Худу шоҳи баҳром бо рои зан
خود و شاه بهرام با رایزن
Нишастанд ва гуфтанд бе анҷуман
نشستند و گفتند بیانجمن
Суханашон барон рост шуд каз Яман
سخنشان بران راست شد کز یمن
Ба Эрон хироманд бо анҷуман
به ایران خرامند با انجمن
Гузин кард аз тозён сӣ ҳазор
گزین کرد از تازیان سی هزار
Ҳамаи найзаи дорони хнҷргзор
همه نیزهداران خنجرگزار
Ба динорашон яксар обод кард
به دینارشان یکسر آباد کرد
Сари номдорони пар аз бод кард
سر نامداران پر از باد کرد
Чу огоҳии ин ба Эрон расед
چو آگاهی این به ایران رسید
Ҷўонўӣ назд далерон расед
جوانوی نزد دلیران رسید
Бузургон азон кор ғамгин шуданд
بزرگان ازان کار غمگین شدند
Бар озари пок брзин шуданд
بر آذر پاک برزین شدند
зи яздон ҳаме хостанд онки разм
ز یزدان همی خواستند آنک رزم
Магар боз гардад ба шодӣу базм
مگر باز گردد به شادی و بزم
Чу мунзар ба наздик ҷаҳрум расед
چو منذر به نزدیک جهرم رسید
Барони дашт беоб лашкар кашид
برآن دشت بیآب لشکر کشید
Саропарда зад роди бҳромшоаҳ
سراپرده زد راد بهرامشاه
Ба гирд андар омад з ҳар сӯи сипоҳ
به گرد اندر آمد ز هر سو سپاه
Ба мунзар чунин гуфт к-эии рои зан
به منذر چنین گفت کای رایزن
Ба ҷаҳрум раседӣ зи шаҳри Яман
به جهرم رسیدی ز شهر یمن
Кунун ҷанг созем гар гуфт вгўӣ
کنون جنگ سازیم گر گفتوگوی
Чу лашкар ба рӯй андар оварад рӯй
چو لشکر به روی اندر آورد روی
Бадв гуфт мунзари маонро бихон
بدو گفت منذر مهان را بخوان
Чу оянд пешат бёроӣ хон
چو آیند پیشت بیارای خوان
Сухани гӯй ва бишинав азишон сухан
سخن گوی و بشنو ازیشان سخن
Касе тез гардад ту тезӣ макун
کسی تیز گردد تو تیزی مکن
Бихонем то чисташон дар ниҳон
بخوانیم تا چیستشان در نهان
Кро хонд хоҳанд шоҳи ҷаҳон
کرا خواند خواهند شاه جهان
Чу дониста шуд чора он кунем
چو دانسته شد چارهٔ آن کنیم
Гар осон буд кӣна пинҳон кунем
گر آسان بود کینه پنهان کنیم
Вар айдун куҷои кин ва ҷанг оваранд
ور ایدون کجا کین و جنگ آورند
Бипечанду хуй паланг оваранд
بپیچند و خوی پلنگ آورند
Ман ин дашти ҷаҳрум чу дарё кунам
من این دشت جهرم چو دریا کنم
зи хуршеди тобон сурайё кунам
ز خورشید تابان ثریا کنم
Бар онам ки бенанди чеҳри туро
بر آنم که بینند چهر ترا
Чунин брзу болоу меҳри туро
چنین برز و بالا و مهر ترا
Хирадмандӣу ройу фарҳанги ту
خردمندی و رای و فرهنگ تو
Шикебеу донишу санги ту
شکیبایی و دانش و سنگ تو
Нахоҳанд ҷузи ту касе тахт ро
نخواهند جز تو کسی تخت را
Каллароу зебои бахт ро
کله را و زیبایی بخت را
Вари аидўнк гум карда доранд роҳ
ور ایدونک گم کرده دارند راه
Бихоҳанд бурдани ҳаме аз ту гоҳ
بخواهند بردن همی از تو گاه
Ман ва ин саворону шамшери тез
من و این سواران و شمشیر تیز
Барангезами андари ҷаҳони растхез
برانگیزم اندر جهان رستخیز
Бибинӣ биравҳои парчини ман
ببینی بروهای پرچین من
Фидои ту бодои тану дайни ман
فدای تو بادا تن و دین من
Чу бенанд бе мари сипоҳи маро
چو بینند بیمر سپاه مرا
Ҳамон расму ойину роҳи маро
همان رسم و آیین و راه مرا
Ҳамин подшоҳӣ ки мироси тест
همین پادشاهی که میراث تست
Падар бар падар кард шояд дуруст
پدر بر پدر کرد شاید درست
Се дигар ки хӯни рехтани кори мост
سه دیگر که خون ریختن کار ماست
Ҳамон эзади додгари ёри мост
همان ایزد دادگر یار ماست
Касеро ҷуз аз ту нахоҳанд шоҳ
کسی را جز از تو نخواهند شاه
Ки зебои тоҷӣу зебои гоҳ
که زیبای تاجی و زیبای گاه
зи мунзар чу шоҳи ин суханҳо шунид
ز منذر چو شاه این سخنها شنید
Бихандеду шодони дилаши ?бардамӣад
بخندید و شادان دلش بردمید
Чу хуршеди барзади сар аз теғи кӯҳ
چو خورشید برزد سر از تیغ کوه
Радону бузургони Эрони гуруҳ
ردان و بزرگان ایران گروه
Пазира шуданро биёростанд
پذیره شدن را بیاراستند
Яке донишӣ анҷуман хостанд
یکی دانشی انجمن خواستند
Ниҳоданд баҳромро тахти оҷ
نهادند بهرام را تخت عاج
Ба сар бар ниҳодаи баҳогири тоҷ
به سر بر نهاده بهاگیر تاج
Нишастӣ ба ойини шоҳаншаҳон
نشستی به آیین شاهنشهان
Биёрост кӯ буд шоҳи ҷаҳон
بیاراست کو بود شاه جهان
зи як дасти баҳром мунзар нишаст
ز یک دست بهرام منذر نشست
Дигар дасти нӯъмону теғӣ ба даст
دگر دست نعمان و تیغی به دست
Ҳамон гирд бар гирди пардаи сарой
همان گرد بر گرد پردهسرای
Ситодаи бузургони тозӣ ба пой
ستاده بزرگان تازی به پای
Аз эрониёни онки бади поки рой
از ایرانیان آنک بد پاکرای
Биёмад ба даҳлези пардаи сарой
بیامد به دهلیز پردهسرای
Бифармуд то парда бардоштанд
بفرمود تا پرده برداشتند
з дарашон ба овози бгзоштнд
ز درشان به آواز بگذاشتند
Ба шоҳи ҷаҳони офарини хонданд
به شاه جهان آفرین خواندند
Ба мижгони ҳамеи хӯн барафшонданад
به مژگان همی خون برافشاندند
Расиданди наздики бҳромшоаҳ
رسیدند نزدیک بهرامشاه
Бидиданд зебои яке тоҷу гоҳ
بدیدند زیبا یکی تاج و گاه
Ба овоз гуфтанд анӯшаи бадӣ
به آواز گفتند انوشه بدی
Ҳамеша зи ту даври дасти бадӣ
همیشه ز تو دور دست بدی
Шаҳаншоҳ пурседу бнўохтшон
شهنشاه پرسید و بنواختشان
Ба андоза бар поигаҳи сохташон
به اندازه بر پایگه ساختشان