Сикандар чу аз кораш огоҳ шуд

سکندر چو از کارش آگاه شد

Ки доро ба тахти афсар моҳ шуд

که دارا به تخت افسر ماه شد

Сипаҳ барграфт аз Ироқ ва баранд

سپه برگرفت از عراق و براند

Ба рӯмии ҳамеи ном яздон бихонад

به رومی همی نام یزدان بخواند

Сипаҳро миён ва карона набӯд

سپه را میان و کرانه نبود

Ҳамон бахти доро ҷавона набӯд

همان بخت دارا جوانه نبود

Пазира шуданро биёрост шоҳ

پذیره شدن را بیاراست شاه

Биоварад зи истахри чандон сипоҳ

بیاورد ز اصطخر چندان سپاه

Ки гуфтӣ ситора нтобад ҳаме

که گفتی ستاره نتابد همی

Фалаки роҳ рафтани наёбади ҳаме

فلک راه رفتن نیابد همی

Сипоҳи ду кишвар кашиданд саф

سپاه دو کشور کشیدند صف

Ҳамаи найзау гурзу ханҷар ба каф

همه نیزه و گرز و خنجر به کف

Баромади чунон аз ду лашкари хурӯш

برآمد چنان از دو لشکر خروش

Ки чархи фалакро бадаред гӯш

که چرخ فلک را بدرید گوش

Чу дарё шуд аз хӯни гардони замин

چو دریا شد از خون گردان زمین

Тан бе сарони бади ҳамаи дашти кин

تن بی‌سران بد همه دشت کین

Падарро набад бар писари ҷои меҳр

پدر را نبد بر پسر جای مهر

Баришон набахшид гардони сипеҳр

بریشان نبخشید گردان سپهر

Сими раҳ ба доро даромад шикаст

سیم ره به دارا درآمد شکست

Сикандари миён тохтанро бибаст

سکندر میان تاختن را ببست

Ҷаҳондори лашкар ба Кирмон кашид

جهاندار لشکر به کرمان کشید

Ҳаме аз бади душманон ҷон кашид

همی از بد دشمنان جان کشید

Сикандар биёмад зии истахри порс

سکندر بیامد زی اصطخر پارس

Ки дияем шоҳони баду фахри порс

که دیهیم شاهان بد و فخر پارس

Хурӯшӣ баланд омад аз боргоҳ

خروشی بلند آمد از بارگاه

Ки эй меҳтарони намояндаи роҳ

که ای مهتران نماینده راه

Ҳронкс ки зинҳор хоҳад ҳаме

هرانکس که زنهار خواهد همی

з карда ба яздони паноҳади ҳаме

ز کرده به یزدان پناهد همی

Ҳамаи яксара дар паноҳ манед

همه یکسره در پناه منید

Бидонед агар нек хоҳ манед

بدانید اگر نیک‌خواه منید

Ҳамаи хастагонро бубахшем чиз

همه خستگان را ببخشیم چیز

Ҳамон хӯн душман наризем низ

همان خون دشمن نریزیم نیز

зи чизи касони даст кӯтаҳ кунем

ز چیز کسان دست کوته کنیم

Хирадро сӯии равшанӣ раҳ кунем

خرد را سوی روشنی ره کنیم

Ки пирӯзгар додмон Фрҳӣ

که پیروزگر دادمان فرهی

Бузургӣ ва дияем шоҳаншаҳӣ

بزرگی و دیهیم شاهنشهی

Касе кӯи зи фармон мо бугзарад

کسی کو ز فرمان ما بگذرد

Ҳамеи гардани аждаҳои бшкрд

همی گردن اژدها بشکرد

зи чизе ки дид андарони размгоҳ

ز چیزی که دید اندران رزمگاه

Бубахшед яксар ҳама бар сипоҳ

ببخشید یکسر همه بر سپاه

Чу дорои зи Эрон ба Кирмон расед

چو دارا ز ایران به کرمان رسید

Ду баҳр аз бузургон лашкар надид

دو بهر از بزرگان لشکر ندید

Хурӯшии бади андари миёни сипоҳ

خروشی بد اندر میان سپاه

Якеро надиданд бар сари кулоҳ

یکی را ندیدند بر سر کلاه

Бузургони фарзонаро гирд кард

بزرگان فرزانه را گرد کرد

Касеро ки бо ӯ бади андари набард

کسی را که با او بد اندر نبرد

Ҳамаи меҳтарони зор ва гирён шуданд

همه مهتران زار و گریان شدند

зи бахти бади хеш бирён шуданд

ز بخت بد خویش بریان شدند

Чунин гуфт доро ки ҳам бе гумон

چنین گفت دارا که هم بی‌گمان

зи мо буд бар мо бади осмон

ز ما بود بر ما بد آسمان

Шикани зини нишон дар ҷаҳон кас надид

شکن زین نشان در جهان کس ندید

На аз кордонон пешин шунид

نه از کاردانان پیشین شنید

Зану кӯдаки шаҳриёрони асир

زن و کودک شهریاران اسیر

Вагар куштаи хаста ба жўпину тир

وگر کشته خسته به ژوپین و تیر

Чаҳ байнед ва инро чаҳ дармон кунед

چه بینید و این را چه درمان کنید

Ки бадхоҳро зин пушаймон кунед

که بدخواه را زین پشیمان کنید

На кишвар на лашкар на тахту кулоҳ

نه کشور نه لشکر نه تخت و کلاه

На шоҳӣ на фарзанду ганҷу сипоҳ

نه شاهی نه فرزند و گنج و سپاه

Ар аидўнки бахшоиши кирдигор

ار ایدونک بخشایش کردگار

Набошад таба шуд ба мо рӯзгор

نباشد تبه شد به ما روزگار

Касе каз гиронмоягон зистанд

کسی کز گرانمایگان زیستند

Ба пеш шаҳаншоҳ бигиристанд

به پیش شهنشاه بگریستند

Ба овоз гуфтанд к-эии шаҳриёр

به آواز گفتند کای شهریار

Ҳама хастаем аз бади рӯзгор

همه خسته‌ایم از بد روزگار

Сипаҳро зи кӯшиш сухан даргузашт

سپه را ز کوشش سخن درگذشت

зи тораки дами оби бартари гузашт

ز تارک دم آب برتر گذشت

Падар беписар шуд писар бе падар

پدر بی‌پسر شد پسر بی‌پدر

Чунин омад аз чархи гардон ба сар

چنین آمد از چرخ گردان به سر

Крои модару хоҳар ва духтар аст

کرا مادر و خواهر و دختر است

Ҳамаи пок бар даст Искандар аст

همه پاک بر دست اسکندر است

Ҳамон поки пӯшидаи рӯйони ту

همان پاک پوشیده‌رویان تو

Ки буданд ларзанда бар ҷони ту

که بودند لرزنده بر جان تو

Чу ганҷи ниёкони бртрмнш

چو گنج نیاکان برترمنش

Ки омад ба дасти ту бе сарзаниш

که آمد به دست تو بی‌سرزنش

Кунун мондаи андари кафи рӯмён

کنون مانده اندر کف رومیان

Нажоди бузургону ганҷи каён

نژاد بزرگان و گنج کیان

Турои чора бо ӯ мудорост бас

ترا چاره با او مداراست بس

Ки тоҷ бузургӣ намонад ба кас

که تاج بزرگی نماند به کس

Касе гуяд оташ забонаш насӯхт

کسی گوید آتش زبانش نسوخت

Ба чораи бад аз тан бибояд спўхт

به چاره بد از تن بباید سپوخت

Ту ӯро ба тан зердастӣ намой

تو او را به تن زیردستی نمای

Яке дар сухан низ чарбӣ физой

یکی در سخن نیز چربی فزای

Бубинеми фарҷом то чун буд

ببینیم فرجام تا چون بود

Ки гардиши зи андешаи берун буд

که گردش ز اندیشه بیرون بود

Яке нома банавис наздик ӯ

یکی نامه بنویس نزدیک او

Пурандеша кун ҷони торик ӯ

پراندیشه کن جان تاریک او

Ҳам ин чарх гардон бирав бугзарад

هم این چرخ گردان برو بگذرد

Чунин донад онкас ки дорад хирад

چنین داند آنکس که دارد خرد

Аз эшон чу бишунид фармон гузид

از ایشان چو بشنید فرمان گزید

Чунон каз дили шаҳриёрони сзид

چنان کز دل شهریاران سزید