Чунон бад ки як рӯз дар базмгоҳ
چنان بد که یک روز در بزمگاه
Ҳаме буд бар пой дар пеши шоҳ
همی بود بر پای در پیش شاه
Чу шуд тира бар пой хоб омадаш
چو شد تیره بر پای خواب آمدش
Ҳам аз истодан шитоб омадаш
هم از ایستادن شتاب آمدش
Падар чун бидидаш баҳами бардаи чашм
پدر چون بدیدش بهم برده چشم
Ба тундии яке бонги барзад ба хашм
به تندی یکی بانگ برزد به خشم
Ба дижхим фармуд кӯро бабр
به دژخیم فرمود کو را ببر
Казин пас набинад кулоҳу камар
کزین پس نبیند کلاه و کمر
Бадви хона зиндон кун ва бозгард
بدو خانه زندان کن و بازگرد
Нзибд бирав гоҳу нангу набард
نزیبد برو گاه و ننگ و نبرد
Ба айвони ҳаме буд хастаи ҷигар
به ایوان همی بود خسته جگر
Надид андарони сол рӯй падар
ندید اندران سال روی پدر
Магари меҳру наврӯзу ҷашни сада
مگر مهر و نوروز و جشن سده
Ки ӯ пеш рафтӣ миёни рада
که او پیش رفتی میان رده
Чунон бад ки тинўши рӯмии зи роҳ
چنان بد که طینوش رومی ز راه
Фиристода омад ба наздики шоҳ
فرستاده آمد به نزدیک شاه
Абои бадарау бардау божи рӯм
ابا بدره و برده و باژ روم
Фиристод қайсар ба ободи бум
فرستاد قیصر به آباد بوم
Чу омад шаҳаншоҳи бнўохтш
چو آمد شهنشاه بنواختش
Сазовор ӯ ҷойгаҳи сохташ
سزاوار او جایگه ساختش
Фиристод баҳроми зӣ ӯ паём
فرستاد بهرام زی او پیام
Ки эй марди бедори густардаи ком
که ای مرد بیدار گسترده کام
зи кеҳтар ба чизеи бёзрди шоҳ
ز کهتر به چیزی بیازرد شاه
Азуи даври гаштами чунин бе гуноҳ
ازو دور گشتم چنین بیگناه
Ту хоҳиш кунигар туро бахшадам
تو خواهش کنی گر ترا بخشدم
Магари бахти пажмурдаи бдрхшдм
مگر بخت پژمرده بدرخشدم
Сӯй доигонм фиристад магар
سوی دایگانم فرستد مگر
Ки мунзари маро ба зи моаму падар
که منذر مرا به ز مام و پدر
Чу тинўш бишунид пайғоми ӯй
چو طینوش بشنید پیغام اوی
Баровард азон орзӯи коми ӯй
برآورد ازان آرزو کام اوی
Дили озори баҳром зон шоди гашт
دلآزار بهرام زان شاد گشت
Вазони банд бе мояи озоди гашт
وزان بند بیمایه آزاد گشت
Ба дарвеш бахшед бисёр чиз
به درویش بخشید بسیار چیز
Вазони ҷойгаҳ рафтан орост низ
وزان جایگه رفتن آراست نیز
Ҳамаи зердастони худро бихонад
همه زیردستان خود را بخواند
Шаби тира чун бод лашкар баранд
شب تیره چون باد لشکر براند
Ба ёрон ҳаме гуфт яздони сипос
به یاران همی گفت یزدان سپاس
Ки рафтему эмини шудем аз ҳарос
که رفتیم و ایمن شدیم از هراس
Чу омад ба наздики шаҳри Яман
چو آمد به نزدیک شهر یمن
Пазира шудаш кӯдаку марду зан
پذیره شدش کودک و مرد و زن
Бирафтанд нӯъмону мунзари зи ҷой
برفتند نعمان و منذر ز جای
Ҳамон найзаи дорони покизаи рой
همان نیزهداران پاکیزهرای
Чу мунзари ббҳром наздик шуд
چو منذر ببهرام نزدیک شد
зи гирди сипаҳи рӯз торик шуд
ز گرد سپه روز تاریک شد
Пиёда шуданд он ду озодамард
پیاده شدند آن دو آزادمرد
Ҳаме гуфт баҳроми тимору дард
همی گفت بهرام تیمار و درد
зи гуфтор ӯ чанд мунзар гирист
ز گفتار او چند منذر گریست
Бипурсед гуфт ахтар шоҳ чист
بپرسید گفت اختر شاه چیست
Бадв гуфт баҳроми кӯ худ мабод
بدو گفت بهرام کو خود مباد
Ки гирад з шавам ахтараш низ ёд
که گیرد ز شوم اخترش نیز یاد
Ки ҳар кӯ наёяд ба роҳи хирад
که هر کو نیاید به راه خرد
зи кирдори тарсам ки кайфари барад
ز کردار ترسم که کیفر برد
Фурӯд оваредаш ҳам анҷо ки буд
فرود آوریدش همانجا که بود
Барон некӯӣ никўиҳо фузуд
بران نیکوی نیکویها فزود
Биҷузи базм ва майдон набӯдяш кор
بجز بزم و میدان نبودیش کار
Вагар бахшишу кӯшиши корзор
وگر بخشش و کوشش کارزار