Савории з қнўҷ тозон бирафт

سواری ز قنوج تازان برفت

Ба огоҳӣ рафтани шоҳи тафт

به آگاهی رفتن شاه تفت

Ки Бурзуӣу эрониён рафта анд

که برزوی و ایرانیان رفته‌اند

Ҳамон духтари шоҳро барда анд

همان دختر شاه را برده‌اند

Шунид ин сухани шангул аз неки хоҳ

شنید این سخن شنگل از نیک‌خواه

Чу оташ биёмад зи нахчиргоҳ

چو آتش بیامد ز نخچیرگاه

Ҳамаи лашкари хешро брншонд

همه لشکر خویش را برنشاند

Пас шоҳи баҳром лашкар баранд

پس شاه بهرام لشکر براند

Бад-ӣни гӯна то пеш дарё расед

بدین‌گونه تا پیش دریا رسید

Спинўду баҳроми ялро бидид

سپینود و بهرام یل را بدید

Ғамии гашту бгзошти дарё ба хашм

غمی گشت و بگذاشت دریا به خشم

Азон сӯии дарё чу бар кард чашм

ازان سوی دریا چو بر کرد چشم

Бидидаш спинўду баҳром ро

بدیدش سپینود و بهرام را

Марони мард бе боки худком ро

مران مرد بی‌باک خودکام را

Ба духтар чунин гуфт к-эии бднжод

به دختر چنین گفت کای بدنژاد

Ки чун ту зи тухм бузургон мабод

که چون تو ز تخم بزرگان مباد

Ту бо ин фарибандаи марди далер

تو با این فریبنده مرد دلیر

зи дарёи гузаштӣ ба кирдори шер

ز دریا گذشتی به کردار شیر

Ки бе огаҳии ман ба Эрони шӯй

که بی‌آگهی من به ایران شوی

зи менавии хуррам ба вайрони шӯй

ز مینوی خرم به ویران شوی

Бибинӣ кунун захми жўпини ман

ببینی کنون زخم ژوپین من

Чу ногоҳ рафтӣ зи болини ман

چو ناگاه رفتی ز بالین من

Бадв гуфт баҳроми к-эии баданашон

بدو گفت بهرام کای بدنشان

Чаро тохтии бора чун биҳшон

چرا تاختی باره چون بیهشان

Маро озмудӣ гуҳи корзор

مرا آزمودی گه کارزار

Чунонам ки бо бода ва мегусор

چنانم که با باده و میگسار

Ту доне ки аз ҳиндӯони садҳазор

تو دانی که از هندوان صدهزار

Буд пеши ман камтар аз як савор

بود پیش من کمتر از یک سوار

Чу ман бошаму номвари ёри сӣ

چو من باشم و نامور یار سی

Зираи дор бо ханҷари порсӣ

زره‌دار با خنجر پارسی

Пар аз хӯн кунам кишвари ҳиндӯон

پر از خون کنم کشور هندوان

Нмонм ки бошад касе бо равон

نمانم که باشد کسی با روان

Бидонаст шангул ки ӯ рост гуфт

بدانست شنگل که او راست گفت

Далерӣ ва гардӣ нишоед наҳуфт

دلیری و گردی نشاید نهفت

Бадв гуфт шангул ки фарзанд ро

بدو گفت شنگل که فرزند را

БиФгндму хешу пайванд ро

بیفگندم و خویش و پیوند را

зи дидаи гиромитарат доштам

ز دیده گرامی‌ترت داشتم

Ба сар бар ҳамеи афсарати доштам

به سر بر همی افسرت داشتم

Туро додам онро ки худ хостӣ

ترا دادم آن را که خود خواستی

Марои ростии бади турои костӣ

مرا راستی بد ترا کاستی

Ҷафои баргузедӣ ба ҷои вафо

جفا برگزیدی به جای وفا

Вафоро ҷафо кӣ писандии сазо

وفا را جفا کی پسندی سزا

Чаҳ гӯям троконки фарзанд буд

چه گویم تراکانک فرزند بود

Ба андешаи ман хирадманд буд

به اندیشهٔ من خردمند بود

Кунун чун диловар саворӣ шудаст

کنون چون دلاور سواری شدست

Гумонам ки ӯ шаҳриёрӣ шудаст

گمانم که او شهریاری شدست

Дили порсии бовафо кӣ буд

دل پارسی باوفا کی بود

Чу оре кунад рой ӯ не буд

چو آری کند رای او نی بود

Чунон бачаи шер будӣ дуруст

چنان بچهٔ شیر بودی درست

Ки аз хӯни дил доигонш бишуст

که از خون دل دایگانش بشست

Чу дандон баровард ва шуд тези чанг

چو دندان برآورد و شد تیز چنگ

Ба парвардгор омадаш рои ҷанг

به پروردگار آمدش رای جنگ

Бадв гуфт баҳром чун донем

بدو گفت بهرام چون دانیم

Бидонадяшу бдсоз чун хонем

بداندیش و بدساز چون خوانیم

Ба рафтан набошад марои сарзаниш

به رفتن نباشد مرا سرزنش

Нахоҳӣ марои баддилу бдкнш

نخواهی مرا بددل و بدکنش

Шаҳаншоҳи Эрону турони манам

شهنشاه ایران و توران منم

Сипаҳдору пушти далерони манам

سپهدار و پشت دلیران منم

Азин пас сазои ту некӣ кунам

ازین پس سزای تو نیکی کنم

Сари бадсиголати зи тани бркнм

سر بدسگالت ز تن برکنم

Ба Эрон ба ҷой падар дорамат

به ایران به جای پدر دارمت

Ҳам аз божи кишвари нёзормт

هم از باژ کشور نیازارمت

Ҳамон духтарати шамъи ховар буд

همان دخترت شمع خاور بود

Сари бонувонро чу афсар буд

سر بانوان را چو افسر بود

зи гуфтор ӯ монад шангули шигифт

ز گفتار او ماند شنگل شگفت

зи сари шора ҳиндӯӣ барграфт

ز سر شارهٔ هندوی برگرفت

Бузади аспи вази пеши чандон сипоҳ

بزد اسپ وز پیش چندان سپاه

Биёмад ба пӯзиш ба наздики шоҳ

بیامد به پوزش به نزدیک شاه

Шаҳаншоҳро шод дар бар гирифт

شهنشاه را شاد در بر گرفت

Вазони гуфтҳо пӯзиш андар гирифт

وزان گفتها پوزش اندر گرفت

Ба дидор баҳром шуд шодком

به دیدار بهرام شد شادکام

Биёрост хон ва биоварад ҷом

بیاراست خوان و بیاورد جام

Баровард баҳроми роз аз наҳуфт

برآورد بهرام راز از نهفت

Суханҳои эрониён боз гуфт

سخنهای ایرانیان باز گفت

Ки кирдор чун буду андеша чун

که کردار چون بود و اندیشه چون

Ки будам бад-ӣни достони раҳнамӯн

که بودم بدین داستان رهنمون

намечанд хӯрданду бархестанд

می چند خوردند و برخاستند

Забонро ба пӯзиш биёростанд

زبان را به پوزش بیاراستند

Ду шоҳи длорои яздони параст

دو شاه دلارای یزدان‌پرست

Вафоро бсўднд бар дасти даст

وفا را بسودند بر دست دست

Казин пас дил аз ростӣ нашканем

کزین پس دل از راستی نشکنیم

Ҳамеи бехи кажии зи бен бркним

همی بیخ کژی ز بن برکنیم

Вафодор бошем то ҷовдон

وفادار باشیم تا جاودان

Сухан бишинавем аз лаби бхрдон

سخن بشنویم از لب بخردان

Спинўдро низ падрӯд кард

سپینود را نیز پدرود کرد

Бар хеши тору буриш пуд кард

بر خویش تار و برش پود کرد

Сабки пушт бар икдгри гоштнд

سبک پشت بر یکدگر گاشتند

Дили кӣна бар ҷои бгзоштнд

دل کینه بر جای بگذاشتند

Яке сӯии хушк ва яке сӯии об

یکی سوی خشک و یکی سوی آب

Бирафтанд шодони дилу пуршитоб

برفتند شادان‌دل و پرشتاب