Катоюн чу бишунид шуд пари зи хашм

کتایون چو بشنید شد پر ز خشم

Ба пеш писар шуд пар аз оби чашм

به پیش پسر شد پر از آب چشم

Чунин гуфт бо фаррухи Исфандиёр

چنین گفت با فرخ اسفندیار

Ки эй аз каёни ҷаҳони ёдгор

که ای از کیان جهان یادگار

з баҳман шунидам ки аз гулистон

ز بهمن شنیدم که از گلستان

Ҳаме рафт хоҳӣ ба Зобулстон

همی رفت خواهی به زابلستان

Бабандӣ ҳамеи рустами зол ро

ببندی همی رستم زال را

Худованди шамшеру гўпол ро

خداوند شمشیر و گوپال را

зи гетии ҳамеи панди модари нюаш

ز گیتی همی پند مادر نیوش

Ба бади тези мштоб ва чандин макуш

به بد تیز مشتاب و چندین مکوش

Саворӣ ки бошад ба неруии пел

سواری که باشد به نیروی پیل

з хӯн ронад андари замини ҷӯии нил

ز خون راند اندر زمین جوی نیل

Бадаради ҷигаргоҳи деви сипед

بدرد جگرگاه دیو سپید

зи шамшер ӯ гум кунад роҳ шед

ز شمشیر او گم کند راه شید

Ҳамон моҳи ҳомоўронро бикушт

همان ماه هاماوران را بکشت

Наёраст гуфтани кас ӯро дурушт

نیارست گفتن کس او را درشت

Ҳамоно чу Суҳроби дигари савор

همانا چو سهراب دیگر سوار

Набӯдаст ҷангии гуҳи корзор

نبودست جنگی گه کارزار

Ба чанги падар дар ба ҳангоми ҷанг

به چنگ پدر در به هنگام جنگ

Ба овардга кушта шуд бе диранг

به آوردگه کشته شد بی‌درنگ

Ба кини Сиёвуши зи афросйоб

به کین سیاوش ز افراسیاب

з хӯн кард гетӣ чу дарёии об

ز خون کرد گیتی چو دریای آب

Ки нафрин бар ин тахт ва ин тоҷи бод

که نفرین بر این تخت و این تاج باد

Бар ин куштану шӯру тороҷи бод

بر این کشتن و شور و تاراج باد

Мада аз паии тоҷи сарро ба бод

مده از پی تاج سر را به باد

Ки бо тоҷи шоҳии з модар назод

که با تاج شاهی ز مادر نزاد

Падари пери сари гашту бурнои тӯй

پدر پیر سر گشت و برنا توی

Ба зӯр ва ба мардии тавонои тӯй

به زور و به مردی توانا توی

Сипаҳи яксара бар ту доранд чашм

سپه یکسره بر تو دارند چشم

МиФгни тани андари балое ба хашм

میفگن تن اندر بلایی به خشم

Ҷуз аз систон дар ҷаҳон ҷой ҳаст

جز از سیستان در جهان جای هست

Далерӣ макун тез манимоӣ даст

دلیری مکن تیز منمای دست

Марои хоксори ду гетӣ макун

مرا خاکسار دو گیتی مکن

Азин меҳрбон моам бишинав сухан

ازین مهربان مام بشنو سخن

Чунин посух оварадаш Исфандиёр

چنین پاسخ آوردش اسفندیار

Ки эй меҳрбони ин сухани ёддор

که ای مهربان این سخن یاددار

Ҳамонаст рустам ки донеи ҳаме

همانست رستم که دانی همی

Ҳнрҳош чун занад хуонеи ҳаме

هنرهاش چون زند خوانی همی

Накукортар зу ба Эрон касе

نکوکارتر زو به ایران کسی

Наёбӣ вагар чанд пўиии басӣ

نیابی و گر چند پویی بسی

Чу ӯро ба бастан набошад раво

چو او را به بستن نباشد روا

Чунин бад на хуб ояд аз подшо

چنین بد نه خوب آید از پادشا

Валикин набояд шикастани дилам

ولیکن نباید شکستن دلم

Ки чун башиканӣ дили зи ҷони бугсалам

که چون بشکنی دل ز جان بگسلم

Чигуна кашами сари зи фармони шоҳ

چگونه کشم سر ز فرمان شاه

Чигуна гузорами чунин дастгоҳ

چگونه گذارم چنین دستگاه

Марогар ба зоўли сроиди замон

مرا گر به زاول سرآید زمان

Бидон сӯ кашад ахтарам бе гумон

بدان سو کشد اخترم بی‌گمان

Чу рустам бияёд ба фармони ман

چو رستم بیاید به فرمان من

з ман нашунӯд сарди ҳаргизи сухан

ز من نشنود سرد هرگز سخن

Баборед хӯн аз мижаи модараш

ببارید خون از مژه مادرش

Ҳамаи пок бар кунад мӯӣ аз сараш

همه پاک بر کند موی از سرش

Бадв гуфт к-эии жандаи пели жён

بدو گفت کای ژنده پیل ژیان

Ҳамеи хоргирӣ зи неруи равон

همی خوار گیری ز نیرو روان

Набошӣ басандаи ту бо пилтан

نباشی بسنده تو با پیلتن

Аз эдар Марв бе яке анҷуман

از ایدر مرو بی یکی انجمن

Мабар пеши пели жёни ҳуши хеш

مبر پیش پیل ژیان هوش خویش

Ниҳодаи бад-ӣни гӯна бар дӯши хеш

نهاده بدین گونه بر دوش خویش

Агар зини нишони рой ту рафтанаст

اگر زین نشان رای تو رفتنست

Ҳамаи коми бадгавҳари оҳрмнст

همه کام بدگوهر آهرمنست

Ба дӯзах мабар кӯдаконро ба пой

به دوزخ مبر کودکان را به پای

Ки доно бихонад турои поки рой

که دانا بخواند ترا پاک رای

Ба модар чунин гуфт пас ҷангҷӯӣ

به مادر چنین گفت پس جنگجوی

Ки нобурдан кӯдакон нест рӯй

که نابردن کودکان نیست روی

Чу бо зани пас парда бошад ҷавон

چو با زن پس پرده باشد جوان

Бимонад маниши пасту тираи равон

بماند منش پست و تیره‌روان

Ба ҳар рзмгаҳ бояд ӯро нигоҳ

به هر رزمگه باید او را نگاه

Гузорад баҳри захми гўполи шоҳ

گذارد بهر زخم گوپال شاه

Марои лашкарӣ худ наёяд ба кор

مرا لشکری خود نیاید به کار

Ҷуз аз хешу пайванд ва чанде савор

جز از خویش و پیوند و چندی سوار

зи пеши писари модари меҳрбон

ز پیش پسر مادر مهربان

Биёмад пар аз дарду тираи равон

بیامد پر از درد و تیره‌روان

Ҳамаи шаби зи меҳри писари модараш

همه شب ز مهر پسر مادرش

зи дидаи ҳамеи рехти хӯн бар буриш

ز دیده همی ریخت خون بر برش