد چو بیند همی چهر تو

Ба солӣ ду бораст бори дарахт

به سالی دو بارست بار درخت

зи қнўҷ барнагзарад неки бахт

ز قنوج برنگذرد نیک‌بخت

Чу ин гуфта бошӣ ба пурсиши зи ном

چو این گفته باشی به پرسش ز نام

Ки аз ном гардад дилами шодком

که از نام گردد دلم شادکام

Магар ром гардад бад-ӣни марзи мо

مگر رام گردد بدین مرز ما

Фузун гардад аз фар ӯ арзи мо

فزون گردد از فر او ارز ما

Варои зуди солор лашкар кунем

ورا زود سالار لشکر کنیم

Бад-ӣни марз бо арзи мо сар кунем

بدین مرز با ارز ما سر کنیم

Биёмад ҷаҳондидаи дастури шоҳ

بیامد جهاندیده دستور شاه

Бигуфт ин ба баҳром ва бинмуд роҳ

بگفت این به بهرام و بنمود راه

зи баҳром зон пас бипурсед ном

ز بهرام زان پس بپرسید نام

Ки беном посух набӯдӣ тамом

که بی‌نام پاسخ نبودی تمام

Чу бишунид баҳроми ранги Рахш

چو بشنید بهرام رنگ رخش

Дигар шуд ки то чун диҳад посухаш

دگر شد که تا چون دهد پاسخش

Ба фарҷом гуфт эй сухани гӯии мард

به فرجام گفت ای سخن‌گوی مرد

Маро дар ду кишвар макун рӯй зард

مرا در دو کشور مکن روی زرد

Ман аз шоҳи Эрони нпиҷм ба ганҷ

من از شاه ایران نپیجم به گنج

Гар аз нестӣ чанд бошам ба ранҷ

گر از نیستی چند باشم به رنج

Ҷузин бошад ороиши дайни мо

جزین باشد آرایش دین ما

Ҳамон гардиши роҳу ойини мо

همان گردش راه و آیین ما

Ҳронкс ки печади сар аз шоҳи хеш

هرانکس که پیچد سر از شاه خویش

Ба бархестан гум кунад роҳи хеш

به برخاستن گم کند راه خویش

Фузӯнӣ наҷуст онк будаш хирад

فزونی نجست آنک بودش خرد

Баду нек бар мо ҳаме бугзарад

بد و نیک بر ما همی بگذرد

Худованди гетӣ Фаридун куҷост

خداوند گیتی فریدون کجاست

Ки пушти замонаи бадв буд рост

که پشت زمانه بدو بود راست

Куҷои он бузургони хсрўнжод

کجا آن بزرگان خسرونژاد

Ҷаҳондори Кайхусраву киқбод

جهاندار کیخسرو و کیقباد

Дигар онки донеи ту баҳром ро

دگر آنک دانی تو بهرام را

Ҷаҳондори пирӯзи худком ро

جهاندار پیروز خودکام را

Агар ман зи фармон ӯ бигузарам

اگر من ز فرمان او بگذرم

Ба мардии срорди ҷаҳон бар серум

به مردی سرآرد جهان بر سرم

Намонад бару буми Ҳиндӯстон

نماند بر و بوم هندوستان

Ба Эрон кашад хоки ҷодўстон

به ایران کشد خاک جادوستان

Ҳамон ба ки ман бози гирдами бадар

همان به که من باز گردم بدر

Бибинад марои шоҳи пирӯзгар

ببیند مرا شاه پیروزگر

Гар аз номи пурсими Бурзуии ном

گر از نام پرسیم برزوی نام

Чунин хондам шоҳ ва ҳам боб ва моам

چنین خواندم شاه و هم باب و مام

Ҳамаи посухи ман бшнгли расон

همه پاسخ من بشنگل رسان

Ки ман дайр мондам ба шаҳри касон

که من دیر ماندم به شهر کسان

Чу дастур бишунид посухи бабрад

چو دستور بشنید پاسخ ببرد

Шунида сухани пеш ӯ баршумурд

شنیده سخن پیش او برشمرد

зи посухи пар ожанг шуд рӯй шоҳ

ز پاسخ پر آژنگ شد روی شاه

Чунин гуфт агар давр монад зи роҳ

چنین گفت اگر دور ماند ز راه

Яке чораи созам кунун ман ки рӯз

یکی چاره سازم کنون من که روز

Сроиди бад-ӣни мард лашкар фурӯз

سرآید بدین مرد لشکر فروز