Чунин гуфт рустам ба Исфандиёр

چنین گفت رستم به اسفندیار

Ки кирдор монад зи мо ёдгор

که کردار ماند ز ما یادگار

Кунун дод даҳ бош ва бишинав сухан

کنون داد ده باش و بشنو سخن

Азин номбурдори марди куҳан

ازین نامبردار مرد کهن

Агар ман нарафтӣ ба Мозандарон

اگر من نرفتی به مازندران

Ба гардани баровардаи гурзи гарон

به گردن برآورده گرز گران

Куҷои бастаи бади Геву коўсу Тӯс

کجا بسته بد گیو و کاوس و طوس

Шудаи гӯши кар яксар аз бонги кӯс

شده گوش کر یکسر از بانگ کوس

Ки кундии дилу мағзи деви сипед

که کندی دل و مغز دیو سپید

Ки дорад ба бозуии хеши ин умед

که دارد به بازوی خویش این امید

Сари ҷодӯонро бикунадами зи тан

سر جادوان را بکندم ز تن

Ситудон надиданду гӯру кафан

ستودان ندیدند و گور و کفن

зи банди гарони брдмши сӯии тахт

ز بند گران بردمش سوی تخت

Шуд Эрони бадви шод ва ӯ некбахт

شد ایران بدو شاد و او نیکبخت

Марои ёр дар ҳФтхўони Рахш буд

مرا یار در هفتخوان رخش بود

Ки шамшери тезами ҷаҳони бахш буд

که شمشیر تیزم جهان‌بخش بود

Вазони пас ки шуд сӯии ҳомоўрон

وزان پس که شد سوی هاماوران

Бибастанд поиш ба банди гарон

ببستند پایش به بند گران

Ббрдми зи эрониёни лашкарӣ

ببردم ز ایرانیان لشکری

Ба ҷое ки бади меҳтаригар сиррӣ

به جایی که بد مهتری گر سری

Бикуштам ба ҷанги андаруни шоҳашон

بکشتم به جنگ اندرون شاهشان

Тиҳӣ кардам он номвари гоҳашон

تهی کردم آن نامور گاهشان

Ҷаҳондори коўс кӣ баста буд

جهاندار کاوس کی بسته بود

зи ранҷу зи тимори дили хаста буд

ز رنج و ز تیمار دل خسته بود

Биоварадам аз банди коўс ро

بیاوردم از بند کاوس را

Ҳамон Геву Гӯдарз ва ҳам Тӯс ро

همان گیو و گودرز و هم طوس را

Ба Эрони бади афросйоби он замон

به ایران بد افراسیاب آن زمان

Ҷаҳони пари зи дард аз бади бадгумон

جهان پر ز درد از بد بدگمان

Ба Эрон кашидам зи ҳомоўрон

به ایران کشیدم ز هاماوران

Худу шоҳ бо лашкарӣ бе карон

خود و شاه با لشکری بی‌کران

Шаби тира танҳо бирафтам зи пеш

شب تیره تنها برفتم ز پیش

Ҳамаи номи ҷустам на ороми хеш

همه نام جستم نه آرام خویش

Чу дид он дирафшони дирафши маро

چو دید آن درفشان درفش مرا

Ба гӯш омадаш бонги Рахши маро

به گوش آمدش بانگ رخش مرا

Бпрдхти Эрон ва шуд сӯии чин

بپردخت ایران و شد سوی چین

Ҷаҳон шуд пар аз доду пари офарин

جهان شد پر از داد و پر آفرین

Гар аз ёли коўс хӯн омадӣ

گر از یال کاوس خون آمدی

зи пушташи Сиёвуш чун омадӣ

ز پشتش سیاوش چون آمدی

Взўи шоҳи Кайхусрави поку род

وزو شاه کیخسرو پاک و راد

Ки лҳроспро тоҷ бар сари ниҳод

که لهراسپ را تاج بر سر نهاد

Падарами он далери гиронмояи мард

پدرم آن دلیر گرانمایه مرد

зи нанги андарони анҷуман хок хӯрд

ز ننگ اندران انجمن خاک خورد

Ки лҳроспро шоҳ боист хонд

که لهراسپ را شاه بایست خواند

Азу дар ҷаҳони ном чандин намонад

ازو در جهان نام چندین نماند

Чаҳ нозии бад-ӣни тоҷи Гуштоспӣ

چه نازی بدین تاج گشتاسپی

Бад-ӣни тозаи ойини лҳроспӣ

بدین تازه آیین لهراسپی

Ки гуяд бирав даст рустам бабанд

که گوید برو دست رستم ببند

Набандад марои дасти чархи баланд

نبندد مرا دست چرخ بلند

Кигар чарх гуяд мрокоини нюаш

که گر چرخ گوید مراکاین نیوش

Ба гурз гаронаш бимолам ду гӯш

به گرز گرانش بمالم دو گوش

Ман аз кӯдакӣ то шдстми куҳан

من از کودکی تا شدستم کهن

Бад-ӣни гӯна аз каси набардами сухан

بدین گونه از کس نبردم سخن

Марои хорӣ аз пӯзиш ва хоҳиш аст

مرا خواری از پوزش و خواهش است

Вазин нарми гуфтани маро коҳиш аст

وزین نرم گفتن مرا کاهش است

зи тезяш хандон шуд Исфандиёр

ز تیزیش خندان شد اسفندیار

Бёзид ва дасташ гирифт устувор

بیازید و دستش گرفت استوار

Бадв гуфт к-эии рустами пилтан

بدو گفت کای رستم پیلتن

Чунонӣ ки бишунидам аз анҷуман

چنانی که بشنیدم از انجمن

Ситабраст бозуат чун рони шер

ستبرست بازوت چون ران شیر

Бирав ёл чун аждаҳои далер

برو یال چون اژدهای دلیر

Миёни тангу борӣк ҳамчун паланг

میان تنگ و باریک همچون پلنگ

Ба вижаи куҷо гурз гирад ба чанг

به ویژه کجا گرز گیرد به چنگ

БиФшорди чангаши миёни сухан

بیفشارد چنگش میان سخن

з бурно бихандед марди куҳан

ز برنا بخندید مرد کهن

зи нохуни фурӯи рехташи оби зард

ز ناخن فرو ریختش آب زرد

Ҳамоно наҷунбед зон дарди мард

همانا نجنبید زان‌درد مرد

Гирифт он замони дасти меҳтар ба даст

گرفت آن زمان دست مهتر به دست

Чунин гуфт к-эии шоҳи яздони параст

چنین گفت کای شاه یزدان‌پرست

Хунаки шоҳи Гуштоспи он номдор

خنک شاه گشتاسپ آن نامدار

Куҷо пӯр дорад чу Исфандиёр

کجا پور دارد چو اسفندیار

Хунаки онк чун ту писар зояд ӯ

خنک آنک چون تو پسر زاید او

Ҳамеи фари гетии биафзояд ӯ

همی فر گیتی بیفزاید او

Ҳаме гуфту чангаш ба чанги андарун

همی گفت و چنگش به چنگ اندرون

Ҳаме дошт то чеҳр ӯ шуд чу хӯн

همی داشت تا چهر او شد چو خون

Ҳамон нохунаши пари з хуноб кард

همان ناخنش پر ز خوناب کرد

Сипаҳбади биравҳо пар аз тоб кард

سپهبد بروها پر از تاب کرد

Бихандед азуи фаррухи Исфандиёр

بخندید ازو فرخ اسفندیار

Чунин гуфт к-эии рустами номдор

چنین گفت کای رستم نامدار

Ту имрӯз май хур ки фардо ба разм

تو امروز می خور که فردا به رزم

Бипечӣ ва ёдат наёяд зи базм

بپیچی و یادت نیاید ز بزم

Чу ман зини заррини нуҳум бар сипоҳ

چو من زین زرین نهم بر سپاه

Ба сар бар нуҳуми хусравонеи кулоҳ

به سر بر نهم خسروانی کلاه

Ба найзаи зи аспати нуҳум бар замин

به نیزه ز اسپت نهم بر زمین

Азон пас на пархоши ҷӯӣ на кин

ازان پس نه پرخاش جویی نه کین

Ду дастат бабандам барам назд шоҳ

دو دستت ببندم برم نزد شاه

Бигӯям ки ман зу надидам гуноҳ

بگویم که من زو ندیدم گناه

Ббошими пешаш ба хоҳишгарӣ

بباشیم پیشش به خواهشگری

Бисозем ҳаргунае доварӣ

بسازیم هرگونه‌ای داوری

Раҳонам туро аз ғаму дарду ранҷ

رهانم ترا از غم و درد و رنج

Биёбӣ пас аз ранҷи хӯбӣу ганҷ

بیابی پس از رنج خوبی و گنج

Бихандед рустами зи Исфандиёр

بخندید رستم ز اسفندیار

Бадв гуфт сайри ое аз корзор

بدو گفت سیر آیی از کارزار

Куҷои дидае разми ҷанговарон

کجا دیده‌ای رزم جنگاوران

Куҷо ёфтӣ боди гурзи гарон

کجا یافتی باد گرز گران

Агар бар ҷузин рӯй гардад сипеҳр

اگر بر جزین روی گردد سپهر

Бапушед миёни ду тан рӯй меҳр

بپوشید میان دو تن روی مهر

Ба ҷой май сурхи кини оварем

به جای می سرخ کین آوریم

Каманди набарду камӣни оварем

کمند نبرد و کمین آوریم

Ғўи кӯси хоҳем аз овоӣ равад

غو کوس خواهیم از آوای رود

Ба теғ ва ба гўпол бошад дуруд

به تیغ و به گوپال باشد درود

Бибинӣ ту эй фаррухи Исфандиёр

ببینی تو ای فرخ اسفندیار

Гроиидну гардиши корзор

گراییدن و گردش کارزار

Чу фардои биёе ба дашти набард

چو فردا بیایی به دشت نبرد

Ба оварад мард андар ояд ба мард

به آورد مرد اندر آید به مرد

зи бора ба оғӯши брдормт

ز باره به آغوش بردارمت

зи майдон ба наздики золи ормат

ز میدان به نزدیک زال آرمت

Ншонмт бар номвари тахти оҷ

نشانمت بر نامور تخت عاج

Нуҳум бар сарат бар дили афрӯзи тоҷ

نهم بر سرت بر دل‌افروز تاج

Куҷои ёФтстми ман аз киқбод

کجا یافتستم من از کیقباد

Ба минӯи ҳамеи ҷон ӯ боди шод

به مینو همی جان او باد شاد

Гушойам дар ганҷ ва ҳар хоста

گشایم در گنج و هر خواسته

Нуҳуми пеши ту яксар ороста

نهم پیش تو یکسر آراسته

Даҳум бе ниёзии сипоҳи туро

دهم بی‌نیازی سپاه ترا

Ба чархи андари орми кулоҳи туро

به چرخ اندر آرم کلاه ترا

Азон пас биёбам ба наздики шоҳ

ازان پس بیایم به نزدیک شاه

Гурозону хандону хуррам ба роҳ

گرازان و خندان و خرم به راه

Ба мардии турои тоҷ бар сари нуҳум

به مردی ترا تاج بر سر نهم

Сипосӣ ба Гуштоспи зин бар нуҳум

سپاسی به گشتاسپ زین بر نهم

Азон пас бабандам камар бар миён

ازان پس ببندم کمر بر میان

Чнончўн бибастам ба пеши каён

چنانچون ببستم به پیش کیان

Ҳама рӯй полез беху кунам

همه روی پالیز بی خو کنم

зи шодии тани хешро нав кунам

ز شادی تن خویش را نو کنم

Чу ту шоҳ бошӣ ва ман паҳлавон

چو تو شاه باشی و من پهلوان

Касеро ба тан дар набошад равон

کسی را به تن در نباشد روان