Ба фарзанди посух чунин дод шоҳ

به فرزند پاسخ چنین داد شاه

Ки аз ростӣ бигузарӣ нест роҳ

که از راستی بگذری نیست راه

Аз ин беш кардӣ ки гуфтӣ ту кор

از این بیش کردی که گفتی تو کار

Ки ёри ту бодои ҷаҳони кирдигор

که یار تو بادا جهان کردگار

Набинам ҳамеи душманӣ дар ҷаҳон

نبینم همی دشمنی در جهان

На дар ошкоро на андари ниҳон

نه در آشکارا نه اندر نهان

Ки ном ту ёбад на печон шавад

که نام تو یابد نه پیچان شود

Чаҳ печон ҳамоно ки биҷон шавад

چه پیچان همانا که بیجان شود

Ба гетии надорӣ касеро ҳам?ил

به گیتی نداری کسی را همال

Магар бе хиради номвари пӯри зол

مگر بی‌خرد نامور پور زال

Ки ӯ рост то ҳаст зоўлстон

که او راست تا هست زاولستان

Ҳамон басту ғазнӣну коўлстон

همان بست و غزنین و کاولستان

Ба мардии ҳамеи з осмон бугзарад

به مردی همی ز آسمان بگذرد

Ҳамеи хештан кеҳтарӣ нашимурд

همی خویشتن کهتری نشمرد

Ки бар пеши коўс кӣ банда буд

که بر پیش کاوس کی بنده بود

зи Кайхусрави андари ҷаҳони зинда буд

ز کیخسرو اندر جهان زنده بود

Ба шоҳии зи Гуштоспи норади сухан

به شاهی ز گشتاسپ نارد سخن

Ки ӯ тоҷ нав дорад ва мо куҳан

که او تاج نو دارد و ما کهن

Ба гетӣ маро нест каси ҳам набард

به گیتی مرا نیست کس هم نبرد

зи рӯмӣу тӯрӣу озоди мард

ز رومی و توری و آزاد مرد

Сӯй систон рафт бояд кунун

سوی سیستان رفت باید کنون

Ба короварӣ зӯру банду фусун

به کار آوری زور و بند و فسون

Бараҳна кунӣ теғу гўпол ро

برهنه کنی تیغ و گوپال را

Ба бандоварӣ рустами зол ро

به بند آوری رستم زال را

Зуввораи фаромарзро ҳамчунин

زواره فرامرز را همچنین

НаМонӣ ки каси брншинд ба зин

نمانی که کس برنشیند به زین

Ба додари гетӣ ки ӯ дод зӯр

به دادار گیتی که او داد زور

Фурӯзандаи ахтару моҳу ҳўр

فروزندهٔ اختر و ماه و هور

Ки чун ин суханҳо ба ҷой оварӣ

که چون این سخنها به جای آوری

з ман нашнавӣ зин сипас доварӣ

ز من نشنوی زین سپس داوری

Сипорам ба ту тоҷу тахту кулоҳ

سپارم به تو تاج و تخت و کلاه

Нишонам бар тахт бар пешгоҳ

نشانم بر تخت بر پیشگاه

Чунин посух оварадаш Исфандиёр

چنین پاسخ آوردش اسفندیار

Ки эй пурҳунари номвари шаҳриёр

که ای پرهنر نامور شهریار

Ҳамеи даври Монии зи расми куҳан

همی دور مانی ز رسم کهن

Барандоза бояд ки ронии сухан

براندازه باید که رانی سخن

Ту бо шоҳи чини ҷанги ҷӯйу набард

تو با شاه چین جنگ جوی و نبرد

Аз он номдорони барангези гирд

از آن نامداران برانگیز گرد

Чаҳ ҷӯии набарди яке марди пер

چه جویی نبرد یکی مرد پیر

Ки Ковӯс хондӣ варои шергир

که کاووس خواندی ورا شیرگیر

зи гоҳи манӯчеҳр то киқбод

ز گاه منوچهر تا کیقباد

Дили шаҳриёрони бадв буд шод

دل شهریاران بدو بود شاد

Накукортар зу ба Эрон касе

نکوکارتر زو به ایران کسی

Набӯдаст коваради некии басӣ

نبودست کاورد نیکی بسی

Ҳамеи хондандаши худованди Рахш

همی خواندندش خداوند رخش

Ҷаҳонгиру широўжну тоҷи бахш

جهانگیر و شیراوژن و تاج‌بخش

На андари ҷаҳон номадорӣ наваст

نه اندر جهان نامداری نوست

Бузургаст ва бо аҳд Кайхусраваст

بزرگست و با عهد کیخسروست

Агар аҳд шоҳон набошад дуруст

اگر عهد شاهان نباشد درست

Набояд зи Гуштоспи маншури ҷуст

نباید ز گشتاسپ منشور جست

Чунин дод посух ба Исфандиёр

چنین داد پاسخ به اسفندیار

Ки эй шери дили пурҳунари номдор

که ای شیر دل پرهنر نامدار

Ҳар он кас ки аз роҳи яздони бгшт

هر آن کس که از راه یزدان بگشت

Ҳамон аҳд ӯ гашт чун боди дашт

همان عهد او گشت چون باد دشت

Ҳамоно шунидӣ ки Ковӯси шоҳ

همانا شنیدی که کاووس شاه

Ба фармони Иблис гум кард роҳ

به فرمان ابلیس گم کرد راه

Ҳаме босмон шуд ба пари уқоб

همی بآسمان شد به پر عقاب

Ба зорӣ ба сорӣ фитод андари об

به زاری به ساری فتاد اندر آب

зи ҳомоўрони диўзодии бабрад

ز هاماوران دیوزادی ببرد

Шабистони шоҳии мар ӯро супурд

شبستان شاهی مر او را سپرد

Сиёвуш ба озор ӯ кушта шуд

سیاوش به آزار او کشته شد

Ҳамаи дӯдаи зер ва зибр гашта шуд

همه دوده زیر و زبر گشته شد

Касе кӯи зи аҳди ҷаҳондори гашт

کسی کو ز عهد جهاندار گشت

Ба гирд дар ӯ нишоед гузашт

به گرد در او نشاید گذشت

Агар тахти хоҳии зи ман бо кулоҳ

اگر تخت خواهی ز من با کلاه

Раҳи систони гир ва баркаш сипоҳ

ره سیستان گیر و برکش سپاه

Чу он ҷои рисии даст рустам бабанд

چو آن‌جا رسی دست رستم ببند

Биораш ба бозуи Фгндаҳи каманд

بیارش به بازو فگنده کمند

Зуввораи фаромарзу дастони сом

زواره فرامرز و دستان سام

Набояд ки созанди пеши ту дом

نباید که سازند پیش تو دام

Пиёдаи дуонаш бад-ӣни боргоҳ

پیاده دوانش بدین بارگاه

Биовар кашон то бибинад сипоҳ

بیاور کشان تا ببیند سپاه

Азон пас напечад сар аз мо касе

ازان پس نپیچد سر از ما کسی

Агар ком агар ганҷ ёбад басӣ

اگر کام اگر گنج یابد بسی

Сипаҳбади биравҳо пар аз тоб кард

سپهبد بروها پر از تاب کرد

Ба шоҳ ҷаҳон гуфт зин бозгард

به شاه جهان گفت زین بازگرد

Туро нест дастону рустам ба кор

ترا نیست دستان و رستم به کار

Ҳамеи роҳи ҷӯӣ ба Исфандиёр

همی راه جویی به اسفندیار

Дареғ оядат ҷои шоҳии ҳаме

دریغ آیدت جای شاهی همی

Маро аз ҷаҳони даври хоҳии ҳаме

مرا از جهان دور خواهی همی

Турои боди ин тахту тоҷи каён

ترا باد این تخت و تاج کیان

Марои гӯшае бас буд зини ҷаҳон

مرا گوشه‌ای بس بود زین جهان

Валикини турои ман яке банда ам

ولیکن ترا من یکی بنده‌ام

Ба фармону роят сроФгндаҳ ам

به فرمان و رایت سرافگنده‌ام

Бадв гуфт Гуштосп тундӣ макун

بدو گفت گشتاسپ تندی مکن

Баландӣ биёбӣ нижандӣ макун

بلندی بیابی نژندی مکن

з лашкар гузин кун фаровони савор

ز لشکر گزین کن فراوان سوار

Ҷаҳондидагон аз дар корзор

جهاندیدگان از در کارزار

Силеҳу сипоҳу дирами пеши тест

سلیح و سپاه و درم پیش تست

Нижандӣ ба ҷони бидонадяши тест

نژندی به جان بداندیش تست

Чаҳ бояд маро бе ту ганҷу сипоҳ

چه باید مرا بی‌تو گنج و سپاه

Ҳамон ганҷу тахту сипоҳу кулоҳ

همان گنج و تخت و سپاه و کلاه

Чунин дод посухи яли Исфандиёр

چنین داد پاسخ یل اسفندیار

Ки лашкар наёяд марои худ ба кор

که لشکر نیاید مرا خود به کار

Гар аидўнк ояд замонами фароз

گر ایدونک آید زمانم فراز

Ба лашкар надорад ҷаҳондори боз

به لشکر ندارد جهاندار باز

зи пеши падари бозгашт ӯ ба тоб

ز پیش پدر بازگشت او به تاب

Чаҳ аз подшоҳӣ чаҳ аз хашми боб

چه از پادشاهی چه از خشم باب

Ба айвони хеш андар омад дижам

به ایوان خویش اندر آمد دژم

Лабии пари зи боду дилии пари зи ғам

لبی پر ز باد و دلی پر ز غم