Камон барграфтанду тири хаданг

کمان برگرفتند و تیر خدنگ

Ббрднд аз рӯй хуршеди ранг

ببردند از روی خورشید رنگ

зи пайкони ҳаме оташ афрӯхтанд

ز پیکان همی آتش افروختند

Ба бар бар зираро ҳаме дӯхтанд

به بر بر زره را همی دوختند

Дили шоҳ Эрон бидон танг шуд

دل شاه ایران بدان تنگ شد

Биравҳоу чеҳраши пар ожанг шуд

بروها و چهرش پر آژنگ شد

Чу ӯ дасти барадӣ ба сӯии камон

چو او دست بردی به سوی کمان

Нрстии кас аз тир ӯ бе гумон

نرستی کس از تیر او بی‌گمان

Ба ранг тбрхўн шудӣ ин ҷаҳон

به رنگ طبرخون شدی این جهان

Шудӣ офтоб аз наҳифаши ниҳон

شدی آفتاب از نهیبش نهان

Яке чархро баркашид аз шгоъ

یکی چرخ را برکشید از شگاع

Ту гуфтӣ ки хуршед шуд дар шроъ

تو گفتی که خورشید شد در شراع

Ба тирӣ ки пайконаши алмос буд

به تیری که پیکانش الماس بود

Зираи пеш ӯ ҳамчуи қртос буд

زره پیش او همچو قرطاس بود

Чу ӯ аз камон тир бикшод шаст

چو او از کمان تیر بگشاد شست

Тани рустаму Рахш ҷангӣ бахаст

تن رستم و رخش جنگی بخست

Бар Рахш азон тирҳо гашти суст

بر رخش ازان تیرها گشت سست

Набад борау марди ҷангии дуруст

نبد باره و مرد جنگی درست

Ҳамеи тохт бар гардиши Исфандиёр

همی تاخت بر گردش اسفندیار

Наомад бирав тири рустам ба кор

نیامد برو تیر رستم به کار

Фурӯд омад аз Рахши рустам чу бод

فرود آمد از رخش رستم چو باد

Сари номвари сӯии болои ниҳод

سر نامور سوی بالا نهاد

Ҳамон Рахши рахшони сӯй хона шуд

همان رخش رخشان سوی خانه شد

Чунин бо худованд бегона шуд

چنین با خداوند بیگانه شد

Ба болои зи рустам ҳаме рафт хӯн

به بالا ز رستم همی رفت خون

Бишуд сусту ларзон ки бесутун

بشد سست و لرزان که بیستون

Бихандед чун дидаш Исфандиёр

بخندید چون دیدش اسفندیار

Бадв гуфт к-эии рустами номдор

بدو گفت کای رستم نامدار

Чаро гум шуд он неруии пели маст

چرا گم شد آن نیروی پیل مست

зи пайкон чаро пел ҷангӣ бахаст

ز پیکان چرا پیل جنگی بخست

Куҷо рафт он мардӣу гурзи ту

کجا رفت آن مردی و گرز تو

Ба разми андаруни фарау брзи ту

به رزم اندرون فره و برز تو

Гурезон ба боло чаро бршдӣ

گریزان به بالا چرا برشدی

Чу овози шери жёни бшндӣ

چو آواز شیر ژیان بشندی

Чаро пели ҷангӣ чу рӯбоҳи гашт

چرا پیل جنگی چو روباه گشت

зи размати чунин дасти кӯтоҳи гашт

ز رزمت چنین دست کوتاه گشت

Ту онӣ ки дев аз ту гирён шудӣ

تو آنی که دیو از تو گریان شدی

Дад аз туфи теғи ту бирён шудӣ

دد از تف تیغ تو بریان شدی

Зуввораи паии Рахш ногуҳ бидид

زواره پی رخش ناگه بدید

Казон равад бо хастагӣ дар кашид

کزان رود با خستگی در کشید

Сияҳ шуд ҷаҳони пеши чашмаш ба ранг

سیه شد جهان پیش چشمش به رنگ

Хурушони ҳамеи тохт то ҷои ҷанг

خروشان همی تاخت تا جای جنگ

Тани марди ҷангии чунон хаста дид

تن مرد جنگی چنان خسته دید

Ҳамаи хстгиҳош нобаста дид

همه خستگیهاش نابسته دید

Бадв гуфт хези аспи ман брншин

بدو گفت خیز اسپ من برنشین

Ки пӯшади зи баҳр ту хуфтон кин

که پوشد ز بهر تو خفتان کین

Бадв гуфт рӯи пеш дастон бигӯӣ

بدو گفت رو پیش دستان بگوی

Казин дӯда сом шуд рангу буи

کزین دودهٔ سام شد رنگ و بوی

Нигаҳ кун ки то чора кор чист

نگه کن که تا چارهٔ کار چیست

Барин хастагӣҳо бар озор кист

برین خستگیها بر آزار کیست

Кигар ман зи пайкони Исфандиёр

که گر من ز پیکان اسفندیار

Шабиро срорми бад-ӣни рӯзгор

شبی را سرآرم بدین روزگار

Чунон донам эй золи комрўзи ман

چنان دانم ای زال کامروز من

зи модари бзодми бад-ӣни анҷуман

ز مادر بزادم بدین انجمن

Чу рафтӣ ҳамеи чораи Рахши соз

چو رفتی همی چارهٔ رخش ساز

Ман оем кунунгар бимонами дароз

من آیم کنون گر بمانم دراز

Зуввораи зи пеш бародар бирафт

زواره ز پیش برادر برفت

Ду дидаи сӯй Рахш биниҳод тафт

دو دیده سوی رخش بنهاد تفت

Ба пастии ҳаме буд Исфандиёр

به پستی همی بود اسفندیار

Хурӯшед к-эии рустами номдор

خروشید کای رستم نامدار

Ба болои чунин чанд бошӣ ба пой

به بالا چنین چند باشی به پای

Ки хоҳад бадани мари турои раҳнамоӣ

که خواهد بدن مر ترا رهنمای

Камони бФгн аз дасту бабри баён

کمان بفگن از دست و ببر بیان

Броҳнҷ ва бигушоӣ теғ аз миён

برآهنج و بگشای تیغ از میان

Пушаймони шӯу дастро даҳ ба банд

پشیمان شو و دست را ده به بند

Казин пас ту аз ман наёбӣ газанд

کزین پس تو از من نیابی گزند

Бад-ӣни хастагӣ назд шоҳат барам

بدین خستگی نزد شاهت برم

зи кирдорҳо бегуноҳат барам

ز کردارها بی‌گناهت برم

Вагар ҷанги ҷӯии ту андарз кун

وگر جنگ جویی تو اندرز کن

Якеро нигаҳбони ин марз кун

یکی را نگهبان این مرز کن

Гуноҳӣ ки кардӣ з яздон бихоҳ

گناهی که کردی ز یزدان بخواه

Сазадгар ба пӯзиш бубахшад гуноҳ

سزد گر به پوزش ببخشد گناه

Магари додгари бошиддати раҳнамоӣ

مگر دادگر باشدت رهنمای

Чу беруни шӯии зини сипанҷии сарой

چو بیرون شوی زین سپنجی سرای

Чунин гуфт рустам ки бегоҳ шуд

چنین گفت رستم که بیگاه شد

зи разму зи бади даст кӯтоҳ шуд

ز رزم و ز بد دست کوتاه شد

Шаби тираи ҳаргиз ки ҷӯяд набард

شب تیره هرگز که جوید نبرد

Ту акнӯн бад-ӣн ромишӣ бозгард

تو اکنون بدین رامشی بازگرد

Ман акнӯн чунин сӯй айвон шавам

من اکنون چنین سوی ایوان شوم

Биёсоем ва як замони бғнўм

بیاسایم و یک زمان بغنوم

Бабандам ҳамаи хастагӣҳои хеш

ببندم همه خستگیهای خویش

Бихонам касеро ки дорам ба пеш

بخوانم کسی را که دارم به پیش

Зуввораи фаромарзу дастони сом

زواره فرامرز و دستان سام

Касеро зи хуишон ки доранд ном

کسی را ز خویشان که دارند نام

Бисозам кунун ҳарчи фармони тест

بسازم کنون هرچ فرمان تست

Ҳамаи ростии зери паймони тест

همه راستی زیر پیمان تست

Бадв гуфт рӯйин тани Исфандиёр

بدو گفت رویین تن اسفندیار

Ки эй брмнши пери носозгор

که ای برمنش پیر ناسازگار

Ту мардии бузургӣу зӯри озмоӣ

تو مردی بزرگی و زور آزمای

Басии чораи донеу найрангу рой

بسی چاره دانی و نیرنگ و رای

Бидидам ҳамаи фару зеби туро

بدیدم همه فر و زیب ترا

Нахоҳам ки байнами нишеби туро

نخواهم که بینم نشیب ترا

Ба ҷони имшабии додмт зинҳор

به جان امشبی دادمت زینهار

Ба айвони рисии коми кажии мхор

به ایوان رسی کام کژی مخار

Сухани ҳарчи пзрФтии онро бикун

سخن هرچ پذرفتی آن را بکن

Азин пас мпимоӣ бо ман сухан

ازین پس مپیمای با من سخن

Бадв гуфт рустам ки айдун кунам

بدو گفت رستم که ایدون کنم

Чу бар хастагӣҳо бар афсун кунам

چو بر خستگیها بر افسون کنم

Чу баргашт аз рустами Исфандиёр

چو برگشت از رستم اسفندیار

Нигаҳ кард то чун равад номдор

نگه کرد تا چون رود نامدار

Чу бигузашт монанди киштӣ ба равад

چو بگذشت مانند کشتی به رود

Ҳаме дод танро зи яздони дуруд

همی داد تن را ز یزدان درود

Ҳаме гуфт к-эй довар доду пок

همی گفت کای داور داد و پاک

Гар аз хастагӣҳо шавам ман ҳалок

گر از خستگیها شوم من هلاک

Ки хоҳад зи гарданкашони кини ман

که خواهد ز گردنکشان کین من

Ки гирад дилу роҳу ойини ман

که گیرد دل و راه و آیین من

Чу Исфандиёр аз пасаш бингаред

چو اسفندیار از پسش بنگرید

Барон рӯй равадаш ба хушкӣ бидид

بران روی رودش به خشکی بدید

Ҳаме гуфт кинро махонед мард

همی گفت کین را مخوانید مرد

Яке жанда пеласт бо дору барад

یکی ژنده پیلست با دار و برد

Гузар кард пари хастагӣҳо бар об

گذر کرد پر خستگیها بر آب

Азон захми пайкон шудаи пуршитоб

ازان زخم پیکان شده پرشتاب

Шигифтӣ бимонада бади Исфандиёр

شگفتی بمانده بد اسفندیار

Ҳаме гуфт к-эии довари комгор

همی گفت کای داور کامگار

Чунон офаридӣ ки худ хостӣ

چنان آفریدی که خود خواستی

Замону заминро биёростӣ

زمان و زمین را بیاراستی

Бдонгаҳ ки шуд номвари бози ҷой

بدانگه که شد نامور باز جای

Пшўтн биёмад зи пардаи сарой

پشوتن بیامد ز پرده‌سرای

зи нӯши озари гирди вази меҳри нӯш

ز نوش‌آذر گرد وز مهر نوش

Хурӯшиданӣ буд бо дарду ҷӯш

خروشیدنی بود با درد و جوش

Саропардаи шоҳи пари хок буд

سراپردهٔ شاه پر خاک بود

Ҳамаи ҷомаи меҳтарони чок буд

همه جامهٔ مهتران چاک بود

Фурӯд омад аз бораи Исфандиёр

فرود آمد از باره اسفندیار

Ниҳоди он сари саракашони барканор

نهاد آن سر سرکشان برکنار

Ҳаме гуфт зорои ду гирди ҷавон

همی گفت زارا دو گرد جوان

Ки ҷонатон шуд аз колбуд бо тавон

که جانتان شد از کالبد با توان

Чунин гуфт пас бо пшўтн ки хез

چنین گفت پس با پشوتن که خیز

Барин куштагони оби чандини марез

برین کشتگان آب چندین مریز

Ки судӣ набинам зи хӯни рехтан

که سودی نبینم ز خون ریختن

Нишоед ба марги андар овихтан

نشاید به مرگ اندر آویختن

Ҳамаи марги рооими бурноу пер

همه مرگ راایم برنا و پیر

Ба рафтани хиради бодмони дастгир

به رفتن خرد بادمان دستگیر

Ба тобути заррин ва дар маҳди соҷ

به تابوت زرین و در مهد ساج

Фиристодашон зии худованди тоҷ

فرستادشان زی خداوند تاج

Паёмӣ фиристод назд падар

پیامی فرستاد نزد پدر

Ки он шохи рой ту омад ба бар

که آن شاخ رای تو آمد به بر

Ту киштӣ ба оби андари андохтӣ

تو کشتی به آب اندر انداختی

зи рустами ҳамеи чокарии сохтӣ

ز رستم همی چاکری ساختی

Чу тобути нӯши озару мҳрнўш

چو تابوت نوش‌آذر و مهرنوش

Бибинӣ ту дар оз чандин макуш

ببینی تو در آز چندین مکوش

Ба чарм андараст гови Исфандиёр

به چرم اندر است گاو اسفندیار

Надонам чаҳ ронад бадви рӯзгор

ندانم چه راند بدو روزگار

Нишаст аз бар тахт бо сўку дард

نشست از بر تخت با سوک و درد

Суханҳои рустами ҳамаи ёдкард

سخنهای رستم همه یادکرد

Чунин гуфт пас бо пшўтн ки шер

چنین گفت پس با پشوتن که شیر

Бипечад зи чанголи марди далер

بپیچد ز چنگال مرد دلیر

Ба рустам нигаҳ кардам имрӯзи ман

به رستم نگه کردم امروز من

Барон брзи болои он пилтан

بران برز بالای آن پیلتن

Ситоиш гирифтам ба яздони пок

ستایش گرفتم به یزدان پاک

Кзўисти умед ва зу биму бок

کزویست امید و زو بیم و باک

Ки парвардгори он чунон офарид

که پروردگار آن چنان آفرید

Барон офарини кӯи ҷаҳони офарид

بران آفرین کو جهان آفرید

Чунин корҳо рафт бар даст ӯ

چنین کارها رفت بر دست او

Ки дарёии чин буд то шаст ӯ

که دریای چین بود تا شست او

Ҳаме баркашидӣ зи дарёи наҳанг

همی برکشیدی ز دریا نهنگ

Ба дам дар кашидӣ зи ҳомӯни паланг

به دم در کشیدی ز هامون پلنگ

Барон сони бхстми танишро ба тир

بران سان بخستم تنش را به تیر

Ки аз хӯн ӯ хок шуд обгир

که از خون او خاک شد آبگیر

зи болои пиёда ба паймон бирафт

ز بالا پیاده به پیمان برفت

Сӯй равад бо габру шамшери тафт

سوی رود با گبر و شمشیر تفت

Баромади чунон хаста зон обгир

برآمد چنان خسته زان آبگیر

Саросари таниши пари зи пайкони тир

سراسر تنش پر ز پیکان تیر

Баронам ки чун ӯ ба айвон расад

برآنم که چون او به ایوان رسد

Рӯонаши зи айвон ба кайвон расад

روانش ز ایوان به کیوان رسد