Биёмад сеюм рӯзи шабгири шоҳ
بیامد سوم روز شبگیر شاه
Сӯии дашти нхчиргаҳ бо сипоҳ
سوی دشت نخچیرگه با سپاه
Ба дасти чапаши ҳурмузи кадхудоӣ
به دست چپش هرمز کدخدای
Сӯии росташи мӯбади поки рой
سوی راستش موبد پاکرای
Бирав достонҳо ҳамеи хонданд
برو داستانها همی خواندند
зи ҷаму Фаридуни сухани ронданд
ز جم و فریدون سخن راندند
Сагу юз дар пешу шоҳину боз
سگ و یوز در پیش و شاهین و باز
Ҳаме то ба сари баради рӯзи дароз
همی تا به سر برد روز دراز
Чу хуршеди тобон ба гунбад расед
چو خورشید تابان به گنبد رسید
Ба ҷое паии гӯр ва оҳӯ надид
به جایی پی گور و آهو ندید
Чу хуршеди тобони дирами сози гашт
چو خورشید تابان درم ساز گشت
зи нхчиргаҳи тнгдли бозгашт
ز نخچیرگه تنگدل بازگشت
Ба пеш андар омад яке сабзи ҷой
به پیش اندر آمد یکی سبز جای
Басии андрўи мардуму чорпоӣ
بسی اندرو مردم و چارپای
Азон даҳ фаровон ба роҳ омаданд
ازان ده فراوان به راه آمدند
Назора ба пеш сипоҳ омаданд
نظاره به پیش سپاه آمدند
Ҷаҳондори пурхашму партоб буд
جهاندار پرخشم و پرتاب بود
Ҳаме хост коед бидон даҳ фурӯд
همی خواست کاید بدان ده فرود
Накарданд зишон касе офарин
نکردند زیشان کسی آفرین
Ту гуфтӣ бибаст он харонро замин
تو گفتی ببست آن خران را زمین
Азон мардумони тнгдли гашти шоҳ
ازان مردمان تنگدل گشت شاه
Ба хӯбӣ накард андари эшон нигоҳ
به خوبی نکرد اندر ایشان نگاه
Ба мӯбад чунин гуфт кин сабзи ҷой
به موبد چنین گفت کاین سبز جای
Пар аз хонау мардуму чорпоӣ
پر از خانه و مردم و چارپای
Кноми даду дому нахчири бод
کنام دد و دام و نخچیر باد
Ба ҷӯии андаруни об чун қӣри бод
به جوی اندرون آب چون قیر باد
Бидонаст мӯбад ки фармони шоҳ
بدانست موبد که فرمان شاه
Чаҳ буд андарони сӯй даҳ шуд зи роҳ
چه بود اندران سوی ده شد ز راه
Бадишон чунин гуфт кин сбзҷоӣ
بدیشان چنین گفت کاین سبزجای
Пар аз хонау мардуму чорпоӣ
پر از خانه و مردم و چارپای
Хуш омад шаҳаншоҳи баҳром ро
خوش آمد شهنشاه بهرام را
Яке тоза кард андарин ком ро
یکی تازه کرد اندرین کام را
Дигар гуфт мӯбад бидон мардумон
دگر گفت موبد بدان مردمان
Ки ҷовид доред дили шодмон
که جاوید دارید دل شادمان
Шуморо ҳама яксара кард ма
شما را همه یکسره کرد مه
Бидон то кунад шуҳраи ин хуби даҳ
بدان تا کند شهره این خوب ده
Бад-ӣни даҳ зан ва кӯдакон меҳтаранд
بدین ده زن و کودکان مهترند
Касеро набояд ки фармон баранд
کسی را نباید که فرمان برند
Бад-ӣни даҳ чаҳ муздур ва чаҳ кадхудоӣ
بدین ده چه مزدور و چه کدخدای
Ба як роҳ бояд ки доранд ҷой
به یک راه باید که دارند جای
Зану кӯдаку мард ҷумла маед
زن و کودک و مرد جمله مهید
Якояки ҳама кадхудоӣ диҳед
یکایک همه کدخدای دهید
Хурӯшии баромади зи пурмояи даҳ
خروشی برآمد ز پرمایه ده
зи шодӣ ки гаштанд ҳамвора ма
ز شادی که گشتند همواره مه
Зану мард азон пас яке шуд ба рой
زن و مرد ازان پس یکی شد به رای
Парастору муздур бо кадхудоӣ
پرستار و مزدور با کدخدای
Чу нобок шуд марди бурно ба даҳ
چو ناباک شد مرد برنا به ده
Буриданд ногуҳи сари марди ма
بریدند ناگه سر مرد مه
Ҳамаи як ба дигари бромихтнд
همه یک به دیگر برآمیختند
Ба ҳарҷоӣ бероҳ хӯн рехтанд
به هرجای بیراه خون ریختند
Чу бархест зон рӯстои растхез
چو برخاست زان روستا رستخیز
Гирифтанд ногоҳ азон даҳ гурез
گرفتند ناگاه ازان ده گریز
Бимонаданд перони абии пойу пар
بماندند پیران ابی پای و پر
Бишуд олати варзишу соз ва бар
بشد آلت ورزش و ساز و بر
Ҳамаи даҳ ба вайронӣ оварад рӯй
همه ده به ویرانی آورد روی
Дарахтон шудаи хушк ва бе оби ҷӯй
درختان شده خشک و بیآب جوی
Шудаи дасти вайрону вайрони сарой
شده دشت ویران و ویران سرای
Рамидаи азуи мардуму чорпоӣ
رمیده ازو مردم و چارپای
Чу як сол бигузашт ва омад баҳор
چو یک سال بگذشت و آمد بهار
Барон раҳ ба нахчир шуд шаҳриёр
بران ره به نخچیر شد شهریار
Барон ҷои обод хуррам расед
بران جای آباد خرم رسید
Нигаҳ кард ва бар ҷой бар даҳ надид
نگه کرد و بر جای بر ده ندید
Дарахтони ҳамаи хушку вайрони сарой
درختان همه خشک و ویرانسرای
Ҳамаи марз бемардуму чорпоӣ
همه مرز بیمردم و چارپای
Дили шоҳи баҳроми ношоди гашт
دل شاه بهرام ناشاد گشت
з яздон битарсед ва пар дод гашт
ز یزدان بترسید و پر داد گشت
Ба мӯбад чунин гуфт к-эии рӯзбеҳ
به موبد چنین گفت کای روزبه
Дареғаст вайрони чунин хуби даҳ
دریغست ویران چنین خوب ده
Бирав тезу ободи гардон бгаҳ наҷ
برو تیز و آباد گردان به گنج
Чунон кун казин пас набенанд ранҷ
چنان کن کزین پس نبینند رنج
зи пеши шаҳаншоҳ мӯбад бирафт
ز پیش شهنشاه موبد برفت
Аз онҷо ба вайрон хиромед тафт
از آنجا به ویران خرامید تفت
зи барзани ҳамеи сӯии барзани шитофт
ز برزن همی سوی برزن شتافت
БФрҷоми бекори перии бёФт
به فرجام بیکار پیری بیافت
Фурӯд омад аз бораи бнўохтш
فرود آمد از باره بنواختش
Бар хеши наздики бншохтш
بر خویش نزدیک بنشاختش
Бадв гуфт к-эии хоҷаи солхўрд
بدو گفت کای خواجهٔ سالخَورد
Чунин ҷои ободи вайрон ки кард
چنین جای آباد ویران که کرد
Чунин дод посух ки як рӯзгор
چنین داد پاسخ که یک روزگار
Гузар кард бар буми мо шаҳриёр
گذر کرد بر بوم ما شهریار
Биёмад яке бе хиради мӯбадӣ
بیامد یکی بیخرد موبدی
Азон номдорон бе бар бадӣ
ازان نامداران بیبر بدی
Бмо гуфт яксар ҳама меҳтаред
به ما گفت یکسر همه مهترید
Нигар то касеро ба кас нашмуред
نگر تا کسی را به کس نشمرید
Бигуфт ин ва ин даҳ пурошӯби гашт
بگفت این و این ده پرآشوب گشت
Пар аз ғорату куштану чӯби гашт
پر از غارت و کشتن و چوب گشت
Ки яздони варои ёр ба андозаи бод
که یزدان ورا یار به اندازه باد
Ғаму маргу сахтӣ бару тозаи бод
غم و مرگ و سختی برو تازه باد
Ҳамаи кори ин ҷои пар аз тирагӣаст
همه کار اینجا پر از تیرگیست
Чунон шуд ки бар мо бибояд гирист
چنان شد که بر ما بباید گریست
Азин гуфта пурдард шуд рӯзбеҳ
ازین گفته پردرد شد روزبه
Бипурсед ва гуфт аз шумо кист ма
بپرسید و گفت از شما کیست مه
Чунин дод посух ки меҳтар буд
چنین داد پاسخ که مهتر بود
Ба ҷое ки тухми гё бар буд
به جایی که تخم گیا بر بود
Бадв рӯзбеҳ гуфт меҳтар ту бош
بدو روزبه گفت مهتر تو باش
Бад-ӣни ҷои вайрон ба сар бар ту бош
بدین جای ویران به سر بر تو باش
зи ганҷи ҷаҳондори динори хоҳ
ز گنج جهاندار دینار خواه
Ҳам аз тухму гову хару бори хоҳ
هم از تخم و گاو و خر و بار خواه
Бикаш ҳрки бекори бинӣ ба даҳ
بکش هرک بیکار بینی به ده
Ҳамаи кҳтроннд яксар ту ма
همه کهترانند یکسر تو مه
Бидон мӯбади пеш нафрин макун
بدان موبد پیش نفرین مکن
На бар орзӯ ронад ӯ ин сухан
نه بر آرزو راند او این سُخُن
Агар ёри хоҳии зи даргоҳи шоҳ
اگر یار خواهی ز درگاه شاه
Фрстмти чндонк хоҳӣ бихоҳ
فرستمت چندانک خواهی بخواه
Чу бишунид пери ин сухан шод шуд
چو بشنید پیر این سخن شاد شد
Аз андӯҳи дерина озод шуд
از اندوه دیرینه آزاد شد
Ҳам ангаи сӯй хона шуд марди пер
همانگه سوی خانه شد مرد پیر
Биоварад мардуми сӯии обгир
بیاورد مردم سوی آبگیر
Заминро ба обод кардан гирифт
زمین را به آباد کردن گرفت
Ҳамаи марзҳоро супурдан гирифт
همه مرزها را سپردن گرفت
зи ҳамсоягони гов ва хар хостанд
ز همسایگان گاو و خر خواستند
Ҳамаи дашт яксар биёростанд
همه دشت یکسر بیاراستند
Худ ва марздорон бакӯшед сахт
خود و مرزداران بکوشید سخت
Бикуштанд ҳарҷоӣ чанде дарахт
بکِشتند هرجای چندی درخت
Чу як барзани нек обод шуд
چو یک برزن نیک آباد شد
Дил ҳрк дид андарон шод шуд
دل هرک دید اندران شاد شد
Азон ҷои ҳаркас ки бигурехтӣ
ازان جای هرکس که بگریختی
Ба мижгони ҳамеи хӯни фурӯи рехтӣ
به مژگان همی خون فرو ریختی
Чу огоҳӣ омад зи ободи ҷой
چو آگاهی آمد ز آباد جای
Ҳам аз ранҷи ин пери сари кадхудоӣ
هم از رنج این پیر سر کدخدای
Якояки сӯй даҳ ниҳоданд рӯй
یکایک سوی ده نهادند روی
Ба ҳар барзан обод карданд ҷӯй
به هر برزن آباد کردند جوی
Ҳамон мурғу гову хару гӯсфанд
همان مرغ و گاو و خر و گوسفند
Якояки броФзўд бар киштманд
یکایک برافزود بر کشتمند
Дарахтӣ ба ҳар ҷой ҳаркас бикушт
درختی به هر جای هرکس بکشت
Шуд он ҷои вайрон чу хуррами биҳишт
شد آن جای ویران چو خرم بهشت
Ба солии се дигар биёрост даҳ
به سالی سه دیگر بیاراست ده
Баромади зи варзиши ҳамаи коми ма
برآمد ز ورزش همه کام مه
Чу омад ба ҳангоми хуррами баҳор
چو آمد به هنگام خرم بهار
Сӯии дашт нахчир шуд шаҳриёр
سوی دشت نخچیر شد شهریار
Абои мӯбадаши ном ӯ рӯзбеҳ
ابا موبدش نام او روزبه
Чу ҳар ду расиданди наздики даҳ
چو هر دو رسیدند نزدیک ده
Нигаҳ кард фархундаи баҳроми гӯр
نگه کرد فرخنده بهرام گور
Ҷаҳон дид пркштмнду сутур
جهان دید پر کشتمند و ستور
Бароварда зу кохҳои баланд
برآورده زو کاخهای بلند
Ҳамаи роғу ҳомӯни пар аз гӯсфанд
همه راغ و هامون پر از گوسفند
Ҳамаи роғи обу ҳамаи дашти ҷӯй
همه راغ آب و همه دشت جوی
Ҳамаи даҳ пар аз мардуми хуб рӯй
همه ده پر از مردم خوبروی
Пароганда бар кӯҳу дашташи барра
پراگنده بر کوه و دشتش بره
Биҳиштӣ шудаи бум ӯ яксара
بهشتی شده بوم او یکسره
Ба мӯбад чунин гуфт к-эии рӯзбеҳ
به موبد چنین گفت کای روزبه
Чаҳ кардӣ ки вайрони бади ин хуби даҳ
چه کردی که ویران بد این خوب ده
Пароганда зу мардуму чорпоӣ
پراگنده زو مردم و چارپای
Чаҳ додӣ ки обод карданд ҷой
چه دادی که آباد کردند جای
Бадв гуфт мӯбад ки аз як сухан
بدو گفت موبد که از یک سخن
Ба пой омад ин шористони куҳан
به پای آمد این شارستان کهن
Ҳамон аз як андеша обод шуд
همان از یک اندیشه آباد شد
Дили шоҳи Эрони азин шод шуд
دل شاه ایران ازین شاد شد
Маро шоҳ фармуд кин сабзи ҷой
مرا شاه فرمود کاین سبز جای
Ба динори ганҷи андаровар ба пой
به دینار گنج اندر آور به پای
Бтрсидм аз кирдигори ҷаҳон
بترسیدم از کردگار جهان
Нкўҳидн аз кеҳтарону маон
نکوهیدن از کهتران و مهان
Бидидам чу як дили ду андеша кард
بدیدم چو یک دل دو اندیشه کرد
з ҳар ду баровард ногоҳ гирд
ز هر دو برآورد ناگاه گرد
Ҳамон чун ба як шаҳри ду кадхудоӣ
همان چون به یک شهر دو کدخدای
Буд бум эшон намонад ба ҷой
بود بوم ایشان نماند به جای
Бирафтам бигуфтам ба перони даҳ
برفتم بگفتم به پیران ده
Ки эй меҳтарон бар шумо нест ма
که ای مهتران بر شما نیست مه
Занони кдхдоинду кӯдаки ҳамон
زنان کدخدایند و کودک همان
Парастору муздуратони ин замон
پرستار و مزدورتان این زمان
Чу меҳтар шуданд онк буданд ки
چو مهتر شدند آنک بودند که
Ба хок андар омад сари марди ма
به خاک اندر آمد سر مرد مه
Ба гуфтор вайрон шуд ин поки ҷой
به گفتار ویران شد این پاک جای
Накӯҳиши зи ман давру тарс аз худоӣ
نکوهش ز من دور و ترس از خدای
Азон пас баришон ббхшўди шоҳ
ازان پس بریشان ببخشود شاه
Бирафтам намудем дигаргунаи роҳ
برفتم نمودم دگرگونه راه
Яке бо хирад пер кардам ба пой
یکی با خرد پیر کردم به پای
Сухани гӯйу бодонашу раҳнамоӣ
سخنگوی و بادانش و رهنمای
Бакӯшеду вайронӣ обод кард
بکوشید و ویرانی آباد کرد
Дил зердастон бидон шод кард
دل زیردستان بدان شاد کرد
Чу меҳтари яке гашт шуд рои рост
چو مهتر یکی گشت شد رای راست
БиФзўди хӯбӣу кажии бкост
بیفزود خوبی و کژی بکاست
Наоне бадишон намудем бадӣ
نهانی بدیشان نمودم بدی
Вазони пас кушодам дар эзадӣ
وزان پس گشادم در ایزدی
Сухани беҳтар аз гавҳари номдор
سخن بهتر از گوهر نامدار
Чу бар ҷойгаҳ бар барандаш ба кор
چو بر جایگه بر برندش به کار
Хиради шоҳ бояд забони паҳлавон
خرد شاه باید زبان پهلوان
Чу хоҳӣ ки беранҷ монад равон
چو خواهی که بیرنج ماند روان
Дили шоҳ то ҷовдони шоди бод
دل شاه تا جاودان شاد باد
зи кажӣу вайронии ободи бод
ز کژی و ویرانی آباد باد
Чу бишунид шоҳи ин сухан гуфт зиҳ
چو بشنید شاه این سخن گفت زه
Сазовори тоҷии ту эй рӯзбеҳ
سزاوار تاجی تو ای روزبه
Бубахшед як бадараи динори зард
ببخشید یک بدره دینار زرد
Барон пурҳунари марди бинандаи мард
بران پرهنر مرد بیننده مرد
Варои халъат хусравӣ сохтанд
ورا خلعت خسروی ساختند
Сарашро ба абр андар афрохтанд
سرش را به ابر اندر افراختند