Чу рустам бадар шуд зи пардаи сарой

چو رستم بدر شد ز پرده‌سرای

Замонии ҳаме буд бар дар ба пой

زمانی همی بود بر در به پای

Ба крёс гуфт эй сарои умед

به کریاس گفت ای سرای امید

Хунаки рӯз кандар ту бади ҷамшед

خنک روز کاندر تو بد جمشید

Ҳумоюни бадии гоҳи коўс кӣ

همایون بدی گاه کاوس کی

Ҳамон рӯзи Кайхусрави неки пай

همان روز کیخسرو نیک‌پی

Дар Фрҳӣ бар ту акнӯн бибаст

در فرهی بر تو اکنون ببست

Ки бар тахти ту носазое нишаст

که بر تخت تو ناسزایی نشست

Шунид ин суханҳо яли Исфандиёр

شنید این سخنها یل اسفندیار

Пиёда биёмад бар номдор

پیاده بیامد بر نامدار

Ба рустам чунин гуфт к-эии сргроӣ

به رستم چنین گفت کای سرگرای

Чаро тези гаштӣ ба пардаи сарой

چرا تیز گشتی به پرده‌سرای

Сазадгар барин буми Зобулстон

سزد گر برین بوم زابلستان

Наад донишии номи ғлғлстон

نهد دانشی نام غلغلستان

Ки меҳмон чу сайр ояд аз мизбон

که مهمان چو سیر آید از میزبان

Ба зиштии баради номи полизбон

به زشتی برد نام پالیزبان

Саропардаро гуфт бади рӯзгор

سراپرده را گفت بد روزگار

Ки ҷамшедро доштӣ бар канор

که جمشید را داشتی بر کنار

Ҳамон рӯз каз баҳри коўси шоҳ

همان روز کز بهر کاوس شاه

Бадии пардау сояи боргоҳ

بدی پرده و سایهٔ بارگاه

Куҷои роҳи яздони ҳамеи бозҷст

کجا راه یزدان همی بازجست

Ҳамеи хостии ахтаронро дуруст

همی خواستی اختران را درست

Замин зу саросари пурошӯб буд

زمین زو سراسر پرآشوب بود

Пар аз ханҷару ғорату чӯб буд

پر از خنجر و غارت و چوب بود

Кунун мояи дори ту Гуштосп аст

کنون مایه‌دار تو گشتاسپ است

Ба пеши ваии андар чу ҷомосп аст

به پیش وی اندر چو جاماسپ است

Нишаста ба як даст ӯ зрдҳшт

نشسته به یک دست او زردهشت

Ки бо занад вост омадаст аз биҳишт

که با زند واست آمدست از بهشت

Ба дигари пшўтни гӯи неки мард

به دیگر پشوتن گو نیک مرد

Чашида зи гетии басии гарму сард

چشیده ز گیتی بسی گرم و سرد

Ба пеши андаруни фаррухи Исфандиёр

به پیش اندرون فرخ اسفندیار

Казу шод шуд гардиши рӯзгор

کزو شاد شد گردش روزگار

Дили неки мардони бадв зинда шуд

دل نیک‌مردان بدو زنده شد

Бад аз бими шамшер ӯ банда шуд

بد از بیم شمشیر او بنده شد

Биёмад бадари паҳлавони савор

بیامد بدر پهلوان سوار

Пас андар ҳаме дидаш Исфандиёр

پس‌اندر همی دیدش اسفندیار

Чу баргашти азу бо пшўтн бигуфт

چو برگشت ازو با پشوتن بگفت

Ки мардӣ ва гардӣ нишоед наҳуфт

که مردی و گردی نشاید نهفت

Надидам бад-ӣни гӯнаи аспу савор

ندیدم بدین گونه اسپ و سوار

Надонам ки чун хезад аз корзор

ندانم که چون خیزد از کارزار

Яке жанда пеласт бар кӯҳи гунг

یکی ژنده پیل است بر کوه گنگ

Агар бо силеҳ андар ояд ба ҷанг

اگر با سلیح اندر آید به جنگ

Агар бо силеҳи набардӣ буд

اگر با سلیح نبردی بود

Ҳамоно ки ойини мардӣ буд

همانا که آیین مردی بود

Ба боло ҳаме бугзарад фару зеб

به بالا همی بگذرد فر و زیب

Битарсам ки фардо бибинад нишеб

بترسم که فردا ببیند نشیب

Ҳамеи сӯзад аз меҳри фарши дилам

همی سوزد از مهر فرش دلم

зи фармони додари дили нгслм

ز فرمان دادار دل نگسلم

Чу фардо бияёд ба овардгоҳ

چو فردا بیاید به آوردگاه

Кунам рӯзи равшани брўбри сиёҳ

کنم روز روشن بروبر سیاه

Пшўтн бадв гуфт бишинав сухан

پشوتن بدو گفت بشنو سخن

Ҳаме гӯямат эй бародар макун

همی گویمت ای برادر مکن

Туро гуфтам ва беш гӯям ҳаме

ترا گفتم و بیش گویم همی

Ки аз ростӣ дил нишуем ҳаме

که از راستی دل نشویم همی

Маёзор касро ки озоди мард

میازار کس را که آزاد مرد

Сар андар наёрад ба озору дард

سر اندر نیارد به آزار و درد

Бхсби имшабу бомдоди пагоҳ

بخسب امشب و بامداد پگاه

Бирав то ба айвон ӯ бе сипоҳ

برو تا به ایوان او بی‌سپاه

Боиўон ӯ рӯз фаррух кунем

بایوان او روز فرخ کنیم

Сухан ҳарч гӯйанд посух кунем

سخن هرچ گویند پاسخ کنیم

Ҳама кор некӯаст зу дар ҷаҳон

همه کار نیکوست زو در جهان

Миён киону миёни маон

میان کهان و میان مهان

Ҳаме сар напечад зи фармони ту

همی سر نپیچد ز فرمان تو

Дилаши рости байнам ба паймони ту

دلش راست بینم به پیمان تو

Ту бо ӯ чаҳ гӯйӣ ба кин ва ба хашм

تو با او چه گویی به کین و به خشم

Бишӯй аз дилати кини вази хашми чашм

بشوی از دلت کین وز خشم چشم

Яке посух оварадаш Исфандиёр

یکی پاسخ آوردش اسفندیار

Ки бар гӯша гулистон раст хор

که بر گوشهٔ گلستان رست خار

Чунин гуфт каз мардуми поки дайн

چنین گفت کز مردم پاک‌دین

Ҳамоно нзибд ки гуяд чунин

همانا نزیبد که گوید چنین

Гар аидўнки дастури Эрони тӯй

گر ایدونک دستور ایران توی

Дилу гӯшу чашми далерони тӯй

دل و گوش و چشم دلیران توی

Ҳамеи хуби дории чунин роҳ ро

همی خوب داری چنین راه را

Хирадро ва озурдани шоҳ ро

خرد را و آزردن شاه را

Ҳамаи ранҷу тимори мо боди гашт

همه رنج و تیمار ما باد گشت

Ҳамон дайни зардушти бедоди гашт

همان دین زردشت بیداد گشت

Ки гуяд ки ҳар кӯи зи фармони шоҳ

که گوید که هر کو ز فرمان شاه

Бипечад ба дӯзах буд ҷойгоҳ

بپیچد به دوزخ بود جایگاه

Маро чанд гӯйии гунаҳкори шӯ

مرا چند گویی گنهکار شو

зи гуфтори Гуштоспи безори шӯ

ز گفتار گشتاسپ بیزار شو

Ту гӯйӣ ва ман худ чунин кӣ кунам

تو گویی و من خود چنین کی کنم

Ки аз ройу фармон ӯ пай кунам

که از رای و فرمان او پی کنم

Гар аидўнки тарсии ҳаме аз танам

گر ایدونک ترسی همی از تنم

Ман имрӯзи тарс туро башиканам

من امروز ترس ترا بشکنم

Касе безамона ба гетӣ намурда

کسی بی‌زمانه به گیتی نمرد

Намурда онки номи бузургии бабрад

نمرد آنک نام بزرگی ببرد

Ту фардо бибинӣ ки бар дашти ҷанг

تو فردا ببینی که بر دشت جنگ

Чаҳ кор оварам пеши чангии паланг

چه کار آورم پیش چنگی پلنگ

Пшўтн бадв гуфт к-эии номдор

پشوتن بدو گفت کای نامدار

Чунин чанд гӯйии ту аз корзор

چنین چند گویی تو از کارزار

Ки то ту раседӣ ба тиру камон

که تا تو رسیدی به تیر و کمان

Набад бар ту Иблисро ин гумон

نبد بر تو ابلیس را این گمان

Ба дили девро роҳ додӣ кунун

به دل دیو را راه دادی کنون

Ҳаме нашнавӣ панди ин раҳнамӯн

همی نشنوی پند این رهنمون

Дилати хираи байнами ҳамеи пари ситез

دلت خیره بینم همی پر ستیز

Кунун ҳарч гуфтам ҳамаи ризриз

کنون هرچ گفتم همه ریزریز

Чигуна кунам тарсро аз дилам

چگونه کنم ترس را از دلم

Бад-ӣни сон каз андешаҳо бугсалам

بدین سان کز اندیشه‌ها بگسلم

Ду ҷангии ду шер ва ду марди далер

دو جنگی دو شیر و دو مرد دلیر

Чаҳ донам ки пушт ки ояд ба зер

چه دانم که پشت که آید به زیر

Варои номвари ҳеҷ посухи надод

ورا نامور هیچ پاسخ نداد

Дилаши гашти пари дарду сари пари зи бод

دلش گشت پر درد و سر پر ز باد