Чу рустам биёмад ба айвони хеш
چو رستم بیامد به ایوان خویش
Нигаҳ кард чанде ба девони хеш
نگه کرد چندی به دیوان خویش
Зуввора биёмад ба наздики ӯй
زواره بیامد به نزدیک اوی
Варо дид пажмурдау зрдрўӣ
ورا دید پژمرده و زردروی
Бадв гуфт рӯи теғ ҳиндӣ биор
بدو گفت رو تیغ هندی بیار
Яке ҷавшану мғФрии номдор
یکی جوشن و مغفری نامدار
Камони ору бргстўони ору бабр
کمان آر و برگستوان آر و ببر
Каманди ору гурзи гарони ору габр
کمند آر و گرز گران آر و گبر
Зуввора бифармуд то ҳарч гуфт
زواره بفرمود تا هرچ گفت
Биоварад ганҷур ӯ аз наҳуфт
بیاورد گنجور او از نهفت
Чу рустами силеҳ набардаш бидид
چو رستم سلیح نبردش بدید
СроФшонду бод аз ҷигар баркашид
سرافشاند و باد از جگر برکشید
Чунин гуфт к-эии ҷавшани корзор
چنین گفت کای جوشن کارزار
Бросўдӣ аз ҷанги як рӯзгор
برآسودی از جنگ یک روزگار
Кунун кор пеш омадат сахт бош
کنون کار پیش آمدت سخت باش
Ба ҳар ҷои пероҳан бахт бош
به هر جای پیراهن بخت باش
Чунин размгоҳӣ ки ғурони ду шер
چنین رزمگاهی که غران دو شیر
Ба ҷанг андар оянд ҳар ду далер
به جنگ اندر آیند هر دو دلیر
Кунун то чаҳ пеши оради Исфандиёр
کنون تا چه پیش آرد اسفندیار
Чаҳ бозӣ кунад дар дами корзор
چه بازی کند در دم کارزار
Чу бишунид дастони зи рустами сухан
چو بشنید دستان ز رستم سخن
Пурандеша шуд ҷони марди куҳан
پراندیشه شد جان مرد کهن
Бадв гуфт к-эии номвари паҳлавон
بدو گفت کای نامور پهلوان
Чаҳ гуфтӣ казон тираи гаштами равон
چه گفتی کزان تیره گشتم روان
Ту то бар нишастӣ бузин набард
تو تا بر نشستی بزین نبرد
Набӯдӣ магари неки дили родмард
نبودی مگر نیک دل رادمرد
Ҳамеша дил аз ранҷи пардохта
همیشه دل از رنج پرداخته
Ба фармони шоҳони сроФрохтаҳ
به فرمان شاهان سرافراخته
Битарсам ки рӯзати сроиди ҳаме
بترسم که روزت سرآید همی
Гар ахтар ба хоб андар ояд ҳаме
گر اختر به خواب اندر آید همی
Ҳамеи тухми дастони зи бен бркннд
همی تخم دستان ز بن برکنند
Зану кӯдаконро ба хоки аФгннд
زن و کودکان را به خاک افگنند
Ба дасти ҷавонӣ чу Исфандиёр
به دست جوانی چو اسفندیار
Агар ту шӯии кушта дар корзор
اگر تو شوی کشته در کارزار
Намонад ба зоўлстони обу хок
نماند به زاولستان آب و خاک
Баландӣ бар ва бум гардад муғок
بلندی بر و بوم گردد مغاک
Вари аидўнк ӯро расад зини газанд
ور ایدونک او را رسد زین گزند
Набошад туро низ номи баланд
نباشد ترا نیز نام بلند
Ҳамеи ҳаркасӣ достонҳо зананд
همی هرکسی داستانها زنند
Баровардаи номи турои бшкрнд
برآورده نام ترا بشکرند
Ки ӯ шаҳриёрии з Эрон бикушт
که او شهریاری ز ایران بکشت
Бидон кӯ сухан гуфт бо ваии дурушт
بدان کو سخن گفت با وی درشت
Ҳаме бош дар пеш ӯ бар ба пой
همی باش در پیش او بر به پای
Вагарнаи ҳам акнӯн бипардоз ҷой
وگرنه هماکنون بپرداز جای
Ба байғӯлае шӯи фурӯд аз маон
به بیغولهای شو فرود از مهان
Ки кас нашунӯд науммат андари ҷаҳон
که کس نشنود نامت اندر جهان
Казин бади туро тира гардад равон
کزین بد ترا تیره گردد روان
Бипарҳез азин шаҳриёри ҷавон
بپرهیز ازین شهریار جوان
Ба ганҷ ва ба ранҷи ин равони бозхр
به گنج و به رنج این روان بازخر
Мабар пеши дебои чинии табар
مبر پیش دیبای چینی تبر
Сипоҳи варои халъати орой низ
سپاه ورا خلعت آرای نیز
Азуи бози хари хештанро ба чиз
ازو باز خر خویشتن را به چیز
Чу баргардад ӯ аз лаби ҳирманд
چو برگردد او از لب هیرمند
Ту пои андаровар ба Рахши баланд
تو پای اندر آور به رخش بلند
Чу эмин шудӣ бандагӣ кун ба роҳ
چو ایمن شدی بندگی کن به راه
Бидон то бибинӣ яке рӯй шоҳ
بدان تا ببینی یکی روی شاه
Чу бинад туро кӣ кунад шоҳи бад
چو بیند ترا کی کند شاه بد
Худ аз шоҳи кирдори бад кӣ сазад
خود از شاه کردار بد کی سزد
Бадв гуфт рустам ки эй марди пер
بدو گفت رستم که ای مرد پیر
Суханҳо барин гӯнаи осони мгир
سخنها برین گونه آسان مگیر
Ба мардии марои сол бисёр гашт
به مردی مرا سال بسیار گشت
Баду нек чанде басар бар гузашт
بد و نیک چندی بسر بر گذشت
Расидам ба девони Мозандарон
رسیدم به دیوان مازندران
Ба разми саворони ҳомоўрон
به رزم سواران هاماوران
Ҳамон разми комусу хоқони чин
همان رزم کاموس و خاقان چین
Ки ларзони бадии зери эшон замин
که لرزان بدی زیر ایشان زمین
Агар ман гурезами зи Исфандиёр
اگر من گریزم ز اسفندیار
Ту дар систони коху гулшани мадор
تو در سیستان کاخ و گلشن مدار
Чу ман бабри пӯшам ба рӯзи набард
چو من ببر پوشم به روز نبرد
Сари ҳўру моҳи андрорм ба гирд
سر هور و ماه اندرآرم به گرد
зи хоҳиш ки гуфтӣ басӣ ронда ам
ز خواهش که گفتی بسی راندهام
Бадви дафтари кеҳтарӣ хонда ам
بدو دفتر کهتری خواندهام
Ҳаме хор гирад суханҳои ман
همی خوار گیرد سخنهای من
Бипечад сар аз донишу рои ман
بپیچد سر از دانش و رای من
Гар ӯ сари зи кайвони фурӯди орадӣ
گر او سر ز کیوان فرود آردی
Рӯонаш бар ман дуруди орадӣ
روانش بر من درود آردی
Азуи нестии ганҷу гавҳари дареғ
ازو نیستی گنج و گوهر دریغ
На бргстўон ва на гўполу теғ
نه برگستوان و نه گوپال و تیغ
Сухан чанд гуфтам ба чандин нишаст
سخن چند گفتم به چندین نشست
зи гуфтор бодаст моро ба даст
ز گفتار باد است ما را به دست
Гар аидўнк фардо кунад корзор
گر ایدونک فردا کند کارزار
Дил аз ҷон ӯ ҳеҷ ранҷаи мадор
دل از جان او هیچ رنجه مدار
Напечам ба оварад бо ӯ Аннан
نپیچم به آورد با او عنان
На гўпол бинад на захми синон
نه گوپال بیند نه زخم سنان
Набандам ба овардгоҳи роҳи ӯй
نبندم به آوردگاه راه اوی
Бнирў нагирам камаргоҳи ӯй
بنیرو نگیرم کمرگاه اوی
зи бора ба оғӯши брдормш
ز باره به آغوش بردارمش
Ба шоҳии зи Гуштоспи бгзормш
به شاهی ز گشتاسپ بگذارمش
Биорам нишонам бар тахти ноз
بیارم نشانم بر تخت ناز
Азон пас гушойам дар ганҷи боз
ازان پس گشایم در گنج باز
Чу меҳмон ман бӯда бошад се рӯз
چو مهمان من بوده باشد سه روز
Чаҳорум чу аз чарх гетӣ фурӯз
چهارم چو از چرخ گیتی فروز
Биндозад он чодари ложвард
بیندازد آن چادر لاژورد
Падед ояд аз ҷоми ёқӯти зард
پدید آید از جام یاقوت زرد
Сабки боз бо ӯ бабандам камар
سبک باز با او ببندم کمر
Ваз эдар нуҳуми сӯии Гуштоспи сар
وز ایدر نهم سوی گشتاسپ سر
Ншонмш бар номвари тахти оҷ
نشانمش بر نامور تخت عاج
Нуҳум бар сараш бар дили афрӯзи тоҷ
نهم بر سرش بر دلافروز تاج
Бабандам камари пеш ӯ бандаи вор
ببندم کمر پیش او بندهوار
Наҷӯям ҷудои зи Исфандиёр
نجویم جدایی ز اسفندیار
Ту доне ки ман пеши тахти Қубод
تو دانی که من پیش تخت قباد
Чаҳ кардам ба мардии ту дорӣ ба ёд
چه کردم به مردی تو داری به یاد
Бихандед аз гуфт ӯ золи зар
بخندید از گفت او زال زر
Замонӣ биҷунбед зи андешаи сар
زمانی بجنبید ز اندیشه سر
Бадв гуфт зол эй писари ин сухан
بدو گفت زال ای پسر این سخن
магӯӣ ва ҷудо кун сарашро зи бен
مگوی و جدا کن سرش را ز بن
Ки девонагони ин сухан бишинаванд
که دیوانگان این سخن بشنوند
Бад-ӣни хоми гуфтор ту негроанд
بدین خام گفتار تو نگروند
Қубодӣ ба ҷое нишаста дижам
قبادی به جایی نشسته دُژَن
На тахту кулоҳ ва на ганҷи куҳан
نه تخت و کلاه و نه گنج کهن
Чу Исфандиёрӣ ки ФъФўри чин
چو اسفندیاری که فعفور چین
Нависад ҳамеи ном ӯ бар нигин
نویسد همی نام او بر نگین
Ту гӯйӣ ки аз бораи брдормш
تو گویی که از باره بردارمش
Ба бар бар сӯии хони золи ормаш
به بر بر سوی خان زال آرمش
Нагӯяд чунин мардуми солхўрд
نگوید چنین مردم سالخورد
Ба гирд дар носипосии магарад
به گرد در ناسپاسی مگرد
Бигуфт ин ва биниҳод сар бар замин
بگفت این و بنهاد سر بر زمین
Ҳаме хонд бар кирдигори офарин
همی خواند بر کردگار آفرین
Ҳаме гуфт к-эии довари кирдигор
همی گفت کای داور کردگار
Бигардон ту аз мо бади рӯзгор
بگردان تو از ما بد روزگار
Барин гӯна то хури баромади зи кӯҳ
برین گونه تا خور برآمد ز کوه
Наомад забонаши зи гуфтани сутӯҳ
نیامد زبانش ز گفتن ستوه