Чунин гуфт баҳроми к-эии меҳтарон

چنین گفت بهرام کای مهتران

Ҷаҳондидау солхурдаи сарон

جهاندیده و سالخورده سران

Падар бар падар подшоҳӣ марост

پدر بر پدر پادشاهی مراست

Чаро бахшиш акнӯн барои шумост

چرا بخشش اکنون برای شماست

Ба овоз гуфтанд эрониён

به آواز گفتند ایرانیان

Ки моро шикеб макун бар зиён

که ما را شکیبا مکن بر زیان

Нахоҳем яксар ба шоҳии туро

نخواهیم یکسر به شاهی ترا

Бару буми моро сипоҳии туро

بر و بوم ما را سپاهی ترا

Казин тухмаи пурдоғ ва дӯдему дард

کزین تخمه پرداغ و دودیم و درد

Шабу рӯз бо печишу боди сард

شب و روز با پیچش و باد سرد

Чунин гуфт баҳром карӣ равост

چنین گفت بهرام کاری رواست

Ҳаво бар дили ҳаркасии подшост

هوا بر دل هرکسی پادشاست

Маро гар нахоҳед бе рои ман

مرا گر نخواهید بی‌رای من

Чаро кас нишонед бар ҷои ман

چرا کس نشانید بر جای من

Чунин гуфт мӯбад ки аз роҳ дод

چنین گفت موبد که از راه داد

На хусрави гурезад на кеҳтари нажод

نه خسرو گریزد نه کهتر نژاد

Ту аз мо яке бош ва шоҳӣ гузин

تو از ما یکی باش و شاهی گزین

Ки хонанд ҳаркас бирав офарин

که خوانند هرکس برو آفرین

Се рӯзи андарон кор шуд рӯзгор

سه روز اندران کار شد روزگار

Ки ҷӯянди зи Эрони яке шаҳриёр

که جویند ز ایران یکی شهریار

Навиштанд пас номи сад номвар

نوشتند پس نام صد نامور

Фурӯзандаи тоҷу тахту камар

فروزندهٔ تاج و تخت و کمر

Азон сад яке номи баҳром буд

ازان صد یکی نام بهرام بود

Ки дар подшоҳии длором буд

که در پادشاهی دلارام بود

Азин сад ба панҷоҳ бозомаданд

ازین صد به پنجاه بازآمدند

Пар аз чора ва пурниёз омаданд

پر از چاره و پرنیاز آمدند

зи панҷоҳ баҳром буд аз нахуст

ز پنجاه بهرام بود از نخست

Агар ҷусти пои падар гар наҷуст

اگر جست پای پدر گر نجست

зи панҷоҳ бозоўриднди сӣ

ز پنجاه بازآوریدند سی

зи Эронӣу рӯмӣу порсӣ

ز ایرانی و رومی و پارسی

зи сӣ низ баҳроми бади пеши рӯ

ز سی نیز بهرام بد پیش رو

Ки ҳам тоҷўр буд ва ҳам шери нав

که هم تاجور بود و هم شیر نو

з сӣ кард донандаи мӯбади чаҳор

ز سی کرد داننده موبد چهار

Вазин чори баҳроми бади шаҳриёр

وزین چار بهرام بد شهریار

Чу танги андромди зи шоҳии сухан

چو تنگ اندرآمد ز شاهی سخن

зи эрониёни ҳрк ӯ бади куҳан

ز ایرانیان هرک او بد کهن

Нахоҳем гуфтанд баҳром ро

نخواهیم گفتند بهرام را

Далеру сбксору худком ро

دلیر و سبکسار و خودکام را

Хурӯшии баромади миёни сарон

خروشی برآمد میان سران

Дили ҳаркасии тези гашти андарон

دل هرکسی تیز گشت اندران

Чунин гуфт мунзар ба эрониён

چنین گفت منذر به ایرانیان

Ки хоҳам ки донам ба суду зиён

که خواهم که دانم به سود و زیان

Казин соли нохӯрдаи шоҳи ҷавон

کزین سال ناخورده شاه جوان

Чроииди пари дарду тираи равон

چرایید پر درد و تیره‌روان

Бузургон ба посух биёростанд

بزرگان به پاسخ بیاراستند

Басии хастаи дил порсӣ хостанд

بسی خسته دل پارسی خواستند

зи Эрони крои хастаи бади яздгирд

ز ایران کرا خسته بد یزدگرد

Якояк барон дашт карданд гирд

یکایک بران دشت کردند گرد

Бурӣдаи якеро ду даст ва ду пой

بریده یکی را دو دست و دو پای

Яке монда бар ҷойу ҷонаш ба ҷой

یکی مانده بر جای و جانش به جای

Якеро ду даст ва ду гӯшу забон

یکی را دو دست و دو گوش و زبان

Бурӣда шуда чун тан бе равон

بریده شده چون تن بی‌روان

Якеро зи тан давр карда ду кафат

یکی را ز تن دور کرده دو کفت

Азон мардумон монад мунзари шигифт

ازان مردمان ماند منذر شگفت

Якеро ба мсмори кандаи ду чашм

یکی را به مسمار کنده دو چشم

Чу мунзар бидид он баровард хашм

چو منذر بدید آن برآورد خشم

Ғамии гашт зон кори баҳроми сахт

غمی گشت زان کار بهرام سخت

Ба хок падар гуфт к-эии шӯрбахт

به خاک پدر گفت کای شوربخت

Агар чашми шодят бар дӯхтӣ

اگر چشم شادیت بر دوختی

Равонро ба оташ чаро сӯхтӣ

روان را به آتش چرا سوختی

Ҷаҳонҷӯии мунзар ба баҳром гуфт

جهانجوی منذر به بهرام گفت

Ки ин бад баришон набояд наҳуфт

که این بد بریشان نباید نهفت

Суханҳо шунидӣ ту посухи гузор

سخنها شنیدی تو پاسخ‌گزار

Ки тундӣ на хуб ояд аз шаҳриёр

که تندی نه خوب آید از شهریار