Суханҳои он номвари пешгоҳ

سخنهای آن نامور پیشگاه

Чу бишунид баҳман биёмад ба роҳ

چو بشنید بهمن بیامد به راه

Бапушед зарбафти шоҳаншаҳӣ

بپوشید زربفت شاهنشهی

Басар бар ниҳоди он кулоҳи маӣ

بسر بر نهاد آن کلاه مهی

Хиромон биёмад зи пардаи сарой

خرامان بیامد ز پرده‌سرای

Дирафшии дирафшони пас ӯ ба пой

درفشی درفشان پس او به پای

Ҷаҳонҷӯй бигузашт бар ҳирманд

جهانجوی بگذشت بر هیرمند

Ҷавонии сарафрозу аспии баланд

جوانی سرافراز و اسپی بلند

Ҳам андари замони дида бонаш бидид

هم‌اندر زمان دیده‌بانش بدید

Сӯии зоўлстон фиғон баркашид

سوی زاولستان فغان برکشید

Ки омад набарда савории далер

که آمد نبرده سواری دلیر

Ба ҳрои заррини сиёҳӣ ба зер

به هرّای زرین سیاهی به زیر

Пас пушт ӯ хори мояи савор

پس پشت او خوار مایه سوار

Тани осони гузашт аз лаби ҷӯйбор

تن‌آسان گذشت از لب جویبار

Ҳам андари замони зол зар барнишаст

هم‌اندر زمان زال زر برنشست

Камандӣ ба фитроку гурзӣ ба даст

کمندی به فتراک و گرزی به دست

Биёмад зи дидаи мар ӯро бидид

بیامد ز دیده مر او را بدید

Яке боди сард аз ҷигар баркашид

یکی باد سرد از جگر برکشید

Чунин гуфт кин номвар паҳлуаст

چنین گفت کین نامور پهلوست

Сарафроз бо ҷома хусраваст

سرافراز با جامهٔ خسروست

з лҳросп дорад ҳамоно нажод

ز لهراسپ دارد همانا نژاد

Пай ӯ барин буми фархундаи бод

پی او برین بوم فرخنده باد

з дида биёмад ба даргоҳ рафт

ز دیده بیامد به درگاه رفت

Замонӣ ба андеша бар зин бихуфт

زمانی به اندیشه بر زین بخفت

Ҳам андари замон баҳман омад падед

هم‌اندر زمان بهمن آمد پدید

Азуи роят хусравӣ густаред

ازو رایت خسروی گسترید

Надонист марди ҷавони зол ро

ندانست مرد جوان زال را

БиФрохти он хусравии ёл ро

بیفراخت آن خسروی یال را

Чу наздиктар гашт овоз дод

چو نزدیکتر گشت آواز داد

Бадв гуфт к-эии марди деҳқони нажод

بدو گفت کای مرد دهقان‌نژاد

Сронҷмни пӯр дастон куҷост

سرانجمن پور دستان کجاست

Ки дорад замонаи бадви пушти рост

که دارد زمانه بدو پشت راست

Ки омад ба зоўли гӯи Исфандиёр

که آمد به زاول گو اسفندیار

Саропарда зад бар лаби рӯдбор

سراپرده زد بر لب رودبار

Бадв гуфт зол эй писари коми ҷӯй

بدو گفت زال ای پسر کام جوی

Фурӯди ой ва май хоҳу ороми ҷӯй

فرود آی و می خواه و آرام جوی

Кунун рустам ояд зи нахчиргоҳ

کنون رستم آید ز نخچیرگاه

Зуввораи фаромарз ва чанде сипоҳ

زواره فرامرز و چندی سپاه

Ту бо ин саворони ббоши арҷманд

تو با این سواران بباش ارجمند

Бёрои дилро ба бгмоз чанд

بیارای دل را به بگماز چند

Чунин дод посух ки Исфандиёр

چنین داد پاسخ که اسفندیار

Нафармудмони ромиш ва мегусор

نفرمودمان رامش و میگسار

Гузин кун яке марди ҷӯяндаи роҳ

گزین کن یکی مرد جوینده راه

Ки бо ман бияёд ба нахчиргоҳ

که با من بیاید به نخچیرگاه

Бадв гуфт дастон ки ном ту чист

بدو گفت دستان که نام تو چیست

Ҳаме бигузарӣ тези ком ту чист

همی بگذری تیز کام تو چیست

Баронам ки ту хеши лҳроспӣ

برآنم که تو خویش لهراسپی

Гар аз тухмаи шоҳи Гуштоспӣ

گر از تخمهٔ شاه گشتاسپی

Чунин дод посух ки ман баҳманам

چنین داد پاسخ که من بهمنم

Набераи ҷаҳондори рӯйин танам

نبیرهٔ جهاندار رویین تنم

Чу бишунид гуфтори он сарфароз

چو بشنید گفتار آن سرفراز

Фурӯд омад аз бораи барадаши намоз

فرود آمد از باره بردش نماز

Бихандед баҳмани пиёдаи ббўд

بخندید بهمن پیاده ببود

Бпрсидш ва гуфт баҳмани шунӯд

بپرسیدش و گفت بهمن شنود

Басӣ хоҳишаш кард коидр боист

بسی خواهشش کرد کایدر بایست

Чунин тез рафтани туро рӯй нест

چنین تیز رفتن ترا روی نیست

Бадв гуфт фармони Исфандиёр

بدو گفت فرمان اسفندیار

Нишоед гирифтан чунин сусту хор

نشاید گرفتن چنین سست و خوار

Гузин кард мардӣ ки донист роҳ

گزین کرد مردی که دانست راه

Фиристода бо ӯ ба нахчиргоҳ

فرستاده با او به نخچیرگاه

Ҳаме рафт пеши андаруни раҳнамӯн

همی رفت پیش اندرون رهنمون

Ҷаҳондидае ном ӯ ширхўн

جهاندیده‌ای نام او شیرخون

Ба ангушт бинмуд нахчиргоҳ

به انگشت بنمود نخچیرگاه

Ҳам андари замони бозгашт ӯ зи роҳ

هم‌اندر زمان بازگشت او ز راه