Бирафт ва биёмад ба айвони хеш

برفت و بیامد به ایوان خویش

Ҳамаи шаби ҳамеи сохт дармони хеш

همه شب همی ساخت درمان خویش

Пурандешаи он шаб ба айвон бихуфт

پراندیشه آن شب به ایوان بخفت

Бихандед ва он роз бо кас нагуфт

بخندید و آن راز با کس نگفت

Ба шабгир чун тоҷ бар сари ниҳод

به شبگیر چون تاج بر سر نهاد

Сипаҳро саросари ҳама бор дод

سپه را سراسر همه بار داد

Бифармуд то лнбки обкаш

بفرمود تا لنبک آبکش

Бишуд пеш ӯ даст карда ба каш

بشد پیش او دست کرده به کش

Ббрднди зи айвон ба роҳом ро

ببردند ز ایوان به راهام را

Ҷуҳуди бидонадяшу бдком ро

جهود بداندیش و بدکام را

Чу дар боргаҳ рафт бншонднд

چو در بارگه رفت بنشاندند

Яке поки дили мардро хонданд

یکی پاک‌دل مرد را خواندند

Бадв гуфт рӯи боргиҳои бабр

بدو گفت رو بارگیها ببر

Нигар то набошӣ ба ҷузи додгар

نگر تا نباشی به جز دادگر

Ба хон ба роҳоми шӯ бар гузор

به خان به راهام شو بر گذار

Нигар то чаҳ бинӣ ниҳода биор

نگر تا چه بینی نهاده بیار

Бишуд поки дил то ба хони ҷуҳуд

بشد پاک‌دل تا به خان جهود

Ҳамаи хонаи дебоу динор буд

همه خانه دیبا و دینار بود

зи пӯшидании ҳам з густурданӣ

ز پوشیدنی هم ز گستردنی

з афганданӣу прогнднӣ

ز افگندنی و پراگندنی

Яке корвони хона буду сарой

یکی کاروان‌خانه بود و سرای

Казон хона берун набӯдяш ҷой

کزان خانه بیرون نبودیش جای

з дару зи ёқӯт ва ҳар гавҳарӣ

ز در و ز یاقوت و هر گوهری

з ҳар бадарае бар сараши афсарӣ

ز هر بدره‌ای بر سرش افسری

Ки донанд мӯбади мари онро шумор

که داننده موبد مر آن را شمار

Надонист кардани баси рӯзгор

ندانست کردن بسی روزگار

Фиристод мӯбад бидонҷо савор

فرستاد موبد بدانجا سوار

Шутури хост аз дашти ҷаҳруми ҳазор

شتر خواست از دشت جهرم هزار

Ҳама бор карданд ва дигар намонад

همه بار کردند و دیگر نماند

Ҳамеи шоддли корвонро баранд

همی شاددل کاروان را براند

Чу бонг дароӣ омад аз боргоҳ

چو بانگ درای آمد از بارگاه

Бишуд мард бино бигуфт он ба шоҳ

بشد مرد بینا بگفت آن به شاه

Ки гавҳари фузуни зин ба ганҷ ту нест

که گوهر فزون زین به گنج تو نیست

Ҳамон монда харвор бошад дивист

همان مانده خروار باشد دویست

Бимонад андарони шоҳи Эрони шигифт

بماند اندران شاه ایران شگفت

зи рози дили андеша ҳо барграфт

ز راز دل اندیشه‌ها برگرفت

Ки чандин баварзед марди ҷуҳуд

که چندین بورزید مرد جهود

Чу рӯзӣ набӯдаш зи варзиш чаҳ суд

چو روزی نبودش ز ورزش چه سود

Азон сад штрўори зару дирам

ازان صد شتروار زر و درم

зи гстрдниҳо ва аз беш ва кам

ز گستردنیها و از بیش و کم

Ҷаҳондори шоҳи обкашро супурд

جهاندار شاه آبکش را سپرد

Бишуд лнбк аз роҳи ганҷии бабрад

بشد لنبک از راه گنجی ببرد

Азон пас броҳомро хонд ва гуфт

ازان پس براهام را خواند و گفت

Ки эй дар камӣ гашта бо хоки ҷуфт

که ای در کمی گشته با خاک جفت

Чаҳ гӯйӣ ки пайғамбарат чанд зист

چه گویی که پیغمبرت چند زیست

Чаҳ боист чанде ба зиштӣ гирист

چه بایست چندی به زشتی گریست

Савор омад ва гуфт бо ман сухан

سوار آمد و گفت با من سخن

Азон достонҳои гашта куҳан

ازان داستانهای گشته کهن

Ки ҳаркас ки дорад фузӯнӣ хӯрд

که هرکس که دارد فزونی خورد

Касе кӯ надорад ҳамеи пжмрд

کسی کو ندارد همی پژمرد

Кунун дасти ёзони з хӯрдан бикаш

کنون دست یازان ز خوردن بکش

Бибин зин сипас хӯрдани обкаш

ببین زین سپس خوردن آبکش

зи саргину зарбафту дастору хишт

ز سرگین و زربفت و دستار و خشت

Басӣ гуфт бо сифлаи марди кунишат

بسی گفت با سفله مرد کنشت

Дирам дод нопоки дилро чаҳор

درم داد ناپاک دل را چهار

Бадв гуфт кинро ту сармояи дор

بدو گفت کاین را تو سرمایه‌دار

Сазо нест зини бештари мари туро

سزا نیست زین بیشتر مر ترا

Дирами марди дарвешро сари туро

درم مرد درویش را سر ترا

Ба арзонён дод чизе ки буд

به ارزانیان داد چیزی که بود

Хурушон ҳаме рафт марди ҷуҳуд

خروشان همی رفت مرد جهود