Бадв гуфт мӯбад ки эй шаҳриёр
بدو گفت موبد که ای شهریار
Бгштии ту аз роҳи парвардгор
بگشتی تو از راه پروردگار
Ту гуфтӣ ки бигурезам аз чанги марг
تو گفتی که بگریزم از چنگ مرگ
Чу бод хазон омад аз шохи барг
چو باد خزان آمد از شاخ برگ
Туро чора инаст каз роҳи шаҳд
ترا چاره اینست کز راه شهد
Сӯии чашмаи сӯгароӣ ба маҳд
سوی چشمهٔ سو گرایی به مهد
Ниёйиш кунӣ пеши яздони пок
نیایش کنی پیش یزدان پاک
Бигардӣ ба зорӣ барон гарми хок
بگردی به زاری بران گرم خاک
Бигӯе ки ман бандаи нотавон
بگویی که من بندهٔ ناتوان
Зада доми савганди пеши равон
زده دام سوگند پیش روان
Кунун омадам то замонам куҷост
کنون آمدم تا زمانم کجاست
Ба пеши ту ин довар доду рост
به پیش تو این داور داد و راست
Чу бишунид шоҳи он писанд омадаш
چو بشنید شاه آن پسند آمدش
Ҳамон дардро сӯдманд омадаш
همان درد را سودمند آمدش
Биоварад сесад иморӣу маҳд
بیاورد سیصد عماری و مهد
Гузар кард бар сӯии дарёии шаҳр
گذر کرد بر سوی دریای شهد
Шабу рӯз будӣ ба маҳди андарун
شب و روز بودی به مهد اندرون
зи байняши гуҳи гуҳ ҳаме рафт хӯн
ز بینیش گهگه همی رفت خون
Чу наздикии чашма сӯ расед
چو نزدیکی چشمهٔ سو رسید
Бурун омад аз маҳд ва дарё бидид
برون آمد از مهد و دریا بدید
Азон оби лухтӣ ба сар бар ниҳод
ازان آب لختی به سر بر نهاد
зи яздони некӣ диҳиш кард ёд
ز یزدان نیکی دهش کرد یاد
Замонӣ наомад зи байняши хӯн
زمانی نیامد ز بینیش خون
Бихӯрад ва биёсуд бо раҳнамӯн
بخورد و بیاسود با رهنمون
Манӣ кард ва гуфт инат ойину рой
منی کرد و گفت اینت آیین و رای
Нишастан чаҳ боист чандин ба ҷой
نشستن چه بایست چندین به جای
Чу гарданкашӣ кард шоҳи рама
چو گردنکشی کرد شاه رمه
Ки аз хештан дид некии ҳама
که از خویشتن دید نیکی همه
зи дарёи баромади яке аспи хинг
ز دریا برآمد یکی اسپ خنگ
Сарин гирд чун гӯру кӯтоҳи ланг
سرین گرد چون گور و کوتاه لنگ
Давон ва чу шери жёни пари зи хашм
دوان و چو شیر ژیان پر ز خشم
Баланду сияҳи хояу зоғи чашм
بلند و سیهخایه و زاغ چشم
Кашони дам дар пой бо ёл ва баш
کشان دم در پای با یال و بش
Сияҳи саму кФки аФгну шеракаш
سیه سم و کفکافگن و شیرکش
Чунин гуфт бо меҳтарони яздгирд
چنین گفت با مهتران یزدگرد
Ки инро сипоҳ андар оред гирд
که این را سپاه اندر آرید گرد
Бишуд гирди чӯпон ва даҳ кара тоз
بشد گرد چوپان و ده کرهتاز
Яке зину печони каманди дароз
یکی زین و پیچان کمند دراز
Чаҳ донист рози ҷаҳондори шоҳ
چه دانست راز جهاندار شاه
Ки оварадӣ ин аждаҳоро ба роҳ
که آوردی این اژدها را به راه
Форуманд чӯпону лашкари ҳама
فروماند چوپان و لشکر همه
Барошуфт азон шаҳриёри рама
برآشفت ازان شهریار رمه
Ҳам ангоҳи бардошти зину лагом
همانگاه برداشت زین و لگام
Ба наздики он асп шуд шодком
به نزدیک آن اسپ شد شادکام
Чунон ром шуд хинг бар ҷои хеш
چنان رام شد خنگ بر جای خویش
Ки наниҳод даст аз пасу пои пеш
که ننهاد دست از پس و پای پیش
зи шоҳи ҷаҳондори бастади лагом
ز شاه جهاندار بستد لگام
Ба зин бар ниҳодан ҳамон гашти ром
به زین بر نهادن همان گشت رام
Чу зин бар ниҳодаши броҳхти танг
چو زین بر نهادش برآهخت تنگ
Наҷунбед бар ҷой тозон наҳанг
نجنبید بر جای تازان نهنگ
Пас пой ӯ шуд ки бнддши дам
پس پای او شد که بنددش دم
Хурушон шуд он бораи санги сам
خروشان شد آن بارهٔ سنگ سم
Буғурред ва як ҷуфта зад бар буриш
بغرید و یک جفته زد بر برش
Ба хок андар омад сару афсараш
به خاک اندر آمد سر و افسرش
з хок омад ва хок шуд яздгирд
ز خاک آمد و خاک شد یزدگرد
Чаҳ ҷӯии ту зин бар шуда ҳафт гирд
چه جویی تو زین بر شده هفتگرد
Чу аз гардиш ӯ наёбӣ раҳо
چو از گردش او نیابی رها
Парастидан ӯ наёрад баҳо
پرستیدن او نیارد بها
Ба яздони гароӣ ва бадв кун паноҳ
به یزدان گرای و بدو کن پناه
Худованди гардандаи хуршеди моҳ
خداوند گردنده خورشید ماه
Чу ӯ кушта шуд аспи обии чўгрд
چو او کشته شد اسپ آبی چوگرد
Биёмад барон чашмаи ложвард
بیامد بران چشمهٔ لاژورد
Ба об андарун шуд таниши нопадид
به آب اندرون شد تنش ناپدید
Каси андари ҷаҳони ин шигифтӣ надид
کس اندر جهان این شگفتی ندید
зи лашкари хурӯшии баромад чу кӯс
ز لشکر خروشی برآمد چو کوس
Ки шоҳо замон оваредат ба Тӯс
که شاها زمان آوریدت به طوس
Ҳамаи ҷомаҳоро бкрднди чок
همه جامهها را بکردند چاک
Ҳаме рехтанд аз бар ёлу хок
همی ریختند از بر و یال خاک
Азон пас бкоФиди мӯбади буриш
ازان پس بکافید موبد برش
Миёни тиҳӣгоҳу мағзи сараш
میان تهیگاه و مغز سرش
Бёгнд яксар ба кофуру машк
بیاگند یکسر به کافور و مشک
Ба дебои танишро бкрднди хушк
به دیبا تنش را بکردند خشک
Ба тобути заррин ва дар маҳди соҷ
به تابوت زرین و در مهد ساج
Сӯй порс шуд он худованди тоҷ
سوی پارس شد آن خداوند تاج
Чунинаст расми сарои баланд
چنین است رسم سرای بلند
Чу ором ёбӣ битарс аз газанд
چو آرام یابی بترس از گزند
Ту ромӣ ва бо ту ҷаҳон ром нест
تو رامی و با تو جهان رام نیست
Чу ном хӯрда ояд ба аз ҷом нест
چو نام خورده آید به از جام نیست
Парастидан дайн бааст аз гуноҳ
پرستیدن دین بهست از گناه
Чу бошад касеро бад-ӣни пойгоҳ
چو باشد کسی را بدین پایگاه