Ббўднд ҳар ду барон рои манд
ببودند هر دو بران رای مند
Сипаҳбади баромад ба болои баланд
سپهبد برآمد به بالا بلند
Аз айвони се миҷмари пари оташи бабрад
از ایوان سه مجمر پر آتش ببرد
Бирафтанд бо ӯ се ҳушёру гирд
برفتند با او سه هشیار و گرد
Фусунгар чу бар теғ боло расед
فسونگر چو بر تیغ بالا رسید
зи дебои яке пар берун кашид
ز دیبا یکی پر بیرون کشید
зи миҷмари яке оташӣ барфурӯхт
ز مجمر یکی آتشی برفروخت
Ба болои он пар лухтӣ бсухт
به بالای آن پر لختی بسوخت
Чу посӣ азон тира шаб даргузашт
چو پاسی ازان تیره شب درگذشت
Ту гуфтӣ чу оҳани сиёҳи абри гашт
تو گفتی چو آهن سیاه ابر گشت
Ҳмонгаҳ чу мурғ аз ҳаво бингаред
همانگه چو مرغ از هوا بنگرید
Дарахшидани оташ тез дид
درخشیدن آتش تیز دید
Нишаста буриши зол бо дарду ғам
نشسته برش زال با درد و غم
зи парвози мурғ андар омад дижам
ز پرواز مرغ اندر آمد دژم
Бишуд пеш бо авди зол аз фароз
بشد پیش با عود زال از فراز
Ситудаш фаровону барадаши намоз
ستودش فراوان و بردش نماز
Ба пешаши се миҷмари пар аз буи кард
به پیشش سه مجمر پر از بوی کرد
зи хӯни ҷигар бар ду рух ҷӯй кард
ز خون جگر بر دو رخ جوی کرد
Бадв гуфт симурғи шоҳо чаҳ буд
بدو گفت سیمرغ شاها چه بود
Ки омад азин сони ниёзат ба дӯд
که آمد ازین سان نیازت به دود
Чунин гуфт кин бад ба душмани расоад
چنین گفت کاین بد به دشمن رساد
Ки бар ман расед аз бади бднжод
که بر من رسید از بد بدنژاد
Тани рустами ширдил хаста шуд
تن رستم شیردل خسته شد
Азон хастагии ҷони ман баста шуд
ازان خستگی جان من بسته شد
Казон хастагӣ бим ҷонасту бас
کزان خستگی بیم جانست و بس
Барон гӯна хаста надидаст кас
بران گونه خسته ندیدست کس
Ҳамон Рахши гӯйӣ ки биҷон шудаст
همان رخش گویی که بیجان شدست
зи пайкони таниши зор ва биҷон шудаст
ز پیکان تنش زار و بیجان شدست
Биёмад барин кишвари Исфандиёр
بیامد برین کشور اسفندیار
Нкўбди ҳамеи ҷуз дар корзор
نکوبد همی جز در کارزار
Наҷуед ҳамеи кишвару тоҷу тахт
نجوید همی کشور و تاج و تخت
Бирав бор хоҳад ҳаме бо дарахт
برو بار خواهد همی با درخت
Бадв гуфт симурғи к-эии паҳлавон
بدو گفت سیمرغ کای پهلوان
Мабош андарин кори хастаи равон
مباش اندرین کار خستهروان
Сазадгар намое ба ман Рахш ро
سزد گر نمایی به من رخش را
Ҳамон сарфарози ҷаҳони бахш ро
همان سرفراز جهانبخش را
Касе сӯй рустам фиристод зол
کسی سوی رستم فرستاد زال
Ки лухтӣ ба чораи броФрози ёл
که لختی به چاره برافراز یال
Бифармоӣ то Рахшро ҳамчунон
بفرمای تا رخش را همچنان
Биоранди пеши ман андари замон
بیارند پیش من اندر زمان
Чу рустам барон тунд боло расед
چو رستم بران تند بالا رسید
Ҳамон мурғи равшани дил ӯро бидид
همان مرغ روشندل او را بدید
Бадв гуфт к-эии жандаи пели баланд
بدو گفت کای ژنده پیل بلند
зи даст ки гаштии бад-ӣни сони нижанд
ز دست که گشتی بدین سان نژند
Чаро разми ҷустии зи Исфандиёр
چرا رزم جستی ز اسفندیار
Чаро оташ афгандӣ андари канор
چرا آتش افگندی اندر کنار
Бадв гуфт зол эй худованди меҳр
بدو گفت زال ای خداوند مهر
Чу акнӯн намӯдӣ бмои поки чеҳр
چو اکنون نمودی بما پاک چهر
Гар аидўнк рустам нагардад дуруст
گر ایدونک رستم نگردد درست
Куҷо хоҳам андари ҷаҳони ҷои ҷуст
کجا خواهم اندر جهان جای جست
Ҳамаи систони пок вайрон кунанд
همه سیستان پاک ویران کنند
Ба коми далерон Эрон кунанд
به کام دلیران ایران کنند
Шавад кандаи ин тухмаи мо зи бен
شود کنده این تخمهٔ ما ز بن
Кунун бар чаҳ ронем яксар сухан
کنون بر چه رانیم یکسر سخن
Нигаҳ кард мурғи андарони хастагӣ
نگه کرد مرغ اندران خستگی
Бидид андрўи роҳи пайвастагӣ
بدید اندرو راه پیوستگی
Азуи чори пайкон ба берун кашид
ازو چار پیکان به بیرون کشید
Ба минқор аз ани хастагӣ хӯн кашид
به منقار از ان خستگی خون کشید
Барон хастагӣҳо бимолиди пар
بران خستگیها بمالید پر
Ҳам андари замони гашт бо зебу фар
هم اندر زمان گشت با زیب و فر
Бадв гуфт кин хастагӣҳо бабанд
بدو گفت کاین خستگیها ببند
Ҳаме бош икчнди давр аз газанд
همی باش یکچند دور از گزند
Яке пари ман тар бигардон ба шер
یکی پر من تر بگردان به شیر
Бимол андарони хастагӣҳои тир
بمال اندران خستگیهای تیر
Барон ҳамнишони Рахшро пеши хост
بران همنشان رخش را پیش خواست
Фурӯ кард минқор бар дасти рост
فرو کرد منقار بر دست راست
Бурун кард пайкони шаш аз гарданаш
برون کرد پیکان شش از گردنش
Набад хастагар баста ҷое таниш
نبد خسته گر بسته جایی تنش
Ҳмонгаҳ хурӯшӣ баровард Рахш
همانگه خروشی برآورد رخش
Бихандед шодони дили тоҷи бахш
بخندید شادان دل تاجبخش
Бадв гуфт мурғ эй гӯи пилтан
بدو گفت مرغ ای گو پیلتن
Тӯии номбурдор ҳар анҷуман
توی نامبردار هر انجمن
Чаро разми ҷустии зи Исфандиёр
چرا رزم جستی ز اسفندیار
Ки ӯ ҳаст рӯйин тану номдор
که او هست رویینتن و نامدار
Бадв гуфт рустамгар ӯро зи банд
بدو گفت رستم گر او را ز بند
Набӯдӣ дил ман нагаштӣ нижанд
نبودی دل من نگشتی نژند
Марои куштани осон тар ояд зи нанг
مرا کشتن آسانتر آید ز ننگ
Вагар бозмонм ба ҷое зи ҷанг
وگر بازمانم به جایی ز جنگ
Чунин дод посух каз Исфандиёр
چنین داد پاسخ کز اسفندیار
Агар сари баҷо оварӣ нест ор
اگر سر بجا آوری نیست عار
Ки андари замонаи чунуеи нхост
که اندر زمانه چنویی نخاست
Бадв дорад Эрони ҳамеи пушти рост
بدو دارد ایران همی پشت راست
Бипарҳезӣ аз вай набошад шигифт
بپرهیزی از وی نباشد شگفت
Маро аз худ андоза бояд гирифт
مرا از خود اندازه باید گرفت
Ки он ҷуфти ман мурғ бо дастгоҳ
که آن جفت من مرغ با دستگاه
Ба дастон ва шамшер кардаш табоҳ
به دستان و شمشیر کردش تباه
Агар бо ман акнӯн ту паймон кунӣ
اگر با من اکنون تو پیمان کنی
Сар аз ҷанг ҷустан пашмон кунӣ
سر از جنگ جستن پشمان کنی
Наҷӯӣ фузӯнӣ ба Исфандиёр
نجویی فزونی به اسفندیار
Гуҳи кӯшиш ва ҷустани корзор
گه کوشش و جستن کارزار
Вари аидўнк ӯро биёмад замон
ور ایدونک او را بیامد زمان
Наяндешӣ аз пӯзиш бе гумон
نیندیشی از پوزش بیگمان
Пас ангаи яке чораи созами туро
پسانگه یکی چاره سازم ترا
Ба хуршеди сари барфарозами туро
به خورشید سر برفرازم ترا
Чу бишунид рустами дилаш шод шуд
چو بشنید رستم دلش شاد شد
Аз андеша бастан озод шуд
از اندیشهٔ بستن آزاد شد
Бадв гуфт каз гуфт ту нагузарам
بدو گفت کز گفت تو نگذرم
Вагар теғи боради ҳаво бар серум
وگر تیغ بارد هوا بر سرم
Чунин гуфт симурғ каз роҳи меҳр
چنین گفت سیمرغ کز راه مهر
Бигӯям кунун боту рози сипеҳр
بگویم کنون باتو راز سپهر
Ки ҳаркас ки ӯ хӯни Исфандиёр
که هرکس که او خون اسفندیار
Бирезади варои бшкрди рӯзгор
بریزد ورا بشکرد روزگار
Ҳамон низ то зинда бошад зи ранҷ
همان نیز تا زنده باشد ز رنج
Раҳои наёбади нмондши ганҷ
رهایی نیابد نماندش گنج
Бад-ӣни гейтяши шӯрбахтӣ буд
بدین گیتیش شوربختی بود
Вагар бугзарад ранҷу сахтӣ буд
وگر بگذرد رنج و سختی بود
Шигифтии намоями ҳам имшаби туро
شگفتی نمایم هم امشب ترا
Бабандам зи гуфтори бади лаби туро
ببندم ز گفتار بد لب ترا
Бирав Рахши рухшандаро брншин
برو رخش رخشنده را برنشین
Яке ханҷар обгун баргузин
یکی خنجر آبگون برگزین
Чу бишунид рустами миёнро бибаст
چو بشنید رستم میان را ببست
Вазони ҷойгаҳи Рахшро барнишаст
وزان جایگه رخش را برنشست
Ба симурғ гуфт Эй гузин ҷаҳон
به سیمرغ گفت ای گزین جهان
Чаҳ хоҳад барин марги мо ногаҳон
چه خواهد برین مرگ ما ناگهان
Ҷаҳон ёдгораст ва мо рафтанӣ
جهان یادگارست و ما رفتنی
Ба гетӣ намонад ба ҷузи мардумӣ
به گیتی نماند به جز مردمی
Ба номи накӯгар бимирам равост
به نام نکو گر بمیرم رواست
Марои ном бояд ки тани марги рост
مرا نام باید که تن مرگ راست
Куҷо шуд Фаридуну Ҳушанги шоҳ
کجا شد فریدون و هوشنگ شاه
Ки буданд бо ганҷу тахту кулоҳ
که بودند با گنج و تخت و کلاه
Бирафтанд ва моро супурданд ҷой
برفتند و ما را سپردند جای
Ҷаҳонро чунинаст ойину рой
جهان را چنین است آیین و رای
Ҳаме ронад то пеш дарё расед
همی راند تا پیش دریا رسید
зи симурғ рӯй ҳаво тира дид
ز سیمرغ روی هوا تیره دید
Чу омад ба наздики дарёи фароз
چو آمد به نزدیک دریا فراز
Фурӯд омад он мурғи грднФроз
فرود آمد آن مرغ گردنفراز
Ба рустам намӯд он замони роҳи хушк
به رستم نمود آن زمان راه خشک
Ҳаме омад аз бод ӯ буии машк
همی آمد از باد او بوی مشک
Бимолид бар торакаши пари хеш
بمالید بر تارکش پر خویش
Бифармуд то рустам омадаш пеш
بفرمود تا رستم آمدش پیش
Газӣ дид бар хоки сар бар ҳаво
گزی دید بر خاک سر بر هوا
Нишаст аз буриши мурғи фармонраво
نشست از برش مرغ فرمانروا
Бадв гуфт шохӣ гузин рост тар
بدو گفت شاخی گزین راستتر
Сараши бартарину таниши кост тар
سرش برترین و تنش کاستتر
Бидон газ буд ҳуши Исфандиёр
بدان گز بود هوش اسفندیار
Ту ин чӯбро хори мояи мадор
تو این چوب را خوار مایه مدار
Бар оташи марин чӯбро рост кун
بر آتش مرین چوب را راست کن
Нигаҳ кун яке нағзи пайкони куҳан
نگه کن یکی نغز پیکان کهن
Бунаи пару пайкон ва бирав бар нишон
بنه پر و پیکان و برو بر نشان
Намудем туро аз газандаши нишон
نمودم ترا از گزندش نشان
Чу бибаред рустами тани шохи газ
چو ببرید رستم تن شاخ گز
Биёмад зи дарё ба айвону руз
بیامد ز دریا به ایوان و رز
Барон кори симурғи бади раҳнамоӣ
بران کار سیمرغ بد رهنمای
Ҳаме буд бар торак ӯ ба пой
همی بود بر تارک او به پای
Бадв гуфт акнӯн чу Исфандиёр
بدو گفت اکنون چو اسفندیار
Бияёд биҷӯед зи ту корзор
بیاید بجوید ز تو کارزار
Ту хоҳиш куну лобау ростӣ
تو خواهش کن و لابه و راستی
Мкўби инчи гӯна дар костӣ
مکوب ایچ گونه در کاستی
Магар бозгардад ба ширини сухан
مگر بازگردد به شیرین سخن
Биёад оядаш рӯзгори куҳан
بیاد آیدش روزگار کهن
Ки ту чанд гуҳ будӣ андари ҷаҳон
که تو چند گه بودی اندر جهان
Ба ранҷ ва ба сахтии зи баҳри маон
به رنج و به سختی ز بهر مهان
Чу пӯзиш кунӣ чанд нпзирдт
چو پوزش کنی چند نپذیردت
Ҳаме аз фурӯмоягон гирадат
همی از فرومایگان گیردت
Ба зиҳ кун камонро ва ин чӯби газ
به زه کن کمان را و این چوب گز
Бад-ӣни гӯнаи парварда дар оби руз
بدین گونه پرورده در آب رز
Абри чашм ӯ рост кун ҳар ду даст
ابر چشم او راست کن هر دو دست
Чнончўн буд мардуми гзпрст
چنانچون بود مردم گزپرست
Замонаи баради рости онро ба чашм
زمانه برد راست آن را به چشم
Бдонгаҳ ки бошад дилати пари зи хашм
بدانگه که باشد دلت پر ز خشم
Тани золро мурғ падрӯд кард
تن زال را مرغ پدرود کرد
Азуи тори вази хештан пуд кард
ازو تار وز خویشتن پود کرد
Азон ҷойгаҳи неки дили брприд
ازان جایگه نیکدل برپرید
Чу андари ҳавои рустам ӯро бидид
چو اندر هوا رستم او را بدید
Яке оташи чӯб партоб кард
یکی آتش چوب پرتاب کرد
Дилашро барон разм шодоб кард
دلش را بران رزم شاداب کرد
Яке тези пайкони бадв дар нишонд
یکی تیز پیکان بدو در نشاند
Чапу ростпурҳо брўбри нишонд
چپ و راست پرها بروبر نشاند