Чу баҳром бо духти шангули бсохт

چو بهرام با دخت شنگل بساخت

Зан ӯ ҳамеи шоҳи гетии шинохт

زن او همی شاه گیتی شناخت

Шабу рӯзи гирёни бад аз меҳри ӯй

شب و روز گریان بد از مهر اوی

Ниҳодаи ду чашми андарони чеҳри ӯй

نهاده دو چشم اندران چهر اوی

Чу аз меҳрашони шангул огоҳ шуд

چو از مهرشان شنگل آگاه شد

зи бадҳо гумоняш кӯтоҳ шуд

ز بدها گمانیش کوتاه شد

Нишастанд як рӯзи шодони баҳам

نشستند یک روز شادان بهم

Ҳаме рафт ҳаргуна аз беш ва кам

همی رفت هرگونه از بیش و کم

Спинўдро гуфт бҳромшоаҳ

سپینود را گفت بهرامشاه

Ки донам ки ҳастӣ марои неки хоҳ

که دانم که هستی مرا نیک‌خواه

Яке роз хоҳам ҳаме бо ту гуфт

یکی راز خواهم همی با تو گفت

Чунон кун ки монад сухан дар наҳуфт

چنان کن که ماند سخن در نهفت

Ҳаме рафт хоҳам зи Ҳиндӯстон

همی رفت خواهم ز هندوستان

Ту бошӣ бад-ӣни кори ҳамдостон

تو باشی بدین کار همداستان

Ба танҳо бигӯям турои як сухан

به تنها بگویم ترا یک سخن

Набояд ки донад кас аз анҷуман

نباید که داند کس از انجمن

Ба Эрони марои кор зин беҳтараст

به ایران مرا کار زین بهترست

Ҳамми кирдигор ҷаҳон ёвараст

همم کردگار جهان یاورست

Ба рафтангар аидўнк рой оядат

به رفتن گر ایدونک رای آیدت

Ба хӯбии хирад раҳнамоӣ оядат

به خوبی خرد رهنمای آیدت

Ба ҳар ҷои номи ту бонӯ буд

به هر جای نام تو بانو بود

Падари пеши тахтат ба зону буд

پدر پیش تختت به زانو بود

Спинўд гуфт эй сарафрози мард

سپینود گفت ای سرافراز مرد

Ту бар хира аз роҳи дониши магарад

تو بر خیره از راه دانش مگرد

Баин занони ҷаҳони он буд

بهین زنان جهان آن بود

Казу шӯй ҳамвора хандон буд

کزو شوی همواره خندان بود

Агар поки ҷонами зи паймони ту

اگر پاک جانم ز پیمان تو

Бипечад ба безорам аз ҷони ту

بپیچد به بیزارم از جان تو

Бадв гуфт баҳроми пас чора кун

بدو گفت بهرام پس چاره کن

Вазин роз магушоӣ бар каси сухан

وزین راز مگشای بر کس سخن

Спинўд гуфт эй сазовори тахт

سپینود گفت ای سزاوار تخت

Бисозам агар бошудам ёри бахт

بسازم اگر باشدم یار بخت

Яке ҷшнгоҳсти з эдар на давр

یکی جشنگاهست ز ایدر نه دور

Ки созад падарами андарони бешаи сур

که سازد پدرم اندران بیشه سور

Ки доранд фаррухи марони ҷой ро

که دارند فرخ مران جای را

Ситоянд ҷои бути орой ро

ستایند جای بت‌آرای را

Буд то барон бешаи фарсанги бист

بود تا بران بیشه فرسنگ بیست

Ки пеши бути андар бибояд гирист

که پیش بت اندر بباید گریست

Бидон ҷои нахчири гӯрон буд

بدان جای نخچیر گوران بود

Ба қнўҷ дар авди сӯзон буд

به قنوج در عود سوزان بود

Шавад шоҳ ва лашкар бидон ҷойгоҳ

شود شاه و لشکر بدان جایگاه

Ки бераҳ намояд барон бешаи роҳ

که بی‌ره نماید بران بیشه راه

Агар рафт хоҳӣ бидонҷоӣ рӯ

اگر رفت خواهی بدانجای رو

Ҳамеша куҳан бошу соли ту нав

همیشه کهن باش و سال تو نو

зи имрӯзи бшкиб то ним рӯз

ز امروز بشکیب تا نیم روز

Чу пайдо шавад тоҷ гетӣ фурӯз

چو پیدا شود تاج گیتی فروز

Чу аз шаҳр берун равад шаҳриёр

چو از شهر بیرون رود شهریار

Ба рафтани бёроӣ ва бар сози кор

به رفتن بیارای و بر ساز کار

зи гуфтор ӯ гашти баҳроми шод

ز گفتار او گشت بهرام شاد

Нахуфт андари андеша то бомдод

نخفت اندر اندیشه تا بامداد

Чу бинмуд хуршед бар чархи даст

چو بنمود خورشید بر چرخ دست

Шаби тираи бор ғарибон бибаст

شب تیره بار غریبان ببست

Нишаст аз бар бораи баҳроми гӯр

نشست از بر باره بهرام گور

Ҳаме ронад бо сози нахчири гӯр

همی راند با ساز نخچیر گور

Ба зан гуфт бар соз ва бо кас магӯӣ

به زن گفت بر ساز و با کس مگوی

Ниҳодем ҳар ду сӯии роҳ рӯй

نهادیم هر دو سوی راه روی

Ҳронкс ки буданд эрониён

هرانکس که بودند ایرانیان

Ба рафтан бибастанд бо ӯ миён

به رفتن ببستند با او میان

Биёмад чу наздик дарё расед

بیامد چو نزدیک دریا رسید

Ба раҳи бор бозоргонон бидид

به ره بار بازارگانان بدید

Ки бозоргонон Эрон баданд

که بازارگانان ایران بدند

Ба об ва ба хушкӣ далерон баданд

به آب و به خشکی دلیران بدند

Чу бозоргон рӯй баҳром дид

چو بازارگان روی بهرام دید

Шаҳаншоҳи лабро ба дандон гузид

شهنشاه لب را به دندان گزید

Нафармуди бурдан ба пешаши намоз

نفرمود بردن به پیشش نماز

зи нодони суханро ҳаме дошт роз

ز نادان سخن را همی داشت راز

Ба бозоргон гуфт лабро бабанд

به بازارگان گفت لب را ببند

Казин сӯдмандӣ ва ҳам бо газанд

کزین سودمندی و هم با گزند

Грини роз дар ҳинд пайдо шавад

گرین راز در هند پیدا شود

зи хӯни хоки Эрон чу дарё шавад

ز خون خاک ایران چو دریا شود

Кушода барон кори кӯ лаб бибаст

گشاده بران کار کو لب ببست

Забони баста бояд кушодаи ду даст

زبان بسته باید گشاده دو دست

Забони шуморо ба савганди сахт

زبان شما را به سوگند سخت

Бабандем то бозёбем бахт

ببندیم تا بازیابیم بخت

Бигӯед каз поки яздони худоӣ

بگویید کز پاک یزدان خدای

Буридем ва бастем бо деви рой

بریدیم و بستیم با دیو رای

Агар ҳаргиз аз рои бҳромшоаҳ

اگر هرگز از رای بهرامشاه

Бипечем ва дорем бадро нигоҳ

بپیچیم و داریم بد را نگاه

Чу савганд шуд хӯрдау сохта

چو سوگند شد خورده و ساخته

Дили шоҳ зон ранҷи пардохта

دل شاه زان رنج پرداخته

Бадишон чунин гуфт пас шаҳриёр

بدیشان چنین گفت پس شهریار

Ки назд шумо аз ман ин зинҳор

که نزد شما از من این زنهار

Бидоред ва бо ҷон баробар кунед

بدارید و با جان برابر کنید

Чу хоҳед каз пандам афсар кунед

چو خواهید کز پندم افسر کنید

Гар аз ман шавад тахти пардохта

گر از من شود تخت پرداخته

Сипоҳ ояд аз ҳар сӯии сохта

سپاه آید از هر سوی ساخته

На бозоргон монад эдар на шоҳ

نه بازارگان ماند ایدر نه شاه

На деҳқон на лашкар на тахту кулоҳ

نه دهقان نه لشکر نه تخت و کلاه

Чу зон гӯнаи диданди гуфтори ӯй

چو زان‌گونه دیدند گفتار اوی

Бирафтанд яксар пар аз об рӯй

برفتند یکسر پر از آب روی

Ки ҷони бузургони фидои ту бод

که جان بزرگان فدای تو باد

Ҷавонӣу шоҳии равои ту бод

جوانی و شاهی روای تو باد

Агар ҳеҷ рози ту пайдо шавад

اگر هیچ راز تو پیدا شود

зи хӯни кишвари мо чу дарё шавад

ز خون کشور ما چو دریا شود

Ки ёради бад-ӣни гӯна андеша кард

که یارد بدین گونه اندیشه کرد

Магари бахтро гуяд аз раҳ бигард

مگر بخت را گوید از ره بگرد

Чу бишунид шоҳ он гирифт офарин

چو بشنید شاه آن گرفت آفرین

Барон номдорон бо фару дайн

بران نامداران با فر و دین

Ҳаме рафт печон ба айвони хеш

همی رفت پیچان به ایوان خویش

Ба яздони супурдаи тану ҷони хеш

به یزدان سپرده تن و جان خویش

Бдонгаҳ ки баҳром шуд сӯии роҳ

بدانگه که بهرام شد سوی راه

Чунин гуфт бо зан ки эй неки хоҳ

چنین گفت با زن که ای نیک‌خواه

Абои модари хештани чораи соз

ابا مادر خویشتن چاره ساز

Чунон кӯи дурустии ндондти роз

چنان کو درستی نداندت راز

Ки чун шоҳи шангули сӯии ҷашнгоҳ

که چون شاه شنگل سوی جشنگاه

Шавад хостор ояд аз назд шоҳ

شود خواستار آید از نزد شاه

Бигӯед ки Бурзуӣ шуд дардманд

بگوید که برزوی شد دردمند

Пазирадаши пӯзиши шаҳи ҳӯшманд

پذیردش پوزش شه هوشمند

Зани ин банд биниҳод бо модараш

زن این بند بنهاد با مادرش

Чу бишунид пас модар аз духтараш

چو بشنید پس مادر از دخترش

Ҳаме буд то тоза шуд ҷашнгоҳ

همی بود تا تازه شد جشنگاه

Гиронмоягон барграфтанд роҳ

گرانمایگان برگرفتند راه

Чу барсохт шангул ки ояд ба дашт

چو برساخت شنگل که آید به دشت

Занаш гуфт Бурзуии бемори гашт

زنش گفت برزوی بیمار گشت

Ба пӯзиш ҳаме гуяд эй шаҳриёр

به پوزش همی گوید ای شهریار

Ту дилро бмни ҳеҷ ранҷаи мадор

تو دل را بمن هیچ رنجه مدار

Чу нотандурустӣ буд ҷашнгоҳ

چو ناتندرستی بود جشنگاه

Дижам бошад ва донад ин мояи шоҳ

دژم باشد و داند این مایه شاه

Ба зан гуфт шангул ки ин худ мабод

به زن گفت شنگل که این خود مباد

Ки бемор бошад кунад ҷашни ёд

که بیمار باشد کند جشن یاد

зи қнўҷи шабгир шангул бирафт

ز قنوج شبگیر شنگل برفت

Абои ҳиндӯон рӯй биниҳод тафт

ابا هندوان روی بنهاد تفت

Чу шаб тира шуд шоҳ баҳром гуфт

چو شب تیره شد شاه بهرام گفت

Ки омад гуҳ рафтан эй неки ҷуфт

که آمد گه رفتن ای نیک جفت

Биёмад спинўдро брншонд

بیامد سپینود را برنشاند

Ҳамеи паҳлавии ном яздон бихонад

همی پهلوی نام یزدان بخواند

Бапушед хуфтон ва худ барнишаст

بپوشید خفتان و خود برنشست

Камандӣ ба фитроку гурзӣ ба даст

کمندی به فتراک و گرزی به دست

Ҳаме ронад то пеш дарё расед

همی راند تا پیش دریا رسید

Чу эрониёнро ҳама хуфта дид

چو ایرانیان را همه خفته دید

Барангехти киштӣу заврақи бсохт

برانگیخت کشتی و زورق بساخت

Ба заврақи спинўдро дар ншохт

به زورق سپینود را در نشاخت

Ба хушкии расиданд чун рӯзи гашт

به خشکی رسیدند چون روز گشت

Ҷаҳони паҳлавони гетии афрӯзи гашт

جهان پهلوان گیتی افروز گشت