Чу дар дахма шуд шаҳриёри ҷаҳон
چو در دخمه شد شهریار جهان
з Эрон бирафтанд гирёни маон
ز ایران برفتند گریان مهان
Кнорнг бо мӯбаду паҳлавон
کنارنگ با موبد و پهلوان
Ҳшиўори дастури равшани равон
هشیوار دستور روشنروان
Ҳамаи пок дар порс гирд омаданд
همه پاک در پارس گرد آمدند
Бар дахма яздгирд омаданд
بر دخمه یزدگرد آمدند
Чу Густаҳми кӯи пели киштӣ бар асп
چو گستهم کو پیل کُشتی بر اسپ
Дигар Қорани гирди пӯри гшсп
دگر قارن گرد پور گشسپ
Чу мелод ва чун порси марзбон
چو میلاد و چون پارس مرزبان
Чу пирӯзи аспи аФгн аз грзбон
چو پیروز اسپافگن از گرزبان
Дигар ҳрк буданд зи Эрони маон
دگر هرک بودند ز ایران مهان
Бузургону кндоўрони ҷаҳон
بزرگان و کنداوران جهان
Куҷо хорашон доштӣ яздгирд
کجا خوارشان داشتی یزدگرد
Ҳама омаданд андарони шҳргрд
همه آمدند اندران شهرگرد
Чунин гуфт гуё гшспи дабир
چنین گفت گویا گشسپ دبیر
Ки эй номдорони бурноу пер
که ای نامداران برنا و پیر
Ҷҳондормон то ҷаҳони офарид
جهاندارمان تا جهان آفرید
Касе зини нишон шаҳриёрӣ надид
کسی زین نشان شهریاری ندید
Ки ҷузи куштану хорӣу дарду ранҷ
که جز کشتن و خواری و درد و رنج
Бёгндн аз чизи дарвеши ганҷ
بیاگندن از چیز درویش گنج
Азин шоҳи нопоктар кас надид
ازین شاه ناپاکتر کس ندید
На аз номдорон пешин шунид
نه از نامداران پیشین شنید
Нахоҳем бар тахти зини тухмаи кас
نخواهیم بر تخت زین تخمهکس
зи хокаш ба яздон паноҳему бас
ز خاکش به یزدان پناهیم و بس
Сарафрози баҳром фарзанд ӯст
سرافراز بهرام فرزند اوست
зи мағзу дилу рой пайванд ӯст
ز مغز و دل و رای پیوند اوست
зи мунзари кушояди сухани србср
ز منذر گشاید سخن سربسر
Нахоҳем бар тахти бидодгар
نخواهیم بر تخت بیدادگر
Бихӯраданд савгандҳои гарон
بخوردند سوگندهای گران
Ҳронкс ки буданд эрониён
هرانکس که بودند ایرانیان
Казин тухмаи касро ба шоҳаншаҳӣ
کزین تخمه کس را به شاهنشهی
Нахоҳем бо тоҷу тахти маӣ
نخواهیم با تاج و تخت مهی
Барин барниҳоданду бархестанд
برین برنهادند و برخاستند
Ҳамеи шаҳриёрӣ дигар хостанд
همی شهریاری دگر خواستند
Чу огоҳии марги шоҳи ҷаҳон
چو آگاهی مرگ شاه جهان
Пароганда шуд дар миёни маон
پراگنده شد در میان مهان
Алони шоҳ ва чун порси пҳлўспоаҳ
الان شاه و چون پارس پهلوسپاه
Чу биўрду шгнони заррини кулоҳ
چو بیورد و شگنان زرین کلاه
Ҳаме ҳарякӣ гуфт шоҳӣ марост
همی هریکی گفت شاهی مراست
Ҳам аз хок то бурҷ моҳӣ марост
هم از خاک تا برج ماهی مراست
Ҷаҳонӣ пурошӯб шуд сар ба сар
جهانی پرآشوب شد سر به سر
Чу аз тахт гум шуд сари тоҷўр
چو از تخت گم شد سر تاجور
Ба Эрони раду мӯбаду паҳлавон
به ایران رد و موبد و پهلوان
Ҳронкс ки буданд равшани равон
هرانکس که بودند روشنروان
Бад-ӣни кор дар порс гирд омаданд
بدین کار در پارس گرد آمدند
Басии зини нишон достонҳо заданд
بسی زین نشان داستانها زدند
Ки ин тоҷи шоҳӣ сазовор кист
که این تاج شاهی سزاوار کیست
Бибинед то аз дар кор кист
ببینید تا از در کار کیست
Биҷавӣед бахшандае додгар
بجویید بخشندهای دادگر
Ки бандади барин тахти заррини камар
که بندد برین تخت زرین کمر
Ки ошӯб бинишонад аз рӯзгор
که آشوب بنشاند از روزگار
Ҷаҳони мрғзорист бе шаҳриёр
جهان مرغزاریست بیشهریار
Яке марди бади пери хусрав ба ном
یکی مرد بد پیر خسرو به نام
Ҷавонмарду равшани дилу шодком
جوانمرد و روشندل و شادکام
Ҳам аз тухмаи сарфарозони бади ӯй
هم از تخمه سرفرازان بد اوی
Ба марзи андар аз бе ниёзони бади ӯй
به مرز اندر از بینیازان بد اوی
Супурданд гардони бадви тоҷу гоҳ
سپردند گردان بدو تاج و گاه
Бирав анҷуман шуд з ҳар сӯи сипоҳ
برو انجمن شد ز هر سو سپاه