Пас огоҳӣ омад ба баҳроми гӯр
پس آگاهی آمد به بهرام گور
Ки аз чарх шуд тахтро оби шӯр
که از چرخ شد تخت را آب شور
Падарати он сарафроз шоҳон бамурд
پدرت آن سرافراز شاهان بمرد
Ба марду ҳамаи номи шоҳии бабрад
به مرد و همه نام شاهی ببرد
Яке мард бар гоҳи бншонднд
یکی مرد بر گاه بنشاندند
Ба шоҳии ҳамеи хусраваши хонданд
به شاهی همی خسروش خواندند
Бихӯраданд савганд яксар сипоҳ
بخوردند سوگند یکسر سپاه
Казон тухма ҳаргиз нахоҳем шоҳ
کزان تخمه هرگز نخواهیم شاه
Ки баҳроми фарзанд ӯ ҳамчу ӯст
که بهرام فرزند او همچو اوست
Аз об падар ёфт ӯ мағзу пӯст
از آب پدر یافت او مغز و پوست
Чу бишунид баҳроми рухро бикунад
چو بشنید بهرام رخ را بکند
зи марг падар шуд дилаши мустаманд
ز مرگ پدر شد دلش مستمند
Баромади ду ҳафтаи зи шаҳри Яман
برآمد دو هفته ز شهر یمن
Хурӯшидани кӯдаку марду зан
خروشیدن کودک و مرد و زن
Чу як моҳ бинишаст бо сўки шоҳ
چو یک ماه بنشست با سوک شاه
Сари моҳи навро биёрост гоҳ
سر ماه نو را بیاراست گاه
Бирафтанд нӯъмону мунзари баҳам
برفتند نعمان و منذر بهم
Ҳама тозён Яман беш ва кам
همه تازیان یمن بیش و کم
Ҳамаи зор ва бо шоҳ гирён шуданд
همه زار و با شاه گریان شدند
Абии оташ аз дард бирён шуданд
ابی آتش از درد بریان شدند
Забон баргушоданд зон пас зи банд
زبان برگشادند زان پس ز بند
Ки эй пурҳунари шаҳриёри баланд
که ای پرهنر شهریار بلند
Ҳама дар ҷаҳони хокро омадем
همه در جهان خاک را آمدیم
На ҷӯёии тирёкро омадем
نه جویای تریاک را آمدیم
Бимирад касе кӯи зи модари бзод
بمیرد کسی کو ز مادر بزاد
Зиҳаш чун ситами байнам ва марг дод
زهش چون ستم بینم و مرگ داد
Ба мунзар чунин гуфт баҳроми гӯр
به منذر چنین گفت بهرام گور
Ки акнӯн чу шуд рӯзи мо тору тӯр
که اکنون چو شد روز ما تار و تور
Азин тухмагар номи шоҳаншаҳӣ
ازین تخمه گر نام شاهنشهی
Гусаста шавад бугсалади Фрҳӣ
گسسته شود بگسلد فرهی
зи дашт саворон бароранд хок
ز دشت سواران برآرند خاک
Шавад ҷой бар тозён бар муғок
شود جای بر تازیان بر مغاک
Пурандеша бошед ва ёрӣ кунед
پراندیشه باشید و یاری کنید
Ба марги падар сӯгворӣ кунед
به مرگ پدر سوگواری کنید
з баҳром бишунид мунзари сухан
ز بهرام بشنید منذر سخن
Ба мардии яке посух афганд бен
به مردی یکی پاسخ افگند بن
Чунин гуфт кин рӯзгор манаст
چنین گفت کاین روزگار منست
Барин дашти рӯз шикор манаст
برین دشت روز شکار منست
Ту бар тахт биншин ва назора бош
تو بر تخت بنشین و نظاره باش
Ҳамаи сола бо тоҷ ва бо ёра бош
همه ساله با تاج و با یاره باش
Ҳамаи номдорони барин ҳам сухан
همه نامداران برین همسخن
Ки нӯъмону мунзари Фгнднди бен
که نعمان و منذر فگندند بن
зи пеши ҷаҳонҷӯии бархестанд
ز پیش جهانجوی برخاستند
Ҳама тохтанро биёростанд
همه تاختن را بیاراستند
Бифармуд мунзар ба нӯъмон ки рӯ
بفرمود منذر به نعمان که رو
Яке лашкарии сози шерони нав
یکی لشکری ساز شیران نو
зи шебон ва аз Қайсёни даҳ ҳазор
ز شیبان و از قیسیان ده هزار
Фрозори гирд аз дар корзор
فرازآر گرد از در کارزار
Ман эрониёнро намоям ки шоҳ
من ایرانیان را نمایم که شاه
Кадомаст бо тоҷу ганҷу сипоҳ
کدامست با تاج و گنج و سپاه
Биоварад нӯъмони сипоҳии гарон
بیاورد نعمان سپاهی گران
Ҳамаи теғи дорону найзаи варон
همه تیغداران و نیزهوران
Бифармуд то тохтанҳо баранд
بفرمود تا تاختنها برند
Ҳама рӯй кишвар ба пай биспуранд
همه روی کشور به پی بسپرند
Раҳи шўрстон то дар тисФўн
ره شورستان تا در طیسفون
Замин хира шуд зери наъли андарун
زمین خیره شد زیر نعل اندرون
Зану кӯдаку марди бурданди асир
زن و کودک و مرد بردند اسیر
Каси он ранҷҳоро набад дастгир
کس آن رنجها را نبد دستگیر
Пар аз ғорат ва сӯхтан шуд ҷаҳон
پر از غارت و سوختن شد جهان
Чу бекор шуд тахти шоҳаншаҳон
چو بیکار شد تخت شاهنشهان
Пас огоҳӣ омад ба рӯм ва ба чин
پس آگاهی آمد به روم و به چین
Ба тарк ва ба ҳинд ва ба макрони замин
به ترک و به هند و به مکران زمین
Ки шуд тахти Эрони зи хусрави тиҳӣ
که شد تخت ایران ز خسرو تهی
Касе нест зебои шоҳаншаҳӣ
کسی نیست زیبای شاهنشهی
Ҳама тохтанро биёростанд
همه تاختن را بیاراستند
Ба бедодӣ аз ҷои бархестанд
به بیدادی از جای برخاستند
Чу аз тухми шоҳаншаҳон кас набӯд
چو از تخم شاهنشهان کس نبود
Ки ёраст тахти керо бсўд
که یارست تخت کیی را بسود
Ба Эрони ҳамеи ҳаркасии дасти охат
به ایران همی هرکسی دست آخت
Ба шоҳаншаҳии тези гардани фарохат
به شاهنشهی تیز گردن فراخت